బహుమతి ఎవరికంటే ..

... నివేదన రమ్యగారికి.

కథకి బలాన్నిచ్చిన విషయాలు

ఇచ్చిన విషయానికి తగినట్టు కథా వాతావరణాన్ని కల్పించుకోవడం, కల్పించుకున్న వాతావరణానికి తగినట్టే కథలోని సంఘర్షణ, క్లైమాక్సు .. అన్నీ పరస్పరం దోహదం చేసుకుంటూ ఒక సంపూర్ణమైన కథ చదివాము అన్న తృప్తి కలిగించాయి.
కథని పదేళ్ళ శివ గొంతులో చెప్పటం. తెలిసీ తెలీని వయసు. ఆ వయసులో తలిదండ్రులో టీచర్లో ఏవన్నా చెబితే నమ్మేసే వయసు. అలాగని పూర్తి అమాయకత్వమూ కాదు, అప్పటికే ఎన్నో జీవిత పాఠాలు అనుభవంలోకి వచ్చున్నాయి. ఈ గొంతుని పట్టుకోవడం అంత సులభం కాదు. ఈ ప్రయత్నంలో రచయిత్రి చాలా వరకూ సఫలమయ్యారు.
కథ గమనం, వడి. ఎక్కడా తాత్సారం లేదు, అలాగని కప్పగంతులూ లేవు. సాఫీగా నడుస్తుంది.
కథలో అడుగడుగునా కనబడే వాస్తవికత (realism). వాస్తవికత అంటే కేవలం పాత్రలూ సంఘటనలూ నమ్మదగినట్టు ఉన్నాయా లేదా అని కాదు. రచనలో అదొక తాత్విక దృక్పథం. కొంత వివరణకి ఈ వికీ పేజి చూడండి.
క్లైమాక్సు కి ఎంచుకున్న నమూనా, నమ్మ దగినట్టుగా, పాత్రల స్థాయికి తగినట్టుగా, సందర్భోచితంగా ఉంది.
నాకు గొప్పగా నచ్చిన విషయం .. ఎక్కడా పేదరికాన్ని గానీ, పిల్లాడి ఆశల్ని గానీ, స్థాయికి మించి రొమాంటిసైజ్ (romanticise) చెయ్యలేదు. ఈ విషయం మీద వచ్చిన ఇతర కథలు కొన్నిట్లో ఈ రొమాంటిసైజేషన్‌ బలంగా కనిపిస్తుంది.

ఇంకొంచెం శ్రద్ధ పెట్టవలసిన విషయాలు.
భాషలో సమతుల్యత. గణితం మేస్టారు లాంటి ప్రయోగాలు పలుకుల్లా ఉన్నై.
పిల్లాడి గొంతులో కథ చెప్పినప్పుడు వాడికి అందవు అనుకున్న విషయాలు (విపణి ఆర్ధిక సూత్రాలు, కుట్రలు, నిజాలు) ఎలా చెప్పించాలా అనేది ఇంకొంచెం ఆలోచిస్తే బావుంటుంది .. దీనికి కొన్ని చిత్రమైన ఊహలు చెయ్యొచ్చు.
ఉత్తమ పురుషలో కథ చెప్పేప్పుడు కొంచెం జాగర్తగా ఉండాలి. ఉదాహరణకి శివ తనకి తెల్లకాగితం దొరికిన రోజున ఇలా అంటాడు - "శీను గాడి నోటు పుస్తకం సంగతి పూర్తి గా మర్చి పోయాను." వాడు గనక నిజంగా మర్చిపోతే .. పని గట్టుకుని ఆ విషయం చెప్పలేడు. ఇది పేరడాక్స్.
సరే పంక్చువేషన్‌ మార్కుల గురించి విజయకుమార్ గారు ఆల్రెడీ సెలవిచ్చారు.

రచయిత్రికి అభినందనలు.
రమ్య గారూ ఈ కింది పుస్తకాల్లో మీకు నచ్చినది ఎంచుకుని మెయిల్లో నాకు తెలియ జేస్తే మీకది అందే ఏర్పాట్లు చేస్తాను.
సతీష్ చందర్ చంద్రహాసం
కథ 2006
పి. సత్యవతి మంత్ర నగరి
నల్లూరి రుక్మిణి జీవన స్పర్శ

కొత్త కథా విషయం

హైదరబాదులో కొన్ని దూరప్రాంతాల రూట్లలో 8 మంది కూర్చునే షేర్ ఆటోలు నడుస్తుంటాయి. రాజేంద్ర నగర్ ఏజీ విశ్వ విద్యాలయం నించీ మెహ్దీపట్నం చౌరస్తాకి సుమారు ముప్పావు గంట ప్రయాణం. ఒక మిట్ట మధ్యాన్నం ప్రయాణంలో డ్రైవరు కాక ఐదుగురు ఉన్నారు. 20-22 ఏళ్ళ గ్రేడ్యువేటు యువకుడు, బహుశా విశ్వవిద్యాలయంలో కొత్త విద్యార్ధి, హైదరాబాదుకి కొత్త. 40-45 ఏళ్ళ ఆఫీసరు లాంటి ఒకాయన. సఫారీ సూటు, బ్రీఫ్ కేసు. సొంత కారు పాడైతే విధిలేక ఇలా వెళ్ళాల్సి వచ్చినట్టుంది. 30-35 ఏళ్ళ పల్లె స్త్రీ. కాయకష్టం చేసుకునే మనిషిలా కనిపిస్తోంది. కానీ ఏదో ప్రత్యేక పరిస్థితి కోసం ముస్తాబైనట్టు ఉంది. ఆమెతో పాటు 13-15 ఏళ్ళ కూతురు. కొత్తగా యవ్వనం ప్రవేశిస్తున్న శరీరం, ఆమె కూడా తల్లిలాగే ముస్తాబైంది. తరచూ సిటీలోకి వెళ్ళే అవకాశం రాదు గనక కొంత ఉత్సాహంగా ఉంది. వీళ్ళందరూ కాక ఒక 30-35 ఏళ్ళ మగవాడు. బట్టలూ వాలకం చూస్తే రైతో, రైతు కూలీనో అన్నట్టున్నాడు. చేతిలో ఎరువుల గోతం గుడ్డని చించి కుట్టిన సంచీ బాగా బరువుగా ఉన్నట్టుంది. సంచీ లో పైన కొడవలి పిడి బయటికి తొంగి చూస్తోంది.

ఆ ప్రయాణంలో ఏం జరిగింది ఈ పాత్రల మధ్య?

గమనికలు
ప్రయాణం హైదరాబాదులోనే జరగనక్కర్లేదు. మీకు బాగా పరిచయమైన ఏ సిటీలోనైనా జరగచ్చు.
సబర్బన్‌ బస్సు రైలు లాంటీ వాహనాల్లోనైనా జరగ వచ్చు కానీ షేర్ ఆటోలో జరగడంలో ఒక నిశ్చితమైన ప్రయోజనం ఉంది.
ఇతర పాత్రలని కావాలంటే ఉపయోగించుకోవచ్చు.
కథ విద్యార్ధి యువకుడి దృష్టి నించి చెబితే బలంగా ఉంటుందని నా అభిప్రాయం. అలాగే చెప్పాలని ఏం లేదు.

గడువు ఏప్రిల్ 20

ఒక విన్నపం. తమ కథని ఈ మాట పత్రికకి ప్రచురణార్ధం పంపాలి అనుకునే వారు కథని బ్లాగుల్లో ప్రచురించకుండా నేరుగా నాకు పంపవలసింది.