Tuesday, June 11, 2013

Star Trek: A treat for the senses

USS Enterprise may be heading Into Darkness, but the film certainly is a treat to all the senses for the audience.

The action opens on a very red looking planet which seems to be inhabited by not-very-advanced natives (En masse, they look like fans of UofM football, and on close up, like badly made up extras in the umpteenth sequel of Mummy) who are madly chasing .. yup .. Captain Kirk and an assistant. Meanwhile, the cool Mr. Spock descends into the heart of an active volcano which is on the verge of eruption with a view to prevent it (I wondered briefly if his own coolness was going to produce the desired effect!), when the rope snaps or something - everything happening too fast - the shuttle had to abandon him and return to the mother ship. Thus launches the second installment, of this much beloved franchise (uhh, how I hate that word!!) revived after a long gap, with a bang of rapid action sequence.

I must confess - I didn't even notice the arrival (and departure) of the first in the revived series in 2009. I am sure the loss is mine. And I didn't pay much attention to this one either. However, an A- rating in EW caught my attention. And I've been craving a good dose of a thriller for a while now - so I said, why not? I was prepared for a kitschy psycho-action-drama but was certainly not prepared for this - a fast paced action thriller that based on a coherent, intelligent story.

The main plot lines - a formidable enemy that is enigmatic, other villains within the system in high places, small people who come out in defiance of them - all seem to be taken from the headlines of present day US dailies. The story is told without too much nonsensical technical jargon about warp drives or ruptures in space-time continuum. The dialog serves to establish and embellish the characters as much as to advance the story. The action is fast paced - no other description will do.

But, IMO, what really makes the film tick are the people - the cast. They are simply fantastic. I am no Trekkie. I don't remember much of the original series or the movies except for the broad archetypes of the main characters. And these guys got it pat down. Not just that, I don't know how else to put it - somehow, they make each of those characters loveable, especially Chris Pine's Captain Kirk.

I chose to watch the IMAX 3D version, imagining that there'd be a lot of action sequences. Certainly, the IMAX and 3D made it worthwhile in the spectacular action scenes, but there's also a lot of drama in between, with really close closeups of faces .. In one scene, I found myself counting the pores on Pine's nose :) In hindsight, a regular screen would have been just fine - this is certainly no Avatar or Life of Pi. But it is good.

Catch it on big screen while it lasts!

IMDB: http://www.imdb.com/title/tt1408101/?ref_=sr_1

Monday, June 10, 2013

బ్లెయిర్ ఇక లేడు



కారు రేడియో స్పీకర్ రోజు నా చెంపమీద ఛెళ్ళున చరిచింది. బ్లెయిర్ ఇక లేడు. మా నగరపు మహాకవి ఇక లేడు. మైకు ముందు గొంతు విప్పితే ఎలుగెత్తిన శాక్సొఫోన్లా ధ్వనించే బ్లెయిర్ ఇక లేడు. కడలి తరగలా, ఝంఝామరుతంలా మహోత్సాహంతో మహాశక్తితో సంచలించే బ్లెయిర్ ఇక లేడు. రోడ్డు పక్కన ఒక ఖాళీ పార్కింగ్ లాట్లోకి కారుని ఆపి అలా కూర్చుండి పోయాను. రేడియో ఆపేశాను. చుట్టూ నిశ్శబ్దం. నిశ్శబ్దమే మిగిలింది. బ్లెయిర్ ఇక లేడు మరి.

బ్లెయిర్ అనే ఒక్క పేరుతో ప్రఖ్యాతుడైన డెట్రాయిట్ ముద్దు బిడ్డ, డేవిడ్ బ్లెయిర్, విశేషణాలకి అతీతుడు. ముద్రల చట్రాల్లో ఒదగనివాడు. కవి, గాయకుడు, కళాకారుడు, సంగీతదర్శకుడు, శిక్షణ ఇచ్చే గురువు, ఉద్యమనాయకుడు, ఇంకా ఫలానా అని పేరు పెట్టలేని ఎన్నో కార్యకలాపాల్లో మునిగితేలేవాడు. అన్నిటినీ మించి గొప్ప మనిషి. తోటి మానవుల్ని నిర్ద్వంద్వంగా ప్రేమించ గలిగిన మానవత్వం ఉన్న మనిషి.

బ్లెయిర్ 1967 లో న్యూజెర్సీ రాష్ట్రంలో పుట్టాడు. కానీ డెట్రాయిట్ని తన నివాసం చేసుకుని నగరంతో మమేకమయ్యాడు. తన కార్యకలాపాలకోసం అమెరికా దేశమంతా, ప్రపంచమంతా తరచూ పర్యటిస్తూ ఉన్నా, అతని గుండె చప్పుడు మాత్రం డెట్రాయిట్నే పలవరించి కలవరించింది. గాయకుడిగా, సంగీతదర్శకుడిగా ఎన్నో రికార్డులు రిలీజ్ చేశాడు. తన పాటలు తనే రాసుకునేవాడు. అతని పాటలకి లెక్క లేనన్ని ఎవార్డులు పొందాడు. కానీ ఏనాడూ ఎవార్డులకోసం అతను పనిచెయ్యలేదు. ఎన్నో ప్రక్రియల్లో నిష్ణాతుడైనా, ఎప్పటికప్పుడు క్షణాన చేస్తున్న పనిలోనే సర్వశక్తులూ కేంద్రీకరించి పూర్తిగా దానిలోనే లీనమై పనిని అత్యంత ప్రతిభావంతంగా పూర్తిచెయ్యడం బ్లెయిర్కి మజ్జాగతమైన లక్షణం.

కవిత్వంలోనూ అనేక ఎవార్డులు గెలిచాడు. 2010లో ప్రతిష్ఠాత్మకమైన కెలలో ఫెలోషిప్కి ఎంపికయ్యాడు. అతను కవిత్వాన్ని పైకి చదవడానికి బాగా ఇష్టపడేవాడు. అనేక సార్లు Poetry Slam అనే కవితాపఠన పోటీలో విజేతగా నిలిచాడు. అతని కవిత్వం కూడా బాలడ్ అనే ప్రక్రియలో, గేయాలకి దగ్గరగా ఉంటూ వచ్చింది. పైకి చదవడానికి, ప్రదర్శించడానికి అనువుగా ఉంటుంది. బ్లెయిర్ది కొద్దిగా జీరతో కూడిన బలమైన గొంతు, స్పష్టమైన ఉచ్చారణ. పైగా భావస్ఫోరకంగా కవిత చదవడం అతనికి వెన్నతో పెట్టిన విద్య. అందుకని అతనే కవిత్వాన్ని చదివి వినిపించినప్పుడు గొప్ప శక్తితో శ్రోతలని కుదిపేస్తుంది. రెండు సార్లు ప్రత్య్క్షంలో అతను కవిత్వం చదవడం విన్నాను. గొప్ప అనుభూతికి లోనైనాను. ఒకసారి అతను డెట్రాయిట్ గురించి రాసిన కవిత While I was away చదివినప్పుడు నా పక్కన కూర్చున్నామె వెక్కి వెక్కి ఏడవసాగింది. "మీరు బానే ఉన్నారా?" అని ప్రశ్నించాను. కన్నీళ్ళలోనుంచే చిన్న నవ్వు నవ్వి, It is so beautiful అన్నారామె. నాకు ఎప్పుడో పదేళ్ళ కిందట ఒక సాయంత్రం పూట హైదరాబాదులో ఒక మేడ పై అంతస్తులో డాబా పైన ఆరుబయట కూర్చుని గోరేటి వెంకన్న పాట విన్న అనుభూతి గుర్తొచ్చింది.

బ్లెయిర్ చాలా ప్రతిభావంతుడైన అధ్యాపకుడు కూడా. ఆంగ్లంలో ఒక సామెత ఉన్నది - ఏదైనా పని చెయ్యడం బాగా తెలిసిన వాళ్ళు పని చేస్తూ ఉంటారు. తెలియని వాళ్ళు పని ఎలా చెయ్యాలో ఇతరులకి నేర్పే అధ్యాపకులవుతారు అని. కానీ ఏదైనా కళారూపాన్ని నేర్చుకోవడానికో నేర్పడానికో ప్రయత్నించిన ఎవరికైనా ఇది నిజంకాదని అనుభవం చెబుతుంది. ఎంతో గొప్ప కళాకారులైనా అందరూ గురువులు కాలేరు. ప్రతిభావంతులైన గురువులు చాలా కొద్దిమందే ఉంటారు. బ్లెయిర్ అట్లాంటి అధ్యాపకుడు. ఏదో ఒక బడికో, సంస్థకో అంకితం కాలేదు. అంకితం కావడమంటే కట్టుబడి ఉండడం, పరిధులకి లొంగి పోవడం - అది అతని స్వభావానికే విరుద్ధం. ప్రాథమిక పాఠశాలల దగ్గర్నించీ మహా విశ్వవిద్యాలయాల దాకా, చర్చిలలో, కమ్యూనిటీ కేంద్రాలలో, సమ్మర్ కేంపులలో - ఎక్కడ అవకాశం వస్తే, ఎక్కడ ఎవరు పిలిస్తే అక్కడ ప్రత్యక్షం. ఎదురుగా ఉన్నది పదిమందైనా, వందమందైనా బ్లెయిర్ బోధనలో పెల్లుబికే శక్తితరంగం ఒకటే. నేర్పేది ఒకే ఒక్క పాట అయినా, లేక ఒక సెమెస్టర్ అంతా బోధన చెయ్యబోతున్నా బోధనకి అతని కమిట్మెంట్ ఒకటే.

అసలే మనుషుల్ని బాగా ఆకట్టుకునే వ్యక్తిత్వం. అందులోనూ పిల్లల్ని బాగా ప్రేమించే వాడు. వయసు పిల్లల్తో అయినా చాలా సులభంగా కబుర్లు కలిపేసి, కొద్ది నిమిషాల్లోనే వాళ్ళ అభిమానం చూరగొనేవాడు. నగరంలోని ఒక పేద పేటలో ఒక చర్చి నిర్వహిస్తున్న సమ్మర్ కేంప్లో వేసవి ఒక మగపిల్లల బృందానికి పాడడం నేర్పుతూ ఉన్నాడు. అతను వాళ్ళకి పరిచయం చేసి నేర్పుతున్న పాట పూర్తికాక ముందే అకస్మాత్తుగా అదృశ్యమయ్యాడు. బ్లెయిర్ సంస్మరణ సభలో పిల్లల బృందం అతనికి నివాళిగా అసంపూర్తి పాటనే పాడారు - అద్భుతంగా.

ఒక బ్లెయిర్, ఒక బాలగోపాల్ - ఇలాంటి వ్యక్తుల్ని మరణం గెలిచిందంటే నమ్మడం కష్టం. ఎందుకంటే వాళ్ళలో ఎప్పటికప్పుడు పెల్లుబుకుతూ ఉన్న జీవశక్తి అంత గొప్పది. వాళ్ళ జీవితాన్ని, జీవితంలో గొప్పదనాన్ని తల్చుకుని ఉత్తేజితులమవుతూ మనకి చేతనైన పద్ధతిలో, చేతనైన మేరకి వాళ్ళని అనుసరించడమే మనమివ్వగలిగిన నివాళి.

తాజాకలం: బ్లెయిర్ కవిత చదువుతున్న దృశ్యాన్ని కింది యూట్యూబు లంకెలో చూడవచ్చు.
http://www.youtube.com/watch?v=54opPO7svK4

Tuesday, June 4, 2013

పునీత - కథ - కమామిషు

కథలకి కమామిషులు చెప్పడం రాయడం నా పాలసీకి విరుద్ధం.
కథ అర్ధం చేసుకోవడానికి అవసరమైన విషయాలన్నీ కథలోనే ఉండాలి. దాన్ని గురించి మళ్ళీ వివరణలూ విచారణలూ నాకు పడవు.

అట్లాంటిది ఈ పునీత కథ గురించి మిత్రులు లలితగారు కొన్ని ఆసక్తి కరమైన ప్రశ్నలు వేశారు. దాంతో కొంచెం ఆలోచించక తప్పింది కాదు నాకు. రచయితగా నాకున్న పరిమితులని, రచనా ప్రక్రియలో నాకు నేను కట్టుకుంటున్న గోడల్ని, ఈ కథ నేపథ్యంలో తడిమి చూసే అవకాశం చిక్కింది. ఆ ఆలోచనని కొద్దిగానైనా పంచుకోవాలని ఈ ప్రయత్నం. అంతేకాని, ఇప్పుడైనా, ఇది నా కథకి వివరణ కాదు.

ప్ర 1. ఈ విషయం పై ఇష్టంగా, ఓ మాదిరి కసితో వ్రాసే వారు చాలా మందే ఉంటారు. మీరు కూడానా? 
జ. నేను కాదు. 
నేను వేరు, నా పాత్రలు వేరు.  నా పాత్రల పట్ల నేను "కోల్డ్" గా వ్యవహరించాననే వ్యాఖ్యలు కూడా వచ్చాయి ఇంతకు మునుపు. నా పాత్రల భావోద్వేగాలనించి నేను కచ్చితంగా దూరంగా ఉంటాను. ఈ కథలోనూ అంతే.

ప్ర 2. మనం ఎలా పెరిగామన్నది మన చేతిలో లేదు కానీ మనం ఎలా ఎదగాలి అన్నది మన చేతిలో ఉందని తెలుసుకోవడం వల్ల వయసొచ్చాకైనా పెంపకాన్ని తిట్టుకుటూ కూర్చునే దుస్థితినుంచి తప్పించుకోవచ్చు కదా. closeknit communityలో పెరిగినప్పుడు ఒక్క మాటైనా చర్చ్లో ఫాదర్ కానీ, ఇతర సన్నిహితులు కానీ చెప్పకుండానే అతను పెరిగి ఉంటాడా? కనీసం కినేషా విషయంలో గొడవ జరిగిన తర్వాతైనా? ప్రపంచం అంటే తల్లిదండ్రులు మాత్రమే కాదు.

నిజమే. కానీ ఈ కథ అలా మొదలవలేదు.
ఈ కథ మొదట మొలకెత్తిన రూపం - ఒక నడి వయసు మగవాడు, నిలకడైన ఉద్యోగం లేక, ఒక జీవితాదర్శం లేక తెగిన గాలిపటంలా ఉన్నవాడికి అకస్మాత్తుగా ఒక లక్ష్యం, ఒక ప్రేమించ దగిన వస్తువు, ఒక జీవితాదర్శం దొరికింది.

మరికొన్ని అదనపు పరిమితులు వాటంతట అవే రూపుదిద్దుకున్నాయి
రాస్తున్నది నేను కాబట్టి ఆ వ్యక్తి ఇండియన్-అమెరికన్ అయుండాలి.
ఇప్పటికి చాలా మంది హిందూ అమెరికన్లని గురించి రాశాము కదా, ఒక క్రిస్టియను తెలుగు కుటుంబం అయితే ఎలా ఉంటుంది. ఇక్కడ నిజానికి ఆ కుటుంబం హిందువైనా, ముస్లిమైనా, క్రిస్టియనైనా కథలో జరిగిన పరిణామాలు పెద్దగా మారవని నా అభిప్రాయం. ఇది మతపరమైన పరిణామం కాదు అని సూచించడానికి క్రిస్టియను కుటుంబాన్ని ఎన్నుకున్నాను. నేను పెరిగిన వూళ్ళో ఇటువంటి క్రిస్టియను కుటుంబాలు నాకు బాగా పరిచయమే.
ఇక అతను దిగజారడం, మళ్ళి అతనికి జీవితంలో ఆశ కలగడం రెండూ ఒకే సంఘటన నించి జరిగితే బాగుంటుంది.  .. ఇదొక అంతస్సూత్రం అన్న మాట. అలాగ యుక్త వయసులో ప్రియురాలు, కుటుంబం ఆ బంధాన్ని నిషేధించడం, ఆ ప్రియురాలిద్వారా పుట్టిన పాప అతనికి మళ్ళీ జీవితాదర్శం కల్పించడం అలా ఏర్పడింది.
ఈ స్థితికి చేరేటప్పటికి ఈ అంశాలన్నీ సిద్ధాంతానికి ఏగ్జియంస్ లాగా, కథకి మూల స్తంభాలుగా ఏర్పడిపోయాయి. అంటే ఇక మీదట నేను ఏ What if సినారియోలు పరిచినా, ఈ మూలస్తంభాలు కదలవు.

అంచేత లలితగారు అడిగిన ప్రశ్నకి అన్వయిస్తే ..  క్రిస్ నడివయసులో ఒక దిగజారిన స్థితిలో ఉండడం దగ్గరే కథ పుట్టింది.  వేరే ఏ చర్చి ఫాదర్ ద్వారానో మిత్రుల ద్వారానో అతను మంచిగా ప్రభావితుడైనట్టు చూపించవచ్చు కదా అంటే, అది ఇప్పుడిక అసాధ్యం ఐపోయింది.

ప్ర 3. "హోప్" ని ప్రవేశపెట్టిన తీరు పంచ్ ఇచ్చినా, ఇంకో విధంగా, తక్కువ నాటకీయంగా ప్రవేశపెడితే బాగుండునేమో. అంటే కూతురిగానో ప్రేయసిగానో, ఇంకో వ్యక్తి, లేదా సంబంధంగా కాక ఇంకే విధంగానైనా, మార్పు కలిగించే సన్నివేశంలా ప్రవేశపెడితే బావుండునేమో.
జ. సాధారణంగా నా కథల్లో ఆఖరి నిమిషం ట్విస్టులూ పంచులూ ఉండవు. దీని ముగింపు కూడా మరికాస్త విపులంగా రాయాలనే మొదటి ఉద్దేశం. కానీ అప్పటికే నిడివి ఎక్కువైంది. ఈ కథని మళ్ళీ గనక సవరిస్తే, ముగింపుని తిరగరాస్తాను. ఐతే ఒక విషయం. క్రిస్ లో అప్పటికే మార్పు మొదలైంది. ఆ మార్పుని గుర్తించే ఫాదర్ మార్క్ అతనికి హోప్ ని ప్రసాదించారు. ఆ విధంగా క్రిస్ కి జీవితంలో రెండో ఛాన్స్ దొరికింది, క్రిస్ పునీతుడయ్యాడు. కనీసం ఆ ముగింపులో సూచించాలని, సూచించానని నేను అనుకున్నది ఇది.  

నా స్వగతం కొంచెం .. కథ రూపుదిద్దుకున్న పరిణామం కొంచెం

క్రిస్ దిగజారడానికి, తనజీవితాన్ని తాను నాశనం చేసుకోడానికి తల్లి నిర్మలాదేవి మనస్తత్వం కారణమైందా అనేది చాలా మంది పాఠకులని బాధించిన ప్రశ్నయేమోనని నాకనిపించింది, దీని మీద వచ్చిన వ్యాఖ్యలన్నీ చదివాక.

ఇంతకు మునుపు చెప్పినట్టు కథకి కేంద్ర బిందువు, ప్రస్తుతంలో క్రిస్ పూర్తిగా దిగజారిపోయి జీవితంలో అట్టడుగున పడి ఉండడం. ఇది స్టార్టింగ్ పాయింటు. నేను రాసుకున్న మొదటి విస్తరణలో అతన్ని కినేషా నించి విడదీసి నిర్బంధించినది అతని తండ్రి అన్నట్టుగా రాసుకున్నాను. బెల్టు దెబ్బలు, బేస్మెంటులో చీకటి గుయ్యారంలో నిర్బంధించడం వంటి బీభత్సమైన దృశ్యాలు కూడా రాశాను. అవేవీ తృప్తినివ్వకపోగా, ఏదో లోపించినట్టు అనిపించింది. అప్పటికే పద్ధెనిమిదేళ్ళ వాడై, క్రీడాకారుడు, దృఢకాయుడైన క్రిస్ తనే తిరిగి ఆ తండ్రిని నాలుగు దెబ్బలు పీకి ఉండును, మానసికంగా ఎంత దీన స్థితిలో ఉన్నా. సో, కథ అక్కడ ఆగిపోయింది. అలా ఈ సమస్య మీద ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, ఈ అభ్యంతరం తల్లి దగ్గర్నించి వస్తే ఎలా ఉంటుంది అని ఆలోచన వచ్చింది. కొడుకు మీద తల్లి ప్రభావం, అధికారం సున్నితంగా సటల్ గా ఉంటుంది, తండ్రి అధికారంతో పోలిస్తే. అలా నిర్మలాదేవి పాత్ర, ఆమె వ్యక్తిత్వము రూపు దిద్దుకున్నాయి.

ఐతే నేను ఊహించని ఎఫెక్టు ఒకటి కథలోకి జొరబడింది. క్రిస్ దిగజారడం, మళ్ళీ బాగుపడ్డం నా ముఖ్య ఉద్దేశం అయితే, ఈ మార్పుల తరవాత కథలో ఫోకస్ మొత్తం క్రిస్ మీద నిర్మలాదేవి ప్రభావం అయి కూర్చుంది. ఫెస్ బుక్ లోనూ, బ్లాగులోనూ మిత్రులు వ్యాఖ్యానించేదాకా ఇది నేను గమనించుకోలేదు. రచయితగా ఇది నా పరిమితి.

అంచేత, ఈ కథని మిత్రులు చర్చించడం, దాన్ని గురించి నేను మళ్ళీ ఆలోచించాల్సి రావడం, నాకు చాలా ఉపయోగించింది.
లలితగారికీ, వ్యాఖ్యానించిన మిగతా మిత్రులందరికీ మరోసారి నెనర్లు.