జీవన సంగీతం

పొద్దులో కల్హార కాంచిన వేసవి కలల్ని చూసినప్పుడు ఆశ పడ్డాను, మాక్కూడా ఆ వెచ్చదనంలో చిన్న వాటా దక్కుతుందేమోనని. తెల్లారి లేచి చూస్తే ప్రకృతి తెల్ల దుప్పటీ కప్పుకుంది నా ఆశ నిరాశ చేస్తూ.
అదీ సంగతి నెలరోజుల క్రితం!



రాత్రికి రాత్రి పిల్లగాలి తెచ్చిన ఏదో రహస్య సమాచారం అందుకుని పొద్దు పొడిచేప్పటికల్లా మొక్కలూ పొదలూ చెట్లూ మొగ్గ తొడిగాయి. సుదీర్ఘ శిశిరపు భల్లూకప్పట్టులో మోళ్ళుగా బతుకులీడిచిన చెట్లన్నీ ఆ పట్టు విదిలించుకుని గర్వంగా తలలెత్తి పచ్చటి పట్టు చొక్కాలు తొడుక్కున్నాయి. ఈ హడావుడంతా చూసి మా సూర్యుడికీ వేడి పుట్టింది.

కాల గమనం అతి విచిత్రం కదా!
గడియారంలో క్షణాల ముల్లు కదలికే కాదు, సంజె పొద్దులో పడమటి సముద్రంలోకి ఇంకుతున్న సూర్యుడి చలనం, వేసవి రాత్రి గాలికూడా ఊపిరి బిగబట్టినప్పుడు
నిర్మలాకాశంలో నక్షత్ర గమనం, రోజు రోజుకీ పెరుగుతూ తరుగుతూ పదారు కళలు ప్రదర్శించే చంద్రుడి విన్యాసం .. చూసే దృష్టి ఉండాలి గాని మన కళ్ళముందే ఈ విశ్వం భరతనాట్యం ప్రదర్శిస్తూ ఉంటుంది విచిత్ర తాళ గతులతో.


రానున్న వెచ్చదనపు సూచన గాలిలో కొద్దిగా సోకగానే - చిగురులు వేసే తీరిక లేదు, ఆకులు అల్లలార్చే అవకాశం లేదు - అవన్నీ తరవాత - ఈ వసంతం క్షణికం - ఈ దినం, ఈ ఘడియ, ఈ క్షణమే నిజం - సృష్టి వలయం ముందుకి తిరగాలి, పునరుత్పత్తి జరగాలి - అందుకే ముందు మొగ్గ తొడగాలి, పువ్వు పూయాలి.



నవవధువు మనసులో పొడచూపిన మధురోహలాగా తలెత్తిన మొగ్గ - క్షణ క్షణ ప్రవర్ధమానమవుతూ - రంగులు సంతరించుకుంటూ - సువాసనలు అలదుకుంటూ - తేనెలు నింపుకుంటూ - వైకుంఠ ద్వారాల్లాగా ఒక్కొక్క రేకునే విచ్చుకుంటూ - అస్పష్టమైన ఆ కదలికలో కోటి వీణల ప్రకంపనలు - వినే గుండె ఉండాలి గాని, ఇదే జీవన నాదం, ఇదే సృష్టి గానం, ఇదే సజీవ సంగీతం.

ఛెర్రీ, ఏపిల్, పీచ్, పియర్, డాగ్వుడ్, మాగ్నోలియా - వృక్షాలన్నీ ముస్తాబై అళికులాన్ని స్వాగతిస్తున్నాయి.

మా వూరికి ఆమని వచ్చింది.