Tuesday, September 29, 2009

నగరంపై నీడ - సౌభాగ్య

My translation and recitation of contemporary Telugu poetry. These translations and audio were originally posted on Sulekha.com Coffeehouse under the title "Thursday Telugu Verse." The idea is to introduce contemporary Telugu poetry to non-Telugu readers.

Shadow Over the City


- Soubhagya

The Sun, with his throat slit, lay entombed in the hills in horrible bloody vomit.
Infant moon, still-born, floats up in the blackness of night, red and repulsive.
Stars stare too scared, stuttering in hiccups.
Only the darkness smiled, smugly blissful.
Like a time-bomb ticking hidden in a silencer-box,
The city’s pulse throbs in the womb of curfew.
Religion, the midwife, comes to assist in delivering deaths,
Ripping through the hearts with battle-axes.
Somewhere, the future breathes its last, murdered by the past.
Among the dark clouds like black devils,
Lightning pierces through like a broadsword.
On the unpopulated streets,
Street lamps converse with shuttered kiosks.
Even behind bolted doors, bodies tremble, hearts shudder.
Among the thatched huts, little lamp flames fluttering in the breeze
Metamorphose into machetes, severing throats – that’s the metaphysical truth.
Prison-barred windows; snake-like shadows.
The big hand of the clock, at 12 midnight,
Murdered the small hand in its death-grip.
The seconds hand, like a scorpion’s sting,
Continues to strike at the heart.

TTV_March14.wma


The Telugu poem in my voice
నే చదివిన తెలుగు పద్యం
A request: Please show this translation to your friends who do not know Telugu. What did they think? Does the translation read like a poem? Were they able to understand it? Did they think some further explanations were necessary to appreciate the poem better? Let me know.

Friday, September 25, 2009

కబుర్లు సెప్టెంబరు 28

ఒబామా మంచి ఫారంలో ఉన్నట్టున్నాడు, స్పీచిలివ్వడంలో. ఐక్యరాజ్య సమితి జెనరల్ ఎసెంబ్లీనుద్దేశించి మరో మంచి ఉపన్యాసం ఇచ్చాడు ఈ వారం. ఒక పక్కని ఇరాన్ అధ్యక్షుడు అహ్మదినెజాద్ పేల్చే సీమటపాకాయలొక వింతకాగా ఇంకో పక్కని లిబ్యను నియంత గద్దాఫీ సపరివార సమేతంగా వేంచేసి, న్యూయార్కు శివార్లలో గుడారం వేసుకుని ఉంటానంటే, మొత్తానికి పోలీసులు, సెక్యూరిటీ అధికారులూ ఆయన్ని బుజ్జగించి ఆ ప్రయత్నాన్నించి విరమింప జేశారుట.

ఇక్కడ రేడియోలో నాకు అమితంగా నచ్చే కార్యక్రమాల్లో దిస్ అమెరికన్ లైఫ్ అనేది కూడా ఒకటి. పోయినేడు వాలువీధి బేంకులు కూలుతున్న విధ్వంస దృశ్యాల నేపథ్యంలో ఈ కార్యక్రమం రూపొందించిన ప్రసారానికి, ఇప్పుడు, ఏడాది గడిచిన పిమ్మట, ఆ ప్రసారంలో పాల్గొన్న వారందర్నీ మళ్ళీ వెతికి పట్టుకుని, ఈ ఏడాదిలోనూ వాళ్ళ జీవితాలు ఎలా మారినయ్యో మాట్లాడారు. ఈ ఆర్ధిక సంక్షోభాన్ని గురించి నేను చదివిన, విన్న, చూసిన రిపోర్టింగ్ అంతటిలోనూ ఈప్రసారం నాకు అమితంగా నచ్చింది. ఇక్కడ వినొచ్చు.

తెలుగు సాహిత్యకారుల శతజయంతి సభలు డిట్రాయిట్ తెలుగు సాహితీ సమితి వారు జరిపించారు ఈ వారంలో. నేను పనివత్తిడీ వలన శనివారం డుమ్మాకొట్టాను కానీ ఆదివారం వెళ్ళొచ్చాను. బయటి ఊళ్ళనించి వచ్చిన అతిథులు చాలామంది ఈ సంవత్సరం కూడా రావడం చాలా సంతోషం కలిగించింది. మా స్థానిక తెలుగు బ్లాగర్లుతప్ప బయటిఊళ్ళ బ్లాగర్లెవరూ హాజరవలేదు. తప్పు తప్పు .. నేను సినిమా బ్లాగరి శ్రీ వచ్చారు. అలాగ .. అక్కడ ఇద్దరు శ్రీలు, ఇద్దరు నారాయణస్వాములు ఉన్నాము! నేను సభలో కూర్చుని ఆ ఉపన్యాసాలు, చర్చలు విన్నదానికంటే, బయట భోజనాల హాలులో కూర్చుని కాఫీ చప్పరిస్తూ మిత్రులతో ముచ్చటించుకున్నదే ఎక్కువ. ఈమాట, నవతరంగంలో తరచు కనిపించే మిత్రులు విష్ణుభొట్ల లక్ష్మన్న గారితో తీరిగ్గా మాట్లాడాను. చిరకాల మిత్రులు, కవి, విన్నకోట రవిశంకర్, మన బ్లాగర్లు చాలా మందికి పరిచయమున్న పరుచూరి శ్రీనివాస్, రచ్చబండలో చురుకైన సభ్యులు కొడవళ్ళ హనుమగారు, .. ఇలా పలువురు మిత్రుల్ని కలుసుకున్నాను. పోయినేడాది సభల్లో పరిచయమైన పలువురు "మీబ్లాగు చదువుతుంటామండీ" అని చెప్పినప్పుడు చాలా సంతోషమైంది. సమితి వాళ్ళు ఎలాగూ అధికారిక నివేదిక ప్రచురిస్తారు. సభల్లో, చర్చల్లో ఏమి మాట్లాడారు అని .. అందులో చూసుకోవాల్సిందే.

అన్నట్టొక మంచి వార్త. 2009 తానా సావనీరు కావాలనుకున్న వాళ్ళు (ఇది అమెరికాలో ఉన్నవారికి మాత్రమే) 15 డాలర్లకి డా. జంపాల చౌదరి గారికి చెక్కు పంపితే, సావనీరు పంపిస్తారుట. వారిని ఈమెయిల్లో సంప్రదించొచ్చు. cjampala at gmail dot com. ఈ సదవకాశాన్ని ఉపయోగించుకోమని నా ఉచిత సలహా.

చిరుతనయుడి చిరుత చూశాను మొన్నీమధ్యనే మొదటిసారి. సినిమాలో రాంచరణ్ ని ఇంకా బాగా హైలైట్ చేస్తారేమో అనుకున్నా, ఆ సినిమా పబ్లిసిటీ చూసినప్పుడు. అలాంటిదేం లేదు. చాలా మంది ఇప్పటికే ఆ సినిమా గురించి చెప్పినట్టు అతను డేన్సులూ, ఫైట్లూ బాగా చేశాడు. అదేదో మ్యూజియం లాంటి దాంట్లో జరిగే ఫైట్ సీన్ బాగా తీశాడనిపించింది. మళ్ళి చివర్లో జంగిల్లో జరిగే క్లైమాక్స్ సీన్ కూడా బాగా తీశాడనిపించింది. అవి కాక, ఇంక పూర్తిగా మరిచిపోదగిన సినిమా. నేట్‌ఫ్లిక్సులో ది స్ట్రైట్ స్టోరీ అనే సినిమా చూశాను. దర్శకుడు డేవిడ్ లించ్ .. అంటేనే అర్ధమవుతుంది విచిత్రమైన సినిమా అని. పెద్ద గొప్పగా అనిపించలేదు గానీ వృద్ధ పాత్రల్ని ముఖ్య భూమికలుగా పెట్టి తీసే సినిమాల మీద నాకెప్పుడూ ప్రత్యేకమైన ఆసక్తి, అదే ఆసక్తితో చూశానీ సినిమా కూడా. మిస్టర్ స్మిత్ గోస్ టూ వాషింగ్టన్ అని బాగా ప్రసిద్ధిపొందిన పాత సినిమా చూశాను. పదవిలో ఉన్న సెనేటర్ చనిపోతే, ఆదర్శాలని నమ్ముతూ, అస్సలు రాజకీయానుభవం లేని ఒక యువకుణ్ణి నియామకం ద్వారా సెనేటరుగా పంపితే, అక్కడ జరిగే తమాషా - అదీ కథ. రాజకీయ కుతంత్రాన్ని, ఎంత పాతరోజుల్లో అయినా, ఇంత పల్చన చేసి చూపించడం నాకు చాలా ఆశ్చర్య మనిపించింది. కథలో ఏమాత్రం లోతు లేదు. పాత్ర చిత్రణలో కూడా లోతు లేకపోగా, బోలెడు లొసుగులున్నాయి. ఈ సినిమానూ, ఆయా నటులూ చాలా మందికి ఆ యేడాది ఆస్కారు నామినేషన్లు వచ్చాయంటేనూ చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. కానీ ఆ సినిమాలో చెప్పిన ఒక ముఖ్యమైన పాయింటు గమనించ దగినది - రాజకీయమంటేనే రాజీ పడడం అని ఆత్మవంచన చేసుకుంటూ మెల్లమెల్లగా అనేక స్వార్ధ శక్తుల చేతుల్లోకి ప్రజాపర్భుత్వ నిర్వహణ అంతా దిగజారిపోతున్నప్పుడల్లా .. మన దేశం ఎందరి త్యాగం వల్ల ప్రానం పోసుకుంది, ఎందరి త్యాగాల వల్ల ప్రస్తుత రూపంలో మనగల్గుతోంది, ఎటువంటి ఉత్కృష్టమైన ఆదర్శాలతో మన రాజ్యాంగం ఏర్పడింది అని మనల్ని మనం (పాలకులే కాదు, ప్రజలమూనూ) పరిశీలన చేసుకోవాలి. ఇది భారత దేశానికీ వర్తిస్తుంది, అలా తరచి చూసుకునే నిజాయితీ ఉండాలే గాని.

వియ్ షల్ ఓవర్‌కం పాటని ఈ బ్లాగులో ఇదివరకు చాలా సార్లు ప్రస్తావించాను. సుమారు నలభయ్యేళ్ళ క్రితం న్యూయార్కు రాష్ట్రంలో వుడ్‌స్టాక్ అనే చోట జరిగిన రాకన్రోలు సంగీతోత్సవంలో ఒక గాయిని పాడిన దృశ్యం యూట్యూబులో దొరికింది.

దేనికోసమో జాలంలో వెదుకుతుంటే కంప్యూటరు సైన్సుకి సంబంధించిన ఈసభ వివరాల గూడు తగిలింది. కుతూహలంగా చూస్తూపోతే, వార్నాయనో, ఎంతమంది ఇండియన్లో! అనిపించింది. మీరు కొంచెం పరిశీలనగా చూస్తే ఆ పేర్లలో మగధీర సినిమాకి సంబంధించిన పేరొకటి తగుల్తుంది. చూద్దాం ఎవరన్నా కనిపెట్తగలరేమో.

మొన్న బ్లాగ్లోక విహరణలో ఈ వింత ఫేంటసీ ధారావాహిక నా కంట పడింది. మీరూ ఓ లుక్కెయ్యండి.

Thursday, September 24, 2009

మార్గదర్శి - కథ - శ్రీపాద సుబ్రహ్మణ్య శాస్త్రి

మలి ప్రచురణ గమనిక: ఆడియో కవిలెల్ని mp3 కి మార్చి, ఇప్పుడు శ్రవణామాలికగా పెట్టాను, శ్రోతల సౌలభ్యం కోసం.

శ్రీపాద వారి అమోఘమైన రచన మార్గదర్శి కథ. రాజమండ్రిలో పేరుమోసిన బట్టల వర్తకుడు శంభుశాస్త్రిగారు. ఉద్యోగానికి సిఫార్సు చెయ్యమని వచ్చిన యువకుణ్ణి కూచోబెట్టి, తన సుదీర్ఘ జీవితానుభవాన్ని కాచి వడబోసి, జీవితాన్ని ఆనందమయం చేసుకోవాలంటే ఎటువంటి దీక్ష కావాలో, ఎట్లాంటి స్వస్వరూప జ్ఞానం కావాలో, ఇంకా ఎటువంటి ఆత్మ చైతన్యం కావాలో ఉపదేశించాడు. ఆ గీతోపదేశం చేసిన కృష్ణభగవానుడు స్వయానా సుబ్రహ్మణ్య శాస్త్రిగారే. అయిష్టంగానైనా అర్జునులమై ఆయన ప్రబోధం విని మనసుకి పట్టించుకోవలసింది మనమే! కథలో ఆయన బ్రాహ్మణ జాతి యువకులనుద్దేశించి ప్రసంగించినా, ఆ బోధన ఈనాడు మన ఆంధ్రజాతి కంతటికీ వర్తిస్తుందని నేను నమ్ముతున్నాను. దురదృష్టం ఏవిటంటే శాస్త్రిగారు ఈ కథ రాసి దాదాపు యెనభయ్యేళ్లవుతోంది. అప్పటినించి ఇప్పటికి ఈ కథలో స్పృశించిన విషయాల్లో తెలుగుజాతి ఎదగడం పోయి మరింత దిగజారిన స్థితిలో ఉంది.

ఆ మహానుభావుని కలంనించి జాలువారిన ఈ మహాశక్తివంతమైన మాటల్ని నాగొంతులో పలికించడానికి సాహసించాను.

సహృదయులు మెచ్చుతారని ఆశిస్తున్నాను.

On Google Drive


చివరి మాట: మరి కొన్ని గొప్ప తెలుగు కథల్ని ఇలా ఆడియోగా అందించాలని సంకల్పం. ఇది తొలి అడుగు మాత్రమే. ఏవన్నా ఆచరణీయమైన మార్పులూ చేర్పులూ సూచనలూ ఉంటే, దయచేసి చెప్పండి.

తెలుగు బ్లాగుల గురించి మరి కొంచెం

హైదరాబాదులోనూ, విజయవాడలోనూ పుస్తకోత్సవాల సందర్భంగా జరిపిన బ్లాగర్ల సంరభంలాంటిది అమెరికాలో చెయ్యడం కష్టం.

పెద్దసంఖ్యలో తెలుగువారు ఒకచోట కలుసుకునేది తానా, ఆటా, నాట్స్ ఉత్సవాల్లో. ఈఉత్సవాలకి వెళ్ళే వారిలో సాహిత్యమంటే (ఎటువంటి సాహిత్యమైనా) ఆసక్తి ఉన్నవాళ్ళు కనీసం ఒకశాతం కూడా ఉండరు. బంధుమిత్రుల్ని కలుసుకుని కులాసాగా గడపడం, సినిమావాళ్ళని దగ్గర్నించి చూడ్డం, రాజకీయుల్తోనూ, వ్యాపారవేత్తల్తోనూ బుజాలు రుద్దుకోడం, స్వామీజీల పాదసేవలు చేసుకోవడం, పిల్లలకి సంబంధాలు చూడ్డం - ఇవీ ఈ సభలకి వచ్చే వాళ్ళ ముఖ్య లక్ష్యాలు. రిజిస్ట్రేషనుతోపాటు ఇచ్చే సావనీరునే చాలా మంది ఇంటీకి తీసుకెళ్ళకుండా అక్కడే వొదిలేస్తుంటారు. ఇక బ్లాగుల గురించి మనం కరపత్రాలు పంచిపెడితే వాటిగతి ఏమిటో ఊహించుకోవచ్చు.

అక్కడికీ 2007 వాషింగ్టన్లో జరిగిన తానా ఉత్సవంలో బ్లాగుల ప్రచారం చెయ్యాలని విహారి నడుము కట్టారు. ఆయన ఒక్కరే అయిపోయి ఆప్రయత్నం విరమించుకోవలసి వచ్చింది. 2009 షికాగో ఉత్సవం సమయానికి అమెరికా తెలుగుబ్లాగర్లు చప్పబడ్డారు. నాకు తెలిసి ఒక్క రాధికగారు తప్ప ఎవరూ హాజరవలేదనుకుంటా. ఇప్పుడిప్పుడే మళ్ళీ అమెరికా తెలుగుబ్లాగర్లు రాశిలోనూ వాసిలోనూ పుంజుకుంటున్నారు. తానా ఆటా స్థాయిలో కాకపోయినా, అనేక నగరాల్లో ఉగాది, దీపావళి సందర్భంగా జరిగే తెలుగువారి ఉత్సవాల్లో కూడా, వచ్చేవారి ఉద్దేశాలు ఇలాంటివే .. తమ పిల్లల పాటలు డేన్సులు చూసుకోవడం, మిత్రులతో సరదాగా గడపటం .. స్టాలు పెడితే కంప్యూటరు చూసేందుకూ, కరపత్రం చదివేందుకూ తగిన మూడ్ ఉండదక్కడ .. ఆసక్తికూడ ఉండదు.

ఏమాటకామాట చెప్పుకోవాలి. మా వూళ్ళో తరచుగా సాహిత్యసభలు జరిపే డిట్రాయిట్ తెలుగు సాహితీ సమాఖ్య వాళ్ళు గతఏడాది జరుపుకున్న పదవపుట్టినరోజు ఉత్సవాల్లో తెలుగుబ్లాగులకి ఏకంగా ఒక సెషను కేటాయించారు. నా నిర్వాకంవల్ల అది సుమారుగా మాత్రమే జరిగింది. కరపత్రాలు పంచాము. తద్వారా ఎంతమంది కొత్త పాఠకులేర్పడ్డారో, కొత్త బ్లాగులు మొదలయ్యాయో మాత్రం నాకు తెలియదు. ఇంచుమించు ఇదే సమయంలో ఈమాట జాలపత్రికలో తెలుగుబ్లాగుల గురించి వెలువడిన సంపాదకీయం కూడా కొంచెం ఆసక్తి రగిలించిందనే అనుకుంటున్నాను.

వ్యాప్తికి సంబంధించి కొన్ని ఆలోచనలు:
1. అమెరికాలో కరపత్రాల వల్ల ప్రయోజనం లేదు. ఆకరపత్రాన్ని తీసుకున్న వ్యక్తి తనఇంటోనో, ఆఫీసులోనో కంప్యూటరు ఎదురుగా కూర్చునే సమయానికి ఆకరపత్రం కచ్చితంగా అందుబాటులో ఉండదు. యాదృఛ్ఛికంగా కరపత్రంలో చదివిన యూఆరెళ్ళు (కూడలి, జల్లెడ లాంటి సులభమైనవి కూడా) వాళ్ళకి గుర్తుండే అవకాశం చాలా తక్కువ.

2. మెయిల్లోనో, జాలంలోనో ఒక లంకె నొక్కితే బ్లాగు దొరికేంత సులువుగా ఉండాలి చేసే ప్రచారం ఏదైనా. చాలా మంది బ్లాగర్లు తమ బ్లాగులంకెని సిగ్నేచరుగా వాడుతుంటారు ఈమెయిల్లో. ఇది మంచి పద్ధతి. ఇట్లాగే, జాలవిహరణ చేసే తెలుగు వారు, తెలుగు చదివే ఆసక్తి ఉన్నవారు ఎక్కువగా చూసే సైట్లలో బ్లాగులకి సంబంధించిన లంకెలు ఉంచే ప్రయత్నం చెయ్యాలి. ఈ పద్ధతి ప్రపంచ వ్యాప్తంగా ఉపయోగిస్తుంది. జనాలు ఎక్కువ చూసేది వార్తా పత్రికలు, సినిమా సైట్లు - అవన్నీ కమర్షియల్ సైట్లు. వాళ్ళ ప్రకటనల రేట్లు కళ్ళు తిరిగేలా ఉన్నాయి. ఇంకేవైనా సైట్లలో ఖర్చు లేకుండా ఇలా లంకెలు ఉంచడం సాధ్యపడుతుందేమో అన్వేషించాలి.

3. ఇప్పుడిప్పుడు స్థానిక తెలుగుసంఘాలు కూడా చక్కటి వెబ్సైట్లు చేసుకుంటున్నారు. ఉదాహరణకి డిట్రాయిట్. అంతేకాక, వారి సంస్థ సమాచారాన్ని నెలకోసారో, మూణ్ణెల్లకోసారో ఈ-న్యూస్ లెటరుగా పంపుతున్నారు. ఈ స్థానికసంస్థల సైట్లలోనూ, ఈ-న్యూస్ లెటర్లలోనూ బ్లాగుల లంకెలు ఉండేట్టు ప్రయత్నం చెయ్యాలి. ఇది ఖర్చు లేకుండానో, కొద్ది పాటి ఖర్చుతోనో సాధించ గలిగిన పని. ఫలితం బాగుంటుందని నాకనిపిస్తోంది.

4. ఇప్పుడు అనేక నగరాల్లో తెలుగు సాహిత్య వేదికలు ఏర్పడుతున్నాయి. నాకు తెలిసి డిట్రాయిట్, షికాగో, టొరాంటో, అట్లాంటా, హ్యూస్టన్, డాల్లస్ నగరాల్లో ఇలాంటి వేదికలు తరచుగా జరుగుతున్నాయి. ఆయా నగరాల్లో ఉన్న బ్లాగర్లు ఈ సభలకి హాజరయి, ప్రతి సభలోనూ బ్లాగుల గురించి రెండు నిమిషాలు చెబుతూ ఉండాలి. ఈ సభలకి వచ్చే వాళ్ళ సంఖ్య తక్కువే అయినా, వీళ్ళు ఆల్రెడీ తెలుగు పఠనాసక్తి కలిగి ఉన్నవాళ్ళు, సొంతంగా రచన చేసే అలవాటున్నవాళ్ళు, అంచేత బ్లాగుల వేపు మొగ్గు చూపే అవకాశం ఎక్కువ.

5. మనపనికి సంబంధించిన బిజినెస్ కార్డు లాగానే, మన బ్లాగు ఎడ్రసు, కూడలి, జల్లెడ ఎడ్రసులతో ఒక విజిటింగ్ కార్డు తయారు చేసుకుని, మనం కలిసిన తెలుగువారందరికీ ఇస్తూ ఉండాలి. విస్టా ప్రింట్ వంటి సంస్థలు ఉచితంగా 200 కార్డులు ఇస్తాయి. ఒకవిధంగా ఇది కూడా కరపత్రం లాంటిదే, కానీ ఇది పుచ్చుకున్నవారి కంప్యూటరు డెస్కుని చేరే అవకాశం ఎక్కువ. ఈ పని నేను సంవత్సరం పైగా చేశాను. నాబ్లాగులో కొత్తటపాకి వచ్చే హిట్లలో కనీసం 25% డిట్రాయిట్ పరిసరప్రాంతాల నించి ఉండటం గమనించాను. వారిలో కొందరైనా ఇలా నాకార్డు చూసి నాబ్లాగుకి అలవాటైనవారని నా నమ్మకం.

6. గతటపా వ్యాఖ్యల్లో బోనగిరి గారన్నట్టు కూడలి జల్లెడలని ప్రచారం చెయ్యడంలో ఒక సుళువుంది. దానికి తోడుగా ఒక సమస్య కూడా ఉంది. అసలు బ్లాగులంటే తెలియని వ్యక్తి ఒక శుభముహూర్తాన ఏదో ఒకకారణంగా కూడలికి వస్తే, ఖర్మకాలి ఆ పూట అక్కడ కనిపించిన కొత్తటపాలన్నీ చెత్తగానో, లేక ఆమనిషికి ఏమీఆసక్తి లేని విషయంగానో ఉంటే .. ఇక అంతే .. ఆ మనిషి పనిగట్టుకుని మళ్ళీ కూడలికి వచ్చే అవకాశం తక్కువ. కూడలి జల్లెడ మొదటి పేజీలో పాథకులకి ఆసక్తికరమైన టపాలు కనిపించడమనేది యాదృఛ్ఛికమైన ఘటన.
అందుకని, కూడలి-జల్లెడలని ప్రచారం చెయ్యడం కంటే, మన దృష్టిలో consistentగా మంచి టపాలు వస్తాయి అనుకున్న ఒక అరడజను బ్లాగుల్ని ప్రచారం చెయ్యడం ఉత్తమం అని నా ఖచ్చితమైన అభిప్రాయం. అవి ఏవో ఎవరికి వారే నిర్ణయించుకుంటారు.

7. బ్లాగర్లు ఇతరత్రా జాలంలో వేరే పనులు చేస్తూ ఉండినా, ఫేస్ బుక్, ట్విటర్ వంటి ఇతర వేదికల మీద పాల్గొంటూ ఉండినా, అక్కడ తెలుగు బ్లాగుల ప్రస్తావన పెద్దగా తీసుకు రాము. బ్లాగరులందరూ తాము పాల్గొనే ఇతర సామాజిక జాల వేదికలన్నిటిలోనూ అతిగానో మితంగానో తమ శక్తి కొలదీ తెలుగు బ్లాగుల ప్రస్తావన చేస్తుండాలి. ఉదాహరణకి మీకు ఫేస్ బుక్ ఉంటే, అందులో మీబ్లాగు తాజా టపాలు కనబడేట్టు చెయ్యొచ్చు. చాలా కాలంగా జాలంలో తెలుగువారి కూడలిగా ఉన్న రచ్చబండ యాహూ గ్రూపులో వారానికోసారి నాకు నచ్చిన తెలుగు బ్లాగుల ప్రస్తావన చెయ్యడం మొదలు పెట్టాను.

మరి మీ ఆలోచనలూ పథకాలూ ఏంటో చెప్పండి. ఇక్కడ వ్యాఖ్య రాసినా సరే, మీ బ్లాగులో టపా రాసినా సరే. మీ బ్లాగులో రాస్తే, లంకె ఇస్తూ ఇక్కడ ఒక వ్యాఖ్య పడెయ్యడం మరిచిపోకండి.

Thursday, September 17, 2009

2009 తానా సావనీరు - తరువాయి భాగం

మొదటి భాగం ఇక్కడ.

మారుతున్న ఆంధ్రావని అనే శీర్షిక కింద పలువురు పాత్రికేయులు, ఇతర తెలుగు ప్రముఖులు రాసిన వ్యాసాలు పదమూడున్నాయి. ఎన్. వేణుగోపాల్ రాసిన తెలుగుసీమ రాజకీయార్ధిక జీవనం అన్న వ్యాసం ఏదో పీహెచ్‌డీ సిద్ధాంత వ్యాసం లెవెల్లో మొదలై, అనుకోళ్ల గురించీ, చదవాల్సిన చరిత్ర మూలాల గురించీ సుదీర్ఘమైన ఉపోద్ఘాతం తరవాత (ఏమాటకామాట .. ఆ ఉపోద్ఘాతం బహు గొప్పగా ఉంది, చారిత్రక రాజకీయార్ధిక పరిణామాల్ని పరిశోధించాలంటే ఎలాంటి విషయాల్ని పట్టించుకోవాలి, ఎలాంటివి పట్టించుకోకూడదు అని చక్కటి సమీక్ష) ఏవో ఒకటి రెండు గణాంకాల్ని పట్టుకుని గత దశాబ్దిలో ఆంధ్రరాష్ట్ర రాజకీయార్ధిక పరిణామాల్ని విశ్లేషించడానికి ప్రయత్నించి, కాస్త నిరుత్సాహాన్ని మిగిల్చింది. ప్రముఖ విద్యావేత్త చుక్కారామయ్యగారి కలంనించి వెలువడిన విద్యారంగంలో విప్లవాత్మక మార్పులు అనే వ్యాసంకూడా నిరుత్సాహాన్నే మిగ్లిచింది. పాత్రికేయులు రెంటాల జయదేవ గారు రాసిన తెలుగు సినిమా సాంకేతిక పరిణామం అనే వ్యాసం ఈ శీర్షిక అంతటికీ మకుటాయమానం. ఈ రచయితకి సినిమాలు, సినిమాల టెక్నాలజీ మీద ఉన్న ఆసక్తి, పట్టు నిజంగా అబ్బురం గొల్పినాయి. సాధారణ ప్రేక్షకుడికి సినిమాల గురించి ఊహకికూడ తోచని ఎన్నో సమకాలీన సాంకేతికాంశాల్ని, ఇటీవలి చిత్రాల్ని సోదాహరణంగా పేర్కొంటూ, విపులంగా విశదీకరించారు. దీనితరవాత మెచ్చుకోదగ్గ రచనలు - రైతు సమస్యలు, పరిష్కారాల గురించి ఆచార్య కె. ఆర్ చౌదరి గారి వ్యాసం, 108 ఆంబులెన్సు సర్వీసు గురించి నరసింహారావు గారి వ్యాసమూనూ.

ప్రముఖ పాత్రికేయులు, పేరెన్నికగన్న సంపాదకులు, కె. రామచంద్రమూర్తి, టంకశాల అశోక్ గార్ల వ్యాసాలు పసలేకుండ ఉన్నాయి. హైఅదరాబాదు తెలుగు పబ్లిక్ స్కూల్లో సంస్కృత తెలుగు భాషా సాహిత్యాల ఉపాధ్యాయులైన డా. ఎ.కె. ప్రభాకర్ గారు సమకాలీన తెలుగు సాహిత్యాన్ని సమీక్షుంచుకుంటూ రాసిన వ్యాసం కొంతవరకూ ఈనాటి సాహిత్యంలోని ఉద్యమధోరణుల్ని ఒక చోట సమకూర్చుకునే ప్రయత్నం. తెలుగు సాహిత్యంతో సన్నిహిత పరిచయం ఉన్నవారికి ఈ వ్యాసం కొత్తగా చెప్పేదేమి లేదుకానీ, ఇప్పుడిప్పుడే తెలుగు సాహిత్యాన్ని రుచి చూస్తున్న, లేక చూద్దామనుకుంటున్న పాఠకులకి .. మనం ఏం చదవాలి .. అని మంచి సూచికలాగా పని చేస్తుంది.

ఇహ చివరి విభాగం "మన మాటల్లో.." అనే పేరుతో అమెరికా తెలుగు రచయితలు రాసిన కథలూ కవితలూ. No need for profusion అనే ఆంగ్ల కవిత ప్రచురించిన చిన్నారి రోహన్ పావులూరికి అభినందనలు. రెండోతరం తెలుగు అమెరికన్లు ఆంగ్లంలో అయినా ఇలా తెలుగు సావనీరులో పాలు పంచుకోవడం ముదావహం. ఇహ .. ఒక పాఠకుడిగా, కథలన్నీ విభిన్న స్థాయిల్లో నన్ను నిరాశ పరిచాయి, నా కథతో సహా. ఉన్నంతలో నిర్మలాదిత్య గార్రాసిన ట్వీట్ ట్వీట్ (ఇప్పుడు జనాల్ని ఉర్రూతలూపేస్తున్న ట్వీటర్ వినియోగం నేపథ్యంగా) నాకు నచ్చింది. మాచిరాజు సావిత్రి గారి రచన పెట్టె బయట (అవుటాఫ్ది బాక్సన్నమాట) కూడా, కొంచెం ఆలోచన రేకెత్తిస్తూ, బానే ఉందనిపించింది. ఒక్కగానొక్క కొడుకు, తలిదండ్రుల ఖర్మకాలి గే (అదే, స్వలింగ సంపర్కి) అయితే ఏంటి అనే కథా వస్తువుతో రాసిన వేపపువ్వు అనే కథ నాకు పిచ్చినిరాశనీ కోపాన్నీ మిగిల్చింది. ఆ సమస్య గురించి కనీసమైన అవగాహన లేకుండా .. కభీఖుషీ కభీఘం టైపులో అర్జంటుగా కథ రాసెయ్యడమెందుకో నాకు బొత్తిగా అర్ధం కాలేదు. అన్నట్టు మర్చి పోయానండోయ్ .. ఇజ్జాడ రాఘవేంద్ర, మాజేటి సూర్యకళ జమిలిగా రాసిన "కొత్త కంపెనీ పెట్టు గురూ" అన్న కథబ కాని కథ ఈ విభాగానికంతటికీ మకుటాయమానం. ఇద్దరు ఔత్సాహికులు, కేవలం ఒక బ్రిల్యంటైడియా బలమ్మీద నమ్మకంతో ఒక కంపెనీ పెట్టి నెగ్గుకొచ్చిన వైనాన్ని కొంచెం హాస్యంగా, కొంచెం చురుగ్గా క్లుప్తంగా భలే చెప్పారు - ఈ కథనం వారి నిజానుభవాన్నించి పుట్టిందట .. అందుకే అంత పదునూ, రుచీనూ.

కవితలు ఒక మోస్తరుగా బానే ఉన్నాయనిపించాయి. వైదేహి గారి కచేరీ ఇంకొంచెం శ్రుతి పెంచి ఉండొచ్చు. కవిత్వ రహస్యం తెలిసిన కవులు చంద్ర కన్నెగంటి, విన్నకోట రవిశంకర్, నారాయణస్వాముల పద్యాలు హృద్యంగా ఉన్నాయి. మావూరి కవయిత్రి కొత్త ఝాన్సిలక్ష్మిగారి "బాల్యం" కవిత చదివితే ఆవిడెవరో (మహాదేవి వర్మ అనుకుంటా) హిందీలో రాసిన ప్రముఖ పద్యం మేరా నయా బచపన్ గుర్తొచ్చింది నాకు. మొత్తానికి ఈ సృజనాత్మక రచనల విభాగంలో పద్యాలే ఎక్కువ మార్కులు కొట్టేశాయి, నా ఇవేల్యువేషన్లో.

చివరి మాట:
మొత్తంగా చూసుకుంటే, సాధారణంగా సావనీర్లలో ఉండే గందరగోళం (అటు విషయంలోనూ, ఇటు అమరికలోనూ) లేకుండా, ఈ సావనీర్ని రూపొందించడంలో సంపాదక వర్గం ముందస్తుగా చాలా ఆలోచన పెట్టారనీ, తరవాత చాలా కృషి చేశారనీ సులభంగా అర్ధమవుతుంది. అందుకని ఈ బృందాన్ని ఎంతైనా అభినందించొచ్చు. మనం తల పెట్టిన పని గొప్ప స్థాయిలో ఉండాలని ఆశించడమే కాదు, దానికి అవసర్మైన హోంవర్కు చేసి, బాధ్యతలని పంచి, నిర్వహించి సమర్ధవంతంగా పూర్తి చెయ్యడం సామాన్యమైన విషయం కాదు.

సావనీరుకి సంపాదకత్వ బాధ్యత వహించడమంటే కాళ్ళూ చేతులూ కట్టేసి కొవ్వూరునించి రాజమండ్రికి గోదారి ఈదమన్నట్టే. నేనూ రెండు మూడు సార్లు చేశాను కాబట్టి నాకు తెల్సు ఆ యాతనేవిటో. ఆయా రచనల క్వాలిటీ బాగున్నా బాలేకపోయినా .. అది ఆయా రచయితల నిర్వాకమే. కానీ, మొత్తం ప్రాజెక్టుకి బాధ్యత వహిస్తున్నది సంపాదక వర్గం కనక, రచయితల ఎంపికలోనే కాక, గొప్ప పేరున్న రచయిత అయినా, రచనలో వాసి లేకపోతే నిర్భయంగా తిరస్కరించగల నిర్మొగమాటం కూడా సంపాదకవర్గం అలవరచుకోగలగాలి. ఆ లెక్కన, 2005 డిట్రాయిట్ తానా సావనీరు సంపాదకవర్గం పాటించిన పద్ధతి మంచిది. రచనల క్వాలిటీ కూడా ఆ మేరకు మెరుగైనది. మొహమాటాల వల్ల ప్రముఖుల రచనలు వన్నె లేకున్నా వేసుకున్ణారని నా అనుమానం.

ఈ ఆరోపణ అలా ఉండగా, ముందస్తు ఆలోచనకీ, విభాగాల విభజనకీ, రూప కల్పనకీ నూటికి నూరు మార్కులు ఈ సావనీరుకి.

ఇహ వర్ణ చిత్రాల సంగతి ఇప్పటికి ఒకటికి రెండు సార్లు చెప్పాను. ఐనా మళ్ళి చెబుతున్నాను. మీకు ఎక్కడ వీలున్నా ఈ సావనీరు కాపీ సంపాయించుకోండి .. కేవలం గొప్ప గొప్ప తెలుగు చిత్రకారులు సృష్టించిన కొన్ని అద్భుతమైన వర్ణచిత్రాల ప్రింట్ల కోసమైనా. మీ దగ్గర ఆల్రెడీ కాపీ ఉంటే, భద్రంగా దాచుకోండి, అప్పుడప్పుడూ తెరిచి ఆ చిత్రాల్ని మళ్ళీ మళ్ళీ చూసుకోండి, మీ పిల్లలకీ చూపించండి .. చూడు కన్నా మన తెలుగు వాళ్ళూ ఉన్నారు .. ఒక మైఖెలాంజిలో .. ఒక క్లాడ్ మొనే .. ఒక జాక్సన్ పోలాక్!

మహర్షి జటాజూటంలో నెమలి కన్ను

దృశ్యం ఒకటి - పచ్చనాకు


ఆకుల రామక్కంటే మా వూళ్ళో అందరికీ హడల్. నోరు గల ఆడది. మాట్లాడిందంటే అరిచినట్టే. అరిస్తే రాములోరి గుడి మైకు కూడా జడవాల్సిందే. నుదుటి మీద ఎర్రబొట్టు, మెడలో పూసల దండ్, చెవులకి మాటీలు, కాళ్ళకు వెండి కడియాలతో నెత్తిమీద ఆకుల గంపతో రామక్క నడుస్తుంటే ఆ ఠీవి చూడాల్సిందే.

ఒకరోజు తాడిపత్రికి వెళ్ళిన రామక్క ఉత్తచేతులతో రాలేదు. ఆకుల గంపలో ఒక పసికందుతో వచ్చింది. వసుదేవుడు శ్రీకృష్ణుణ్ణి తెచ్చినట్టు ఆ పసిగుడ్డుని వూళ్ళోకి తెచ్చింది. వూరంతా విరగబడి చూసింది.

తాడిపత్రి ఆస్పత్రి దగ్గర పారేశారయ్యా. వాడిపోయిన తమలపాకునే పారెయ్యాలంటే మనసురాదు, బిడ్డని ఎట్టాపారేశారో - అంటూ రామక్క కళ్ళు తుడుచుకుంది.

రామక్క లోకం మారి పోయింది. బిడ్డే లోకం. పాలచుక్కల కోసం ఇల్లిల్లూ తిరిగింది. పసిపిల్లని అరిచేతుల మీద నడిపించింది. అవ్వా అవ్వా అని పిలిపించుకుని మురిసిపోయింది. అక్షరాలు నేర్పించింది. రామక్క ఆకుల గంపతో నడుస్తుంటే "తమలపాకులూ" అని దీర్ఘం తీసేదా పిల్ల. ఆ పిల్ల పెళ్ళి జరిగినప్పుడు వూరంతా తలో చెయ్యి వేసింది. ఎనభయ్యేళ్ళ వయసులో పండుటాకులా రాలిపోయింది రామక్క. శవణ్ నుంచి ఆ పిల్లని విడదియ్యడం ఎవరి వల్లా కాలేదు. శవాంతోపాటు తమలపాకుల్ని కూడా వేసి మట్టి కప్పారు. బతికినంత కాలమూ పచ్చనాకు లాగే బతికింది రామక్క.

దృశ్యం 2 - ప్రేమ పిపాసి


టెంత్ ఎగ్జాంస్ ఎడాపెడా రాసి పారేసి ఆ సాయంత్రమే మూకుమ్మడిగా ఒక డొక్కు సినిమా చూసి వూపిరి పీల్చుకున్నాం. ఈ లోగా మొదలైంది లవ్వర్ బాబు గొడవ.

మేమింకా ఆడపిల్లల్తో కోతికొమ్మచ్చి ఆడుకునే అపరిపక్వ దశలో ఉండగానే వాడికి ప్రేమదంతం మొలిచింది. ఎయిత్ క్లాసులోనే ఒకమంఆయికి రంగురంగుల ఇంకులతో పూలు చిలక బొమ్మలేసి లవ్‌లెటర్ రాసి పడేశాడు. వీడి రాత అర్ధం కాక ఆ అమ్మాయి జుట్టు పీక్కుని ఆ లెటర్‌ని హీరాలాల్ సార్‌కి ఇచ్చింది. హీరాలాల్ అయ్యవారు ఎప్పుడూ అగ్నిగుండంలా మండేవాడు. కారణం లేకుండానే వుతికి పడేసేవాడు. లవ్‌లెటర్‌ని చూసేసరికి ఇన్నాళ్ళకి ఓ కారణం దొరికింది అనుకుంటూ లవ్వర్ బాబు తాట వలిచాడు. పాపం వాడిని కొడుతూ వుంటే ఆ అమ్మాయి కూడా బాధ పడింది. ఆ అమ్మాయిని అందరూ కోప్పడ్డారు. "ఇన్ని సినిమాలు చూస్తావు గదా, ఆ మాత్రం జెనరల్ నాలెడ్జి లేదా!" అంటూ నిలదీసారు.

దెబ్బలు తిన్నందుకు బాబు ఏ మాత్రం బాధపడలేదు. ప్రేమలో ఈ మాత్రం ఎదురు దెబ్బలు మామూలే అని లైట్ గా తీసుకున్నాడు. ఈ సారి ఆ అమ్మాయి మనవాణ్ణి ప్రేమించడానికే ప్రయత్నించింది గానీ వీడే ఆ ఛాన్స్ ఇవ్వకుండా ఇంకో అమ్మాయిని ప్రేమించ సాగాడు.

దృశ్యం మూడు - మంత్రిగారి అ ఆ ఇ ఈ


"వర్ణమాలతో పని లేదు, సువర్ణమాలే నడిచొస్తుంది" అన్నాడు పీయే వీర్రాజు.
"సువరణమాలంటే ఎవర్రా?" ఉత్సాహంగా అడిగాడు మంత్రి.
"ఏదో సామెతకి అన్నానండి. అమ్మాయి పేరు వింటే చాలు శృంగారం చుట్టు ముడుతుంది" విసుక్కున్నాడు వీర్రాజు.
"తరవాత ఏమొస్తుందండి" వినయంగా అడిగాడు కాంట్రాక్టర్ గున్నారావు.
"తరవాతది మ. మ అంటే మద్యం. జనం మద్యం మానితే రాజకీయ నాయకులంతా సత్రాల్లో చేరి పద్యాలు పాడుకోవాల్సిందే. మన ప్రజాస్వామ్య నాడీవ్యవస్థ మొత్తం మద్యంలోనే వుంది. జనం నరాల్లోకి మత్తు ఎక్కితేనే మనం కుర్చీ ఎక్కేది" జ్ఞానబోధ చేసాడు వీర్రాజు.
"వాటే ఎనాలిసిస్" అన్నాడు గున్నారావు.
"మ తరవాత ఉ వస్తుంది. ఉ అంటే ఉపన్యాసం. జనం చెవుల్లో తుప్పు వదిలేలా ఉపన్యాసాలివ్వాలి. ఊ అంటే ఊకదంపుడు. ఎన్నిగంటలు మాట్లాడినా అక్షరం ముక్క అవతలివాడీకి అర్ధం కాకూడదు. ఇక ఎ అంటే ఎన్నికలు."
"గొప్పగా చెప్పారు సార్!" అన్నాడు గున్నారావు.
"ఇంకా విను. క అంటే కత్తి. ఎవణ్ణో ఒకణ్ణి పొడవకుండా తొందరగా పైకి రాము. గ అంటే గన్ను గన్ను షాటో వెన్ను పోటో లేకుండా పాలిటిక్స్ ఉండదు ...."
ఇలా రాజకీయ వర్ణమాల గీతోపదేశం సాగిపోయింది.
***************
ఈ దృశ్యాలన్నీ ప్రముఖ పాత్రికేయుడు జి.ఆర్. మహర్షి రాసిన పుస్తకం నెమలికన్నులో మీకు సాక్షాత్కరిస్తాయి. అట్టమీద 116 చిన్న కథలు అని ప్రకటించినా, అవి వొట్టి కథలు కావు. చిన్నప్పటి పల్లెటూరి మనుషుల జ్ఞాపకాలు కొంచెం .. బడి వయసు అనుభవాల నాస్టాల్జియా మరికొంచం .. సమకాలీన జీవితంలోని వెర్రిపోకడల మీద సెటైరు ఆ పైన కొసరు.

ఏ కథా రెండు పేజీలకి మించి లేదు. అరకప్పు టీ తాగేంతలో చదివెయ్యొచ్చు.

రెండొందల యాభై పేజీల పుస్తకం. ధర నూట యాభై రూపాయలు కొద్దిగా ఎక్కువే అనిపిస్తుంది కానీ, కొని పక్కన పెట్టుకుంటే, ఆరఆరగా చదివి చాలాకాలం ఆస్వాదించ దగ్గది. 2008 లో ప్రచురించారు. నవోదయ, విశాలాంధ్ర, ప్రజాశక్తి ఇత్యాది పుస్తకాల అంగళ్ళలో దొరుకుతుంది.

Wednesday, September 16, 2009

చూపు - వసీరా

A Look
- Vaseera
I heard that someone painted
Indira Gandhi on a grain of rice.
On the very same grain, I too can depict
The famine deaths of Mahaboob Nagar and Kalahandi.
The metal-winged aircraft, and the food packets they dropped
And the magic of the food morsels turning into bullets -
All these I can show - On the very same grain.
Self-governance of the steely gods .. on just a salt crystal ..
On a mere speck of coal, the hot blood of innocent infants, still wet ..
These too I can show.
In a can of milk powder, an infant's corpse ..
Decorated marriage pandals in kerosene drops ..
In a particle of pesticide, the great city in death throes..
These I can show.
I heard that someone painted Indira Gandhi on a grain of rice.
Keep the very same grain near your ear ..
I'll make it ring with the ankle-bell sounds of Mother Godavari ..
I'll make it resonate the heartbeat of the Godavari valley.
The red blood stains on the tender face of a rice morsel,
The gun powder in the throat of a grain of wheat,
And in the chlorophyll of beedi leaves,
The arrow notched in a taut bow - I can show.


TTV_March07.wma

The Telugu poem in my voice
నే చదివిన తెలుగు పద్యం
A request: Please show this translation to your friends who do not know Telugu. What did they think? Does the translation read like a poem? Were they able to understand it? Did they think some further explanations were necessary to appreciate the poem better? Let me know.

Tuesday, September 15, 2009

బ్లాగులూ బ్లాగరులూ

బ్లాగడం మొదలెట్టినప్పుడు ఎందుకు బ్లాగుతున్నామో, ఏమిరాయాలో అర్ధం కాని అయోమయంలో ఉంటాము చాలా మందిమి. ఎవరో ఒక్కొక్కరు మాత్రం ఉంటారు, ఏమి రాయాలో ఎందుకు రాయాలో అని కృతనిశ్చయులైన వాళ్ళు.

కొన్నాళ్ళ పాటు ఏకధాటిగా బ్లాగిన తరవాత, ఓ ఆర్నెల్లో ఏడాదో గడిచిపోయింతర్వాత, సాటి బ్లాగరుల్లో మన పేరుకో బుల్లి గుర్తింపూ, మన టపాల్ని క్రమంతప్పకూండా చదివే కొద్దిపాటి ఆడియెన్సూ ఏర్పణ్ణాక .. హమ్మయ్య, పర్లేదు అనిపిస్తుంది. ఆ తృప్తి వెనకనే ఒక చిన్న సందేహం కూడా బుర్రని తొలచడం మొదలు పెడుతుంది. ఇంతేనా బ్లాగడమంటే .. ఏదో బుద్ధి పుట్టినప్పుడు నాలుగు లైన్లు గిలకడం. ఆ గిలికినప్పుడు ఓ నాలుగు పూటలు ఓ పది మంది వచ్చి చూస్తారు. నచ్చితే మెచ్చుతారు, నచ్చకుంటే నాలుగక్షింతలేస్తారు. మళ్ళి ఒక వారంరోజుల్లో నా బ్లాగు ఎవరికీ గుర్తుండదు. అసల్నేను పని గట్టుకుని ఒక నెల్రోలపాటు కొత్త టపా ఏదీ రాయకుండా ఉండిపోతే వీళ్ళెవరన్నా నన్ను మిస్సవుతారా? .. ఇలాంటి తిక్క తిక్క ఆలోచన పురుగులు బుర్రలో లుకలుక మంటుంటాయి.

2007 లో తెలుగు బ్లాగులు ఒక్క పెట్టున విస్తరించాయి. అనేక ప్రముఖ పేపర్లలో, కొన్ని చోట్ల టీవీలోనూ తెలుగు బ్లాగుల పేరు మారుమోగింది. అప్పటిదాకా పదుల్లో ఉన్న బ్లాగర్ల సంఖ్య ఒక్కసారిగా వందల్లో కెళ్ళింది. కానీ ఇప్పటికీ బ్లాగులకి పాఠకులు సాటి బ్లాగరులే. అప్పటికీ ఇప్పటికీ ఈ పరిస్థితి పెద్దగా మారలేదు. బ్లాగులకి పాఠకులు గణనీయమైన సంఖ్యలో పెరగలేదు.

బ్లాగుల పరిధి ఇప్పుడున్న దానికంటే ఒక వందరెట్లయినా విస్తరించాలి. దైనిక ప్రాతిపదికన జాల విహరణ (browsing the net on a daily basis) చేసే తెలుగు వారి సంఖ్యలో కనీసం 10 శాతం బ్లాగు పాఠకులు కావాలని నా కోరిక.

ఎలా?

Sunday, September 13, 2009

కబుర్లు - సెప్టెంబరు 14

అనుకున్నట్టుగానే ఒబామా హెల్త్ కేర్ స్పీచి దుమ్ము రేగ్గొట్టాడు .. మళ్ళీ అలనాటి ఎన్నికల ప్రచారపు ఒబామాలోని స్పార్కు కనబడింది, వినబడింది. కానీ రాజకీయ వ్యూహాల మోహరింపులో పట్లు అప్పుడే బిగుసుకున్నట్టు ఉన్నాయి. బిగువులు సడలకనో, లేదా ఏదో ఒక బిల్లుని ఆమోదించాలనో హడావుడిలోనో, ఎవరికీ పనికిరాని చెత్త బిల్లుని పాస్ చేసేసి చేతులు దులుపుకుంటారేమోనని కించిత్ భయం లేకపోలేదు. ఏతన్మధ్య జో విల్సన్ గారి కేకలు రామాయణంలో పిడకలవేట.

బాస్కెట్‌బాల్ ఆటగాడు మైకెల్ జోర్డన్ని నిన్న హాలాఫ్ఫేంలోకి ఆహ్వానిస్తున్న సందర్భంగా ఏర్పాటు చేసిన మహాసభలో, కార్యక్రమ నిర్వాహకులు అతను చిన్నప్పటినించీ సాధిస్తూ వచ్చిన క్రీడా విజయాల్ని సముచితంగా శ్లాఘిస్తూ చక్కని కార్యక్రమం ఏర్పాటు చెయ్యగా, వచ్చిన మిగతా అతిథులు, పూర్వం అతని సహ ఆటగాళ్ళు, ప్రత్యర్ధులూ, అందరూ సమయోచితంగా అతన్ని ప్రశంసించగా, అసలు పెద్ద మనిషి మాత్రం తానెంత అల్పుడో నిరూపించుకున్నాడు తన స్పీచిలో. ఎప్పుడీ హైస్కూలు దగ్గర్నించీ ఎవరెవరు తనని ఎలా వెనక్కి నెట్టే, తొక్కిపెట్టే ప్రయత్నం చేశారో, వాళ్ళందర్నీ పేరుపేరునా గుర్తు చేసుకుని వెక్కిరించి యెద్దేవా చేశాడు. మైకెల్ .. బాస్కెట్‌బాల్ కోర్టు మీద నువ్వు తిరుగులేని ఆటగాడివి అయుండొచ్చు, కానీ మిత్రమా, వెళ్ళి ఏదన్నా మంచీ మర్యాదా నేర్పించే ట్రయినింగులో చేరమని మా సలహా .. కాస్త హుందాతనం నేర్చుకో!

వొంటి బరువు గురించి మితిమీరిన ఆసక్తి ఉన్న వాళ్ళు ఇక దాన్ని గురించి తప్ప వేరే ఆలోచించరు. రోజుకి పది సార్లు బరువు చూసుకుంటూ ఉంటారు. ఇంతా చేసి నిజంగా బరువు తగ్ఘేందుకు పనికొచ్చే దీర్ఘకాలిక ప్రణాళికలేవన్నా అమలు చేస్తున్నారా అంటే అది మాత్రం ఊండదు. ఎకానమీని గురించి అమెరికను మీడియా హడావుడి సరిగ్గా అలాగే ఉంది. ప్రతీ వార్తా ప్రసారంలోనూ ఏదో ఒక కొత్త ఇండెక్సు పట్టుకొస్తారు. ఒక పాయింటు పెరిగిందనో, పావు పాయింటు తగ్గిందనో చెప్పి, ఇంక ఒక నలుగురు "నిపుణుల్ని" తెచ్చి ఎడతెగని కుస్తీ పడుతూ ఉంటారు. ఎట్లాగైనా ఆ నిపుణుల నోటినించి .. ఇంకేముంది, ఎకానమీ పైకి వచ్చేస్తోండి, ఇహ గాల్లో ఎగరడమే తరువాయి అన్నట్టు ఉంటుంది వీళ్ళ హడవుడి. ఆ నిపుణులు ఎవరన్నా కాస్త బుద్ధి జ్ఞానం ఉన్నవాళ్ళైతే, నాయనా, ఇట్లాంటి రిసెషన్ నించి కోలుకోవడానికి చాలా సమయం పడుతుంది అని చెబుతారు, ఈ వార్తాలంగర్లు వాళ్ళ మాట వినపడనిస్తేగా. ఈ హంగామా అంతా కాదు గానీ, మొత్తానికి ఎకానమీ ఇంకా దారుణమైన లోతుల్లో పడికొట్టుకుంటున్న సూచనలే కనిపిస్తున్నాయి. ఇన్నేసి వందల బిలియన్ల డాలర్లు స్టిములసించారు .. అదేమి స్టిములుతున్నదో మాట్లాడే నాధుడు మాత్రం కనబడ్డు.

స్పానిష్ దర్శకుడు, పెద్రో ఆల్మొడవార్ తీసిన వోల్వెర్ సినిమా చూశాను వారాంతంలో. ఇదివరలో నే చూసిన ఇతని సినిమాలంత గొప్పగా లేదు, కానీ మంచి సినిమానే. మూడు తరాల స్త్రీల మధ్య ఉండే అనుబంధం .. అదీ స్త్రీలకి మాత్రమే సాధ్యమయ్యే అనుబంధం. స్త్రీ పాత్రల పట్ల తన పక్షపాతాన్ని ఆల్మొడవార్ ఈ సినిమాలో ఇంకో మెట్టు పైకి తీసుకెళ్ళాడు - కనిపించే ఒకే ఒక్క మగ పాత్ర రెండు దృశ్యాల్లో మాత్రమే కనిపిస్తాడు .. మిగతా సినిమా అంతా ఆడావాళ్ళ గురించే. ఇతని సినిమాల్లో సాధారణంగా కనిపించే సైకడెలిక్ దృశ్య పరంపర గానీ, కథలో సస్పెన్సు గానీ, ఒక ఆతృతూ హడావుడి గానీ ఇందులో లేవు. సినిమా మొదలవడమే చాలా నింపాదిగా మొదలవుతుంది. కథలో ఆవిష్కరించబడే మలుపులు కూడా, మనల్ని పెద్దగా ఆశ్చర్య పరచక పోగా, ఇలా జరుగుతుందని నాకనిపిస్తూనే ఉంది అన్నట్టుంటాయి. అంతర్జాతీయంగా ఖ్యాతి నార్జించిన స్పానిష్ తార పీనలొపె క్రుజ్ తన నటనలో గొప్ప పరిణతిని కనబరిచింది. పొర్లిపోతున్న పాలకుండలాంటి సెక్సపీల్ వొలకబోస్తూనే, తన మనసునావరించుకుని ఉన్న ఒంటరితనాన్ని, విహ్వలతనీ సూచించడంలో కృతకృత్యురాలయింది. మిగతా నటీమణులు కూడా తగినట్టుగా నటించారు. ఆల్మొడవార్ సినిమా కాబట్టి పనిగట్టుకు చూశాను కానీ కాకపోయుంటే నా దృష్టిని బహుశా ఆకర్షించి ఉండేది కాదు., పెద్దగా మిస్సయేవాణ్ణి కూడా కాదు.

కర్ణాటక సంగీతంలో నాకు బాగా ఇష్టమయిన పాటల్లో ఇదొకటి .. స్వాతితిరునాళ్ గా పేరుపొందిన కులశేఖర మహారాజు రచన. కురంజి రాగం. యూట్యూబులో విహరిస్తుంటే ఈ చక్కటి గానం నన్నాకట్టుకుంది. మీరూ చెవొగ్గండి.

Thursday, September 10, 2009

వింత అనుభవాల ఒక వేసవి అపరాహ్నం

మా వూరికి సుమారు అరవై మైళ్ళ ఉత్తరంగా ఫ్లింట్ అనే ఊరుంది. అక్కడ దక్షిణాది పద్ధతిలో ఒక చక్కటి శివాలయం కట్టారు. ఈ క్షేత్రాన్ని పశ్చిమ కాశీ అని పిలుస్తారు. ఆధ్వర్యమూ నిర్వహణా అంతా కన్నడం వారిది. ఒక వేసవి శనివారం ఏదో ప్రత్యేక హోమం అభిషేకం జరుగుతున్నాయని తెలిసి వెళ్ళాను.

సాధారణంగా ఆలయానికి వెళ్ళేప్పుడు ఉండే వేషధారణే .. పట్టు లాల్చీ, అత్తాకోడలంచు జరీ పంచ, పైన మేచింగ్ ఉత్తరీయం .. వెళ్ళేది శివాలయానికి కాబట్టి నుదురంత వెడల్పున వీబూధి పట్టీలు, నొసట కుంకుమ బొట్టు.

ఆలయానికి అనుబంధంగా ఉన్న చిన్న హోమశాలలో అప్పటికే హోమం జరుగుతోంది. ఆలయ పూజారులు శ్రీరుద్ర మంత్రాలు పఠిస్తుండగా, కమిటీ అధ్యక్షులు, వారి సతీమణి యజమాని హోదాలో కూర్చుని హోమం చేస్తున్నారు. నేను హోమశాలలో ప్రవేశించగానే ఆ పెద్దమనిషి గబుక్కుని లేవబోయి, మళ్ళీ అంతలోనే తన పరిస్థితి గుర్తొచ్చి, కూర్చునే నా వేపు గౌరవ పురస్సరంగా చూశి, దయచెయ్యెండి అన్నట్టు మౌనంగానే తలపంకించారు. వార్నీ, మన గెటప్ కి ఏకంగా కమిటీ అధ్యక్షుల వారు కూడా ఇంప్రసై పోయారే అని ఆశ్చర్యపడుతూ నేనూ హోమగుండానికి ఒక పక్కగా కూర్చుని, అర్చకస్వాములతో కలిసి నాకు చాతనైన నమకం చమకం యథా శక్తి చదవడం సాగించాను. ఒక గంటలో హోమం ముగిసింది. అందరం ప్రసాదం తీసుకుని లేచాము. అధ్యక్షుల వారు గబగబా నా దగ్గరికి వచ్చి, రెండు చేతులూ జోడించి నమస్కారం చేస్తూ రండి రండి దయచెయ్యండి, మీరు ఇవ్వాళ్ళ రావడం చాలా సంతోషం అన్నారు మొహమంతా నవ్వుతో. ఆహా, ఆలయానికొచ్చే భక్తులంటే ఈయనకి ఎంత భక్తి అనుకుని, అబ్బే దాందేముందండీ, రాగలగడం నిజంగా నా అదృష్టం అన్నా. ఆయన నా మాట వినిపించుకోకుండా .. ఇలా దయచేయండి, అక్కడ కాళ్ళూ చేతులూ కడుక్కోవచ్చు. ఇటుపైన అభిషేకం, ఆ తరవాత పూజా ఇక్కడ గర్భ గుళ్ళొ జరుగుతాయి, ఇటు దయచెయ్యండి అంటూ ఏవిటో హడావుడి పడిపోతున్నారు. నా బుర్రలో ఒక చిరువిత్తనం లాంటి అనుమానం నాటుకుని మొలకెత్తి అతివేగంగా మొక్కై సాగింది. ఇంతలో ఆయన తన ధోరణిలో సాగిపోతూ .. ఇంతకీ డాల్లస్ నించి మీ ప్రయాణం హాయిగా జరిగిందా? నిన్న రాత్రే డాల్లస్ ఆలయ నిర్వాహుకులతో మాట్లాడినప్పుడూ మీరు బహుశా ఇవ్వాళ్ళ రాలేరేమో అన్నారు. పొద్దున మళ్ళీ వాళ్ళతో మాట్లాడ్డం కుదర్లేదు .. అని చెప్పుకు పోతున్నారు. నేను ఆయన రెండు చేతులు పట్టుకుని ఊపి, ఆయన దృష్టి నా వేపు మరల్చి .. అయ్యా, మీరు నన్ను చూసి ఎవర్నో అనుకుంటున్నారు. నా పేరు ఫలానా. నేను డాల్లస్ నించి రాలేదు, ఇక్కడే ఒక అరవై మైళ్ళ దూరం నించి వచ్చాను.. అని సాధ్యమైనంత మృదువుగా చెప్పాను. ఆయన తొలి ఉత్సాహం చూసి, నేనా డాల్లస్ మనిషి కాదని తెలిస్తే ఆయన ఏమైపోతారో అని భయపడ్డాను. ఆ పరమేశ్వరుడి దయవల్ల ఏమీ కాలేదు. ఆయన కొద్దిగా మాత్రం హతాశుడయ్యారు.

ఇంకో గంట గడిచాక డాల్లస్ నించి రావలసినాయన రానే వచ్చారు. ఆయనొక స్వాములవారు. బారెడు గడ్డం పెంచుకున్న కాషాయాంబర ధారి!
నన్ను చూసి స్వాములవా రనుకున్నందుకు నాకు నవ్వాలో ఏడవాలో అర్ధం కాలేదు.

మొత్తానికి అభిషేకం, అలంకారం, పూజ అన్నీ ముగించుకుని, వాళ్ళు పెట్టిన రుచికరమైన ప్రసాదం సుష్టుగా సేవించి ఇంటికి బయల్దేరాను. మధ్యాహ్నం మూడుగంటల ప్రాంతం. సూర్యుడు నిప్పులు చెరుగుతున్నాడు. మా వూరింకా ఇరవై మైళ్ల దూరంలో ఉండగా .. పొద్దుణ్ణించీ పూజల్లో పాల్గొన్న అలసట, ప్రసాదంతో పొట్తనిండిన భుక్తాయాసం, ఎండ వేడి, అన్నీ కలిసి కళ్ళు నిద్ర కూరుకుపోతున్నై. ఈ పరిస్థితిలో కారు తోలితే మనం చేరేది ఇంటీకి కాదు, తిన్నగా కైలాసానికే అని చెప్పి, కాస్త కాఫీ గొంతులో పడితే తప్ప మెలకువగా ఉండదని, హైవే దిగి ఒక పక్క రోడ్డులోకి మళ్ళించాను. దగ్గర్లో ఉన్న గేస్టేషను (పెట్రోలు బంకు)లో ఆగి, ఒక కప్పు కాఫీ కొనుక్కున్నా. మళ్ళీ హైవే ఎక్కనక్కర్లేకుండా నేనున్న సైడు రోడ్డే మా వూరికి చేరుస్తుంది, కాకపోతే కొంచెం సమయం ఎక్కువ తీసుకుంటుంది, ఇరవై నిమిషాలు పట్టేది అరగంట పడుతుంది. ఇంటికెళ్ళి చేసేది ఏముంది లెమ్మని ఈ సైడు రోడ్డెమ్మటే బయల్దేరాను.

రోడ్డెక్కి డ్రైవు చేస్తున్నా. రోడ్డెమ్మడి ఉండే సైడ్ వాక్ మీద, నా ముందు ఒక వంద గజాల దూరంలో ఒక స్త్రీ ఆకారం నడిచి వెళ్తోంది ఆ ఎండలో. అంత ఎండలోనూ ఫుల్ చేతుల షర్టూ, జీన్సూ ధరించి ఉండడమూ, మూరెడు పొడుగున్న జడా చూసి ఈమెవరో మనదేశపు మనిషిలా ఉందే అనుకున్నా అంత దూరన్నించీ. మామూలుగా అయితే నా దారిన నేను పోయేవాణ్ణి. ఆ క్షణానికి అలా ఎందుకు బుద్ధి పుట్టిందో ఇప్పటికీ చెప్పలేను. కానీ నా కారు ఆమెని చేరుకునే ఆ క్షణంలోనే తోచింది, ఆమె వేరే విధిలేక ఆ ఎండలో నడుస్తోందని. ఆమె పక్కగా కారు ఆపి, అవతలి కిటికీ అద్దం దించాను. ఆమె కూడా ఆగింది, ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ. నేనూహించినట్టు ఇండియనమ్మాయే. సుమారు పాతికేళ్ళుంటాయి. మర్యాదైన ఆంగ్లంలో కారెక్కమని ఆహ్వానించాను. నా వేషధారణా గట్రా చూసి ఆమె బిత్తరపోయిందని నా అనుమానం. చాలా మొహమాటంగా ఏం పరవాలేదు, మా ఇల్లిక్కడే, దగ్గర్లోనే అంది. నడిచేస్తాను అని ధైర్యంగా చెప్పింది. సరే కానిమ్మని కారు కోంచెం ముందుకు పోనిచ్చా. కానీ వెళ్ళబుద్ధి కాలే. బహుశా ఆ కొద్ది సేపట్లోనే ఆ అమ్మాయి మొహంలో చూసిన అలసట కావచ్చు. బయట నిప్పులు చెరుగుతున్న ఎండ కావచ్చు. మళ్ళీ ఆగి, ఈ సారి తలుపు కూడా నేనే తెరిచి, ఇల్లు దగ్గరయినా పరవాలేదు, నేను దింపుతాను, ఎక్కండి అన్నా .. కొంచెం మేష్టారిలా ధ్వనిస్తూ. మొత్తానికి ఏమనుకుందో ఏమో, ఎక్కి కూర్చుంది. బయల్దేరాం.

ఈమె కొత్త పెళ్ళికూతురు. కన్నడ దేశస్తురాలు. ఈ దేశానికొచ్చి రెణ్ణెల్లయింది. కారు డ్రైవింగ్ నేర్చుకోవాలని డ్రైవింగ్ స్కూలు వాడి కారులో బయల్దేరింది. మామూలుగా ఈ స్కూళ్ళ వాళ్ళు మనింటిదగ్గర పికప్ చేసుకుని, పాఠం పూర్తయాక మనకెక్కడ కావాలంటే అక్కడ దింపేస్తారు. మరి ఈమె ఇంటి దగ్గర దిగకుండా ఆ పెట్రోలు బంకు దగ్గర ఎందుకు దిగిందో ఆమె చెప్పిన కథ నాకర్ధం కాలేదు. మొగుడు ఇంట్లోనే ఉన్నాడు గానీ కాల్ చెయ్యడానికి చేతులో పైసా లేదు. కలెక్ట్ కాల్ చెయ్యొచ్చని ఆమెకి తోచినట్టు లేదు.

ఆమె చెప్పిన సూచనలని బట్టి వాళ్ళ అపార్టుమెంట్ల బ్లాకు చేరుకున్నాము. అక్కడికింకా నయం, తన ఇల్లెక్కడుందో తెలుసామెకి, దారి బాగానే చెప్పింది.
కానీ అసలు తమాషా ఇది - నేనామెని కారెక్కించుకున్న దగ్గర్నించి వాళ్ళింటికి ఆరు మైళ్ళు!

అసలు ఏ ధైర్యంతో ఆమె ఆ యెండలో, ఆరుమైళ్ల దూరం నడవగలను అనుకుందో? ఎన్ని యాదృఛ్ఛిక సంఘటనల పరంపర పర్యవసానంగా ఆమెని నా కారెక్కుంచుకోవడం జరిగింది? నేను గుడికి వెళ్ళాలని ముందుగా అనుకోలేదు. తిరిగి వచ్చేప్పుడయినా, ఆ రోడ్డు నేను సాధారణంగా వచ్చే రోడ్డు కాదు. కాఫీకోసం ఆ పెట్రోలు బంకులో ఆగి ఉండకపోతే ఆమెని గమనించి ఉండేవాణ్ణి కాదు. తీరా ఆమెని కారెక్కమన్నాక, ఆమె నిరాకరిస్తే వదిలి వెళ్ళేందుకు సన్నద్ధమైన వాణ్ణి మళ్ళీ ఆగి, కారెక్కమని దృఢంగా ఎందుకు చెప్పానో?

ఈ విచిత్రం ఇలా ఉండగా, నా వేషధారణ చూసి ఆమె ఏమనుకుని ఉంటుందో అనేది కూడా నాకో తీరని సందేహం. నా మొహం చూస్తేనే నేను భారతీయుణ్ణని తెలుస్తూనే ఉండి ఉండాలి. పైగా మొహమ్మీద విబూధి కుంకుమలూ, ఇతర వేషధారణా .. మరి కొంచెం గౌరవ భావాన్నే కలిగించి ఉండాలి కదా! లేకపోతే, ఆడపిల్లల్ని ఎత్తుకు పోయి ఏ క్షుద్ర దేవతలకో బలిచ్చేవాడిలాగా కనిపించి ఉంటానా? అట్లాంటి వేషధారి అమెరికాలో ఒక సబర్బను రోడ్డుమీద కార్లో అకస్మాత్తుగా ప్రత్యక్షమవడం ఆమెని ఏదోరకమైన దిగ్భ్రాంతికి గురి చేసి ఉండాలి మొత్తానికి.

ఇదంతా జరిగి ఐదారేళ్ళవుతోంది. ఆమె మళ్ళీ నాకెక్కడా తారసపళ్ళేదు. బహుశా తారసపడినా నే గుర్తు పట్టలేనేమో! ఆలయ కమిటీ అధ్యక్షులు మాత్రం గుడికెళ్ళినప్పుడల్లా కనిపిస్తూనే ఉంటారు, కానీ ఆయన నన్ను గుర్తు పట్టినా గుర్తు పట్టనట్టు నటిస్తారని నాకింకో అనుమానం!!

Tuesday, September 8, 2009

పాట్రిక్ డే కాదు ...హాట్ట్రిక్ డే!

09/09/09

ఉదయం తొమ్మిదిగంటల తొమ్మిది నిమిషాలకి మీముందుకొస్తోంది ఈ టపా.

ఇంకా మూడే మిగిలున్నాయి, ఇంకో వందేళ్ళ దాకా!

కుంతి - ఛాయారాజ్

My English translation of the poem "Kunti" by contemporary Telugu poet, Chayaraj

How many kamasutras did he whisper in her blossoming ear?
Attacked her with floral arrows and completely overpowered her.
Tossed her virgin heart into the ball of inferno.
Imagining Sun-god glorious, imagining a youngman gorgeous,
she let loose the heavy mass of her hair, just like her garment.
She couldn’t grasp – in the thrall of that wolf in sheep’s clothing,
under his flowing beard, the hermit lecher – that she was tripped up.
When she came to her senses, it was dawn already.

To the shattered virgin crying buckets,
Gods came with blessing trinkets, the arrogant buffaloes.
“There's my address in the sky,” Sun-god disappeared.
Indra was jealous, Chandra just laughed.
Grieving for the fruit of her womb,
she left Karna adrift in the rapids of time.
The Hindu constitution hid all traces of maternal love within her womb’s sorrow.

The royal poet Nannaya, in Telugizing Mahabharata,
trumpeted the secret of this virgin’s rape as a savory expose,
proudly proclaiming rape culture as the Aryan ideal.
“Impregnated virgins give birth to Karnas and Bharathas,”
sang ‘Poet-emperors’ and ‘Compassion-incarnates’ in their eulogies.
Via their ‘language master’ heirs,
they teach it to school children, thus satisfying their urges.

On the winnowing fields, on the sidewalks,
in front of hostels and behind hospitals,
a virgin delivers a baby, only to discard it.
Government shows the way to orphanages.
The budget of Women and Children’s Welfare throws a party to male bees.
Feudal patriarchy comes to life with its mustache twirled up.

Kunti of lore, lost in unending thoughts, barely lived on.
Kunti of yesterday, desperately struggling, was brutally murdered.
Kunti of today is being welcomed into the swell of determined revolts.

TTV_Jan31.wma

The Telugu poem in my voice
నే చదివిన తెలుగు పద్యం
A request: Please show this translation to your friends who do not know Telugu. What did they think? Does the translation read like a poem? Were they able to understand it? Did they think some further explanations were necessary to appreciate the poem better? Let me know.

Monday, September 7, 2009

కబుర్లు - సెప్టెంబరు 7

నాకు చిన్నప్పుడు వింత వింత అనుమానాలు వస్తుండేవి. రాష్ట్రపతి గానీ ప్రధానమంత్రి గానీ మా అప్పలాగే సాయంత్రం సంచీ పుచ్చుకుని కూరల మార్కెట్టుకి వెళ్తారా? కూరల వాళ్ళే వాళ్ళకి తెచ్చి ఇస్తారేమో. ఫ్రీగా కూడా ఇస్తారేమో. ఎందుకంటే, రాష్ట్రపతీ ప్రధానమంత్రీ ఇంచుమించుగా దేశానికి రాజుల్లాంటి వాళ్ళు కదా, అందుకని దేశంలో ఉన్నవన్నీ వాళ్ళవే. కూరల వాళ్ళు ఫ్రీగ ఇస్తుంటే మరి మిగతా షాపుల వాళ్ళు మాత్రం డబ్బెలా పుచ్చుకుంటారు వాళ్ళ దగ్గర? అందుకని, బట్టలూ, చెప్పులూ ఇట్లాంటివన్నీ కూడా వాళ్ళకి ఫ్రీయే .. ఇలా సాగుతుండేవి నా ఆలోచనలు.

కాస్థ మిగలకుండా వెళ్ళిపోయిన వయ్యెస్ గురించి కూడా .. కస్సేపు తీరిగ్గా కూర్చోగానే .. వయ్యెస్ జీవిత బీమా చేయించుకుని ఉంటాడా? ఒకేళ చేయించి ఉంటే ఎన్ని కోట్లకి? ఆ బీమా కంపెనీ వాడు సాధారణ పౌరుల్ని అడిగినట్టే ఆ సర్టిఫికేటు, ఈ సంతకం, ఇంకో పిండాకూడు ఆథరైజేషను అన్నీ మూడేసి కాపీలు సబ్మిట్ చెయ్యాలి అంటాడా? ఏక్సిడెంటు కాబట్టి పోలీసు రిపోర్టు, సివిల్ సర్జను నించి పోస్టుమార్టం రిపోర్టులు కూడా కావాలంటాడేమో! ఎవరైనా పెద్దవారి మరణానంతరం ఈ అఫీషియల్ తతంగం చూసుకోవలసి వచ్చిన ఎవరికైనా అర్ధమవుతుంది నేనేం మాట్లాడుతున్నానో .. పోనీ వయ్యెస్ సంగతి సరే .. పాపం ఆ సెక్రటరీ, ఇతర ఆఫీసర్ల సంగతేవిటో? ఐనదానికీ కానిదానికీ ఎక్స్ గ్రేషియాలు ప్రకటిస్తుంటుంది ప్రభుత్వం - విధినిర్వహణలో అసువులు బాసిన ఈ ఆఫీసర్లకి అలాంటిదేమైనా ఇస్తారో లేదో? (ప్రకటించారుట, ఇందాకే ఆంధ్రజ్యోతిలో చూశా) ఇలా .. తలా తోకా లేకుండా .. అవునూ, వయ్యెస్ పోతే జనాలంతా గుండెపోట్లు తెచ్చుకోడం, ఆత్మహత్యలు చేసుకోడం ఏంటో? ఇది మానసిక జాడ్యం అవుతుందిగానీ అభిమానానికి కొలమాన మెలాగవుతుంది? పైగా ఈ పత్రికల వాళ్ళు అదేదో ఘనకార్యమన్నట్టు చిత్రించడం. పైలోకంలో ఈ నాయకులూ నాయకురాళ్ళూ అంతా కలుసుకుంటే .. నాతో పాటు ఎక్కువమంది చచ్చారంటే నాతో ఇంకా ఎక్కువమంది చచ్చారని గొప్ప చెప్పుకుంటారు కాబోలు .. దరిద్రం!

చావు కబుర్లు చాల్లేండి, కాసేపేమయినా ఆహ్లాదమైన కబుర్లు చెప్పుకుందాము.
మా వూరి తెలుగు సాహిత్య సమితి వారు తలపెట్టిన సాహిత్య మూర్తుల వందేళ్ళ పుట్టినరోజు వేడుకలు రెండు వారాల్లోకి వచ్చేశాయ్. అమెరికాలో ఉంటున్న తెలుగు వారందరికీ ఇదే ఆహ్వానమూ, హెచ్చరికానూ. తరవాత సభల ఫొటోలు చూసీ, నివేదికలు చదివీ .. వొళ్ళు జల్లుమంది, కుళ్ళుగా ఉంది, మళ్ళీ సారి తప్పక .. ఇలాంటి సొల్లు కబుర్లు చెప్పి లాభం లేదు. సత్వరమే ప్రయాణ సన్నద్ధులు కండి. వివరాలిక్కడ.

కేలిఫోర్నియా రాష్ట్రంలో లాసేంజిలస్ నగరానికి దగ్గర్లో రగుల్తూన్న దావానలం ఇంకా (ఇప్పటికి వారానికి పైగా) ఆ ప్రాంతంలో బీభత్సం సృష్టిస్తూనే ఉంది. ఇటు తూర్పు తీరాన్న హరికేను సీజను మొదలై, తుపానులు ఒకదాని వెనకాల ఒకటి బొంగరాల్లా సుడుల్తిరుగుతూ బయల్దేరుతున్నై. అమెరికను కాంగ్రెసు సభ్యులు వేసవి సెలవులు ముగించుకుని తిరిగి రాజధానికి చేరుకోవడంతో వైద్య వ్యవస్థపై చర్చ మాధ్యామాలన్నిటిలోనూ తారస్థాయి నందుకుంటోన్నది. ఒబామా ఈ మంగళారం కాంగ్రెసునుద్దేశించి ఉపన్యసిస్తాడుట. కొత్తగా ఏమి చెబుతాడో చూడాలి. వేసవి సెలవులంటే గుర్తొచ్చింది. పెద్దా చిన్నా పిల్లకాయలందరూ కూడా వేసవి సెలవలకి టాటాచెప్పి బడికి హలో చెబుతారీ మంగళవారం... కొత్త సంవత్సరం, కొత్త పుస్తకాలు, బహుశా కొత్త స్కూలూ కొత్త స్నేహితులు కూడానేమో! ఈ సందర్భంగా చిన్నారులందరికీ అనేకానేక శుభాకాంక్షలు .. సర్వదా దిగ్విజయోస్తు. అమ్మలూ నాన్నలూ హమ్మయ్య అని కాస్త ఊపిరి పీల్చుకోవచ్చు! :) ఊరంతదీ ఓ దారైతే అమెరికనులిపికట్టెది ఇంకోదారని మనందరికీ తెల్సిన విషయమే. మిగతా ప్రపంచమంతా లేబర్ డేని మే ఒకటిన జరుపుకుంటుంది. అమెరికాలో మాత్రం ఇది సెప్టెంబరు మొదటి సోమవారం. ఈ దేశపు పారిశ్రామిక చరిత్రలో కార్మికుల యోగక్షేమాలకై ప్రాణాలకి తెగించి మరీ పోరాడిన లేబర్ ఉద్యమాన్ని ఈ సందర్భంగా స్మరించుకోవడం సమంజసం.

ప్రముఖ సమకాలీన కవి, పసునూరు శ్రీధరబాబుగారు బ్లాగు ప్రారంభించి తన కవిత్వం మనతో పంచుకుంటున్నారు .. మీరూ ఓ లుక్కెయ్యండి.

Sunday, September 6, 2009

క్విజ్ - కవిత్రయం పేర్లు చెప్పండి

ఆ కవిత్రయం కాదు, ఈ కింది ఫొటోలోని కవిత్రయం .. ఎవరబ్బా?
తెలిస్తే చెప్పండి. ఒక వారంలో ఆల్కరెక్టు సమాధానం రాకపోతే ఇంకో క్లూ ఇస్తా.

Thursday, September 3, 2009

నేనెరిగిన వయ్యెస్

2003 సంవత్సరమంతా తెలంగాణాలోని అనేక మారుమూల గ్రామాల్లో పర్యటిస్తూ, రెండు మూడు స్వఛ్ఛంద సంస్థల తరపున ప్రజోపయోగ కార్యక్రమాల అమలుని పర్యవేక్షిస్తూ వచ్చాను. ఆయా ప్రాంతాల్లో తరాలుగా కరుడుగట్టిన పేదరికం, అటుపైన నాలుగేళ్ళుగా వానలు సరిగ్గా పడక ఏర్పడిన కరువు పరిస్థితులు, దాని మీద అప్పటికి ఎనిమిదేళ్ళుగా గ్రామీణ వ్యవస్థకి ప్రతికూలంగా సాగిన తెలుగుదేశం రాష్ట్రప్రభుత్వ పరిపాలన - ఇవన్నీ కలిసి ఆ గ్రామీణ ప్రాంత ప్రజల్లో తీవ్రమైన దైన్యం నెలకొని ఉండేది.

నేను టీవీ చూసేవాణ్ణి కాదు గానీ, ఇతర మాధ్యమాల ద్వారా అప్పటికే శాసనసభలో ప్రతిపక్ష నాయకునిగా ప్రభుత్వాన్ని నిలదీస్తూ "అధ్యక్షా" అని గర్జించే ఆ బొంగురు గొంతు నాకు సుపరిచితమైంది. ఇక త్వరలో సార్వత్రిక ఎన్నికలు రాబోతున్నాయి అన్న వార్త ఇంకా సూచనప్రాయంగా ఉండగానే రెండు కాళ్ళపై ఆ మహారథం కదిలింది. పల్లెల్లోకీ, పల్లె ప్రజల మనసుల్లోకీ ప్రయాణించింది. వయ్యెస్ పాదయాత్రల పుణ్యమాని కొన్నిసార్లు రహదారులు స్తంభించి పోయి నా ప్రయాణాలకి, పనులకి అంతరాయం కలిగినందుకు తిట్టుకున్నాను గానీ, అప్పటికైనా ఆ స్థాయి రాజకీయనాయకుడు ఒక్కరైనా తమ ఏసీ గదులనీ, కార్లనీ, మెత్తటి సోఫాలనీ వదలి ప్రజల మధ్యకి వచ్చి వారి గోడు పట్టించుకున్నందుకు సంతోషీంచాను. ఆ పాదయాత్ర పల్లెప్రజల కళ్ళల్లో వెలిగించిన ఆశా జ్యోతుల్ని కళ్ళారా చూశాను.

ఆ పర్యటనల అనంతరం వయ్యెస్ కురిపించిన వాగ్దానాల వృష్టి చాలామందిని కలవర పరిచింది, నాతోసహా. ఎంతవరకూ సాధ్యం ఈ వాగ్దానాల్ని నిలబెట్టుకోవడం? పైగా .. నలభయ్యేళ్ళ రాష్ట్ర రాజకీయాల చరిత్ర, అందులో కాంగ్రెస్ పార్టీ ధరించిన ముఖ్య భూమిక, అధిష్ఠానానికి వంగి వంగి సలాములు చేస్తూ తమలో తాము కీచులాడుకుంటూ అందినంత దోచుకు తింటూ .. పాలక పార్టీ మారినా ప్రజలకి ఒనగూరే ప్రయోజనమేమన్నా ఉంటుందా .. అనే ప్రశ్న కళ్ళముందు మెదుల్తూనే ఉంది. 2004 ఎన్నికల్లో కాంగ్రెస్ విజయంకన్నా, తెలుగుదేశం ఓటమి తీరు నన్ను సంభ్రమాశ్చర్యాలకి గురి చేసింది. వయ్యెస్ ప్రభుత్వ ప్రమాణస్వీకారానికి జరిగిన ఆర్భాటం, అటుపిమ్మట త్వరలోనే వయ్యెస్ కీ పీసీసీ అధ్యక్షుడు డియెస్ కీ మధ్య విభేదాలు, మధ్యలో సత్యనారాయణ విదూషకత్వం .. హబ్బే ఇదేమీ కొనసాగే సంసారం కాదు అనీ అనిపించింది.

అదంతా అలా ఉండగా, కేంద్ర అధిష్థానానికి బానిస కాకుండానే సత్సంబంధాలు నిలబెట్టుకుంటూ, రాష్ట్రప్రభుత్వ విధానాలని తన రాజకీయ ఆశయాలకి తగినట్టుగా తీర్చిదిద్దుకుంటూ గత దశాబ్దంలో రాష్ట్ర రాజకీయ వాతావరణమ్మీదనే కాక, సామాన్య ప్రజల జీవితమ్మీద కూడా వయ్యెస్ తనదైన ముద్ర వేశారనేది ఎవరూ కాదనలేని నిజం. 2006 చివర్లో నేను మళ్ళి మాతృ దేశం పర్యటించినప్పుడు అనేక పాత్రికేయ మిత్రుల్ని అడిగాను, వయ్యెస్ పాలన ఎలాగున్నదని. నగరాల్లో పెద్ద తేడా లేదుగాని, పల్లెల్లో పరిస్థితి మెరుగుపడుతోందనీ, ఆశాభావం నెలకొని ఉన్నదనీ చెప్పారు దాదాపుగా అందరూ. ఒకవంక టీయారెస్ తైతక్కలు, మరొకపక్క ఎర్రపార్టీల ముల్లు పొడుపులు, పైనించి అధిష్థానపు వొత్తిళ్ళు, స్థానికంగా సొంత పార్టీలో కుట్రలు .. అన్నిటినీ సామర్ధ్యంతో మేనేజ్ చేసుకొచ్చి, మళ్ళీ ఎన్నికల్లో ఘనవిజయం సాధించిన వయ్యెస్ సామాన్యుడు కాదు.

ఆ బొంగురు గొంతు మళ్ళి వినబడదు, ఎర్ర జరీ అంచు తెల్లపంచ కట్టిన ధ్వజస్తంభం లాటి ఆ నాయకుడు ఇక కనబడడు అంటే, విషాద వీచికే మెదుల్తోంది నా మనసులో .. సహజమే. ఉత్తరీయాన్ని తలపాగా చుట్టి, మండుటెండలో నుదుట అలముకున్న చెమటల ధారతో, కాళ్ళకి కేన్వాసు జోళ్ళతో చురుగ్గా అడుగువేస్తున్న ఆ పాదయాత్రికుడైన వయ్యెస్సే గుర్తొస్తున్నారు నాకిప్పటికీ. ఆయన హఠాన్నిష్క్రమణతో రాష్ట్ర కాంగ్రెస్లో ఎలుకలపందేలు మొదలవుతాయి. ఆయన అమలు చేసిన విధానాలు, ప్రణాళికలు అన్నీ మంచే చేశాయి అనలేము. కొత్తగా పైకొచ్చే నాయకత్వం ఏది మంచి ఏది చెడు అనే విచక్షణ కలిగి ఉంటుందనీ, మంచిని గ్రహించి అమలు చేస్తుందనీ, ముఖ్యంగా తెలుగువారి ఆత్మగౌరవన్ని నిలబెడుతుందనీ మనసారా కోరుకుంటున్నాను.

Wednesday, September 2, 2009

మాయమైన ముఖ్యమంత్రి

ఊపిరి సలపని పనుల్లో ఉండి అసలు బయటి లోకంలో ఏం జరుగుతోందో తెలియని స్థితిలో ఉండగా, ఏదో పనికి సంబంధించిన సమాచారం కోసం జాలంలో ప్రవేశిస్తే, ఈ దిగ్భ్రాంతి కలిగించే వార్త.

ఆయనకి వ్యక్తిగతంగా కానీ, ఆయన ప్రభుత్వ విధానాలకి కానీ నేను అభిమానిని కాదు.
కానీ ఆయన క్షేమంగా ఉన్నారనీ, తిరిగొస్తారనీ మనసారా కోరుకుంటున్నా.

వయ్యస్ మరొక బాలయోగి, మరొక రాజేష్ పైలట్ కారని ఆశిస్తున్నా.
ఐనా ఎందుకో మనసు కీడు శంకిస్తోంది.

చంద్రబాబు మీద అలిపిరి దాడి నేపథ్యంలో నల్లమల అడవుల్లో ప్రభుత్వ జాగిలాలు సృష్టించిన అలజడి ఫలితాల్ని ప్రయక్షంగా చూశాను.
ఒకేళ నిజంగానే వయ్యస్ కి ఏమన్నా అయితే ఇక నల్లమలలో రగులుకునే దారుణ మారణహోమం .. ఆ అమాయక ప్రజల క్షేమం కోసమైనా ఆయన క్షేమంగా తిరిగిరావాలని కోరుకుంటున్నా.