కొత్త పాళీ

కబుర్లు - డిసెంబరు 21

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Sun, 20 Dec 2009 11:32:00 +0000

ఏదో కాస్త అలా ఇండియా వెళ్ళొద్దామని, వెళ్తూ వెళ్తూ నాయనలారా నేను తిరిగొచ్చే టైముకి ఈ హెల్తుకేరు బిల్లుని, ఊరకే కారుకారు మని కాకిగోల చెయ్యకుండా, కేరుఫుల్గా పాస్ చెయ్యండ్రా బాబూ అని చిలక్కి చెప్పినట్టు చెప్పి పోతే, తిరిగొచ్చే సమయానికి ఎక్కడి గొంగళీ అక్కడే ఉన్నట్టుంది పరిస్థితి. చివరి నిమిషందాకా లాగి పీకి, చివరికి మంచుతుపానులో సెనేటు భవనాన్ని వదిలి పోయే దోవ లేకుండా దార్లు మూసుకుపోతే అప్పుడు ముక్కి మూల్గి మొత్తానికి నిన్న అర్ధరాత్రి మొదటి వోటు వేశారు. పూర్తిగా పార్టీ చీలిక ప్రకారం నడిచిన ఈ వోటులో ప్రభుత్వ ప్రతిపాదనవేపుగా 60 వోట్లు పడ్డాయి. క్రిస్మసుకి ముందే పూర్తి బిల్లు ఆమోదించబడే అవకాశం ఉండంటున్నారు విశ్లేషకులు.

అంతర్జాతీయ వేదిక మీద, క్యోటో తరవాత మళ్ళి అంత పెద్ద జాతర కోపెన్‌హేగెను లో జరుగుతోంది. మాటల హడావుడే తప్ప చేతల పనితనం సున్న అంటున్నారు పరిశీలకులు. అమెరికానించి చైనా దాకా, ఎవరికీ ఈ "డీల్" అత్యవసరంగా కనబట్టల్లేదు. చివరికి "నో డీల్" యే మిగిలేలా ఉంది. చర్చల్లో బిగుసుకుపోయి కూరుకుపోయున్న డెలిగేత్లకంటే బయట గడ్డకట్టే చలిలో సంగీతంతో ఆట పాటల్తో నిరసన చూపుతున్న ప్రొటెస్టర్లే ఎక్కువగా ఈ తమాషాని ఎంజాయ్ చేస్తున్నారల్లే ఉంది.

ఒబామహాశయుడు నోబెలు స్వీకరణతో సహా ఇంకో మూడు స్పీచిలు దంచికొట్టి వక్తృత్వ నిరూపణ చేసుకుంటున్నాడు గానీ, పరిపాలనా పటుత్వ నిరూపణ ఎక్కడ కనబట్టల్లేదు. నెలపైగా నాన్చినాన్చి మొత్తానికి ముప్ఫై వేల సైన్యాన్ని మంజూరు చేశాడు ఆఫ్ఘనిస్తానుకి. మళ్ళీ వార్తా ఛానళ్ళన్నిటిలోనూ ఆఫ్ఘనిస్తానూ పాకిస్తానూ ప్రముఖంగా వినిపిస్తున్నాయి. 70-80లలో సోవియట్ ఆక్రమణ నాటి దృశ్యాలన్నీ పునరావృత్తమవడమే గాక ఈ సారి పశ్చిమ పాకిస్తానులోకి బలంగా చొచ్చుకుని వచ్చే సూచనలున్నాయి.

ఈ వార్తా ఛానెళ్ల వీక్షణంలో ఒక పెద్దాయన పాకిస్తాను ప్రభుత్వపు కార్యాచరణ గురించి మాత్లాడుతూ, ఆఫ్ఘనిస్తానులో భారద్దేశం 1.2 బిలియన్ల డాలర్ల వరకూ పెట్టుబడి చేసింది అని ఒక మాటన్నాడు. నాకు షాకయింది. ఎక్కడ, ఏ రూపంలో, ఎలా ఈ పెట్టుబడి జరిగింది? మీలో ఎవరికన్నా ఈ కబురు తెలుసునా? తెలిస్తే కాస్త విశదీకరించి పుణ్యం కట్టుకోండి. నాకెక్కడా సమాచారం దొరకలా.

వస్తూ వస్తూనే నాకు థెర్మల్ షాకు .. బయటి ఉష్ణోగ్రత సున్నా దిగువకి జారిపోతుండగా, కొండల్లో మంచు వానల్లో కారు ప్రయాణం జర్రుబుర్రున జారుకుంటూ, ఇష్టం లేని స్కేటింగులు చేసుకుంటూ. ఎట్లా ఇల్లు చేరానో ఆ భగవంతుడికే తెలియాలి. ఇండియా విషయాలు కబుర్లు విశేషాలు ఇంకా చాలానే చెప్పాలి. అవెలాగూ ఒక్క టపాలో ముగిసేవీ కావు కాబట్టి మెల్లగా వీలెంబడి చెబుతాను. కానీ ఒక్క మాట .. ఏంటో అందరూ ఆహా ఓహో అంటే ఎమిరేట్స్ వారి విమానంలో ప్రయాణించాము. అంత దౌర్భాగ్యపు సర్వీసు నేను ఎక్కడా చూళ్ళేదు. పైగా దుబాయి విమానాశ్రయం, షాపింగుకి గొప్పేమో కానీ, వసతులకి మాత్రం దుర్భరం.

హైదరాబాదు పుస్తక ప్రదర్శన రంజు రంజుగా సాగుతోందిగా. రాష్ట్ర విభజన ప్రహసనం ఏ స్థాయిలో ఉందో, తెలుగు పేపర్లు చూసే సాహసం చెయ్యట్లేదు. తెలుగు పేపరంటే గుర్తొచ్చింది. ఇవ్వాళ్ళ ఆంధ్రజ్యోతి వివిధలో పలువురు అమెరికా తెలుగు రచయితలు ఈ సమస్యపై వారివారి అభిప్రాయాలు వెలిబుచ్చారు. పనిలోపనిగా నేనుకూడా ఒక అభిప్రాయం వెలువరించేశా. ఇక్కడ చదవొచ్చు.

ఈ పిల్లోడెవరో, పిట్ట కొంచెం కూతఘనం అన్న లెవెల్లో బ్రహ్మాండంగా బొమ్మలేస్తున్నాడు. పనిలో పని మంచి సెన్సాఫ్ హ్యూమరు కూడా .. మీరూ ఓ లుక్కెయ్యండి. అన్వర్ జాగ్రత్త పడటం మంచిది!

నా కథల పుస్తకం దొరికే వివరాలు

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Fri, 11 Dec 2009 13:55:00 +0000

హైదరాబాదులో కాచిగూడాలో ఉన్న నవోదయ బుక్ హౌసులో రేపటినించీ దొరుకుతుందీ పుస్తకం.

కాచిగూడా వెళ్ళడం దూరం, కష్టం అనుకుంటే, హాయిగా విజయవాడ నవోదయ పబ్లిషర్సుని సంప్రదించండి. మీ యింటికే అందేట్టు పోస్టులో పంపిస్తారు. వివరాలివి..
Navodaya Publishers
Karl Marx Road,
Vijayawada.
520 002
Phone : (0866) 2573500
e-mail : vjw_booklink@yahoo.co.in

అమెరికాలో ఉన్న మిత్రులకి .. పుస్తకాల్ని అమెరికాకి దిగుమతి చేసుకునే ప్రయత్నాలు ఇంకా జరుగుతూ ఉన్నాయి. అందుబాటులోకొచ్చాక తెలియజేస్తాను.
ఎవరో AVKF.org గురించి అడిగారు. వాళ్ళు కొత్తగా విడుదలయ్యే పుస్తకాల్ని గమనిస్తూనే ఉంటారనీ, ఆయా పుస్తకాలకి తమ సిబ్బందితో చిన్న పరిచయాలు రాయించి డేటాబేస్లో ఎక్కిస్తారనీ, ఇదంతా జరిగేందుకు కోంచెం సమయం పడుతుందనీ తెలిసింది. బహుశా ఇంకో వారంలో ఆ సైట్లో కూడా దొరకొచ్చు.

విజయవాడ కబుర్లు

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Sat, 05 Dec 2009 00:08:00 +0000

రంగు రుచి వాసన ఆ పైన పంచేంద్రియాలకీ అందని ఆత్మానుభవాలు ఇంకా పైన వీటన్నిటికీ అతీతమైన అలౌకికానందాలు .. ఎన్నెన్ని ఎన్నెన్ని .. రోజూ నన్ను ముంచెత్తుతున్న ఆ వరదలో మునిగి పోనా తేలిపోనా కొట్టుకు పోనా ..

అమ్మని గురించైనా రాయడం సాధ్యమవుతుందేమోగాని మాతృభూమిని గురించి మాత్రం సాధ్యం కాదు .. కనీసం నాకు. రాయడం అంటు వచ్చేప్పటికి ఏదో ఒక దృక్కోణం ఉండాలి - హాస్యమో, ప్రేమో, ద్వేషమో, ఎక్కిరింపో - విజయవాడని గురించి వాటిల్లో ఏ ఒక్క భావాన్నీ కోణాన్నీ ఎంచుకోలేను. ఎవరో మిత్రులు అడిగారు .. మాతృదేశ పర్యటన అనుభవాలు రాయమని .. ఏం రాయను?

కొన్ని విషయాల్లో విజయవాడ (భారద్దేశం) చాలా మారిపోయింది .. కొన్ని విషయాల్లో అస్సలు మారలేదు. జరిగిన మార్పు మంచిదో, మార్పు చెందకుండావున్న స్థిరత్వం చెడ్డదో మరి నాకు తెలియదు. కానీ ఉన్న పరిస్థితి మాత్రం ఇది. వూరూ దేశం లాగానే మనుషులూనూ .. కొన్ని విషయాల్లో చాలా మారిపోయారు, కొన్ని విషయాల్లో నలభయ్యేళ్ళ కిందటా ఎలాగో, అలాగే ఉన్నారు.

ఒకటి మాత్రం నిజం .. వాళ్ళ ఆప్యాయత .. అభిమానం .. ప్రేమ .. అలాగే ఉన్నాయి, నన్ను తడిపేస్తూనే ఉన్నాయి.

పుస్తకం గెటప్ బాగా వచ్చింది, నేను కోరుకున్నట్టుగా. అందరికీ నచ్చుతుందనే ఆశిస్తున్నా. విజయవాడలో అయితే, ఏలూర్రోడ్డు మీదున్న నవోదయలో దొరుకుతుంది. మిగతా వూళ్ళలో వివరాలు కనుక్కుని చెబుతాను.
మళ్ళీ కలుద్దాం.

పుస్తకావిష్కరణ సభకి ఆహ్వానం

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Mon, 30 Nov 2009 10:30:00 +0000

పుస్తకావిష్కరణ సభకి ఆహ్వానం

ఏవిటి విషయం: నా కథల మొదటి సంపుటిని ఆవిష్కరిస్తున్నాం

ఎక్కడ: కృష్ణాజిల్లా స్వాతంత్ర్య సమరయోధుల సంఘ భవనం, బందరు లాకులు (బస్టాండు దగ్గరే),విజయవాడ

ఎప్పుడు: డిసెంబరు 6 ఆదివారం సాయంత్రం 5 గంటలకి

ఇంకా ఏవన్నా వివరాలు కావాలంటే విజయవాడ నవోదయ వారిని అడగొచ్చు.
ఫోను: 866-257-3500
ఈమెయిలు: vjw_booklink AT yahoo.co.in

కబుర్లు - నవంబరు 16

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Mon, 16 Nov 2009 10:30:00 +0000

వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే ఈ వారంవారం కబుర్లు మొదలెట్టి ఏడాదైపోయింది. 52 కాదుగానీ ముప్ఫై రెండో ముప్ఫైమూడో లెక్కకొచ్చినాయి ఈ యేడాదిలోనూ .. సుమారు అరవై శాతం .. పర్లేదు.

మొన్న టెక్సస్ ఫోర్ట్ హుడ్‌లో జరిగిన ఘాతుక చర్య తరవాత మరోసారి బుర్ర స్తంభించింది. ఒకటి రెండేళ్ళకోసారి ఇలాంటి ఘాతుకాలు జరిగి జరిగి బుర్ర మొత్తం, ఇక స్పందన అనేది మిగలకుండా, శాశ్వతంగా స్తంభించిన స్థితిలో ఉండిపోయేలా .. పదేళ్ళ కిందట కోలంబైన్ .. మొన్నటికి మొన్న వర్జీనియా టెక్, ఇప్పుడిది, మధ్యమధ్య చిన్నా చితకా సంఘటనలు. ఇలాంటి సంఘటనలు జరిగినప్పుడల్లా మీడియా తైతక్కలు చిరాకు పుట్టిస్తున్నాయి. విర్జీనియా సంఘటన జరిగినప్పుడు వాళ్ళ కథనం .. కాల్పులు జరిపినతను కొరియెన్ సంతతికి చెందిన అమెరికను. అలాగే ఈ ఫోర్ట్ హుడ్ సంఘటనలో వారి కథనం .. ముస్లిము అయిన అమెరికను. అతను ముస్లిము అవడం వల్ల ఈ పని చేశాడా, లేక మతి స్థిమితం లేక చేశాడా? పైగా అతను వర్జీన్యాటెక్ లో చదివాట్ట .. ఇదిగో పులంటే అదిగో తోక అన్నట్టుగా ఉంటుందిక ఆ కథనం.

ఏదేమైనా, ప్రస్తుత అమెరికను సమాజం ఒక సంక్లిష్టమైన సంక్షోభం దిశగా పరిగెత్తుతున్నది. ప్రతీ విషయాన్నీ ఏకీలుకాకీలుగా విడగొట్టి పరిశీలించే పరిశీలకులకీ, వారి సలహాల మీద ఆధార పడే పాలకులకీ, ఈ సంఘ్టనలు భద్రతా సమస్యలుగాను, దేశ ప్రజల్ని పట్టి పిండుతున్న ఆర్ధిక సమస్య కేవలం వాలువీధి సమస్యలాగాను కనబడుతుంటే అది చూపు మందగించిన హ్రస్వదృష్టి తప్ప మరోటి కాదు. రక్తమజ్జలో పట్టి దేహమంతా వ్యాపిస్తున్న చీడని గుర్తించుకోలేక అక్కడో పట్టీ, ఇక్కడో కట్టూ వేసుకుంటూ వైద్యం చెయ్య చూస్తున్నారు.

మిషిగన్ రాష్ట్రంలో స్థానిక ఆర్ధిక పరిస్థితి మహాఘోరంగా పరిణమించింది. ఆహారం, రాబోయే చలికాలాన్ని తట్టుకునేందుకు వెచ్చదనం వంటి కనీసావసరాల కోసం ప్రజలు ఎప్పటికంటే పెద్దసంఖ్యలో ప్రభుత్వ సహాయంకోసం ఎదురుచూశ్తున్న పరిస్థితుల్లో, బడ్జెటు బేలెన్సు చెయ్యాలనీ, కొత్తపన్నులు వెయ్యకూడదనీ, ఇంకేదో పిండాకూడనీ ఇరు రాజకీయ పక్షాలూ బిర్రబిగుసుకుని కూర్చుని, ఉన్న పరిస్థితిని ఇంకా అధ్వాన్నం చేస్తున్నాయి. ఈసారి ఎన్నికల్లో అసలు మూడో ప్రత్యామ్నాయం ఒకటుండాలి, లండీ వెధవల్లారా, మీ ఇద్దర్నీ ఎన్నుకోము, అసలు ఒక నాలుగేళ్ళ పాటు రాష్ట్రానికి గవర్నరూ, అసెంబ్లీ రెండూ లేకుండా వుంటే అందరికీ సుఖంగా ఉంటుంది, మీ అందర్నీ (ఈ రాష్టరంలో ఉద్యోగాలు కోల్పోయిన లక్షలాది ప్రజల్లాగే) మీమీ ఉద్యోగాల్నించి తొలగిస్తున్నాం. పోండి, పోయి అనెంప్లాయ్‌మెంటు ఆఫీసులో నమోదు చేసుకోండి అని ఇంటికి పంపించాలి వెధవల్ని.

మొన్న స్నేహితులొకరు ఆసక్తికరమైన ప్రతిపాదన చేశారు - బ్లాగుల్లో నాస్టాల్జియా, హాస్యం, ఇలాంటి టైంపాస్, ఫీల్‌గుడ్ టాపిక్కులకి వచ్చిన స్పందన, ఏదైనా సీరియస్ విషయం కూలంకషంగా చర్చించడానికి ప్రయత్నించే టపాలకి అస్సలు రాదు అని. నాకు బ్లాగులంటే ఉన్న ఇష్టంతో యధావిధిగా నేను బ్లాగుల తరపున వాదించబోయాను. కానీ కొంచెం నింపాదిగా ఆలోచిస్తే వారు చెప్పింది నిజమే అనిపించింది. తరచూ రాస్తుండే వందలాది బ్లాగర్లలో, ఏమాత్రమైనా సీరియస్ అని చెప్పుకోగల బ్లాగులు పదో పన్నెండో ఉన్నాయి. వాటిలోకూడా, రాజకీయం, లేదా సమకాలీన విషయాల మీద రాసే బ్లాగుల్లో హాస్యం, వ్యంగ్యం ఫలించినంతగా విశ్లేషణ ఆలోచన కనబడవు. ఏదన్నా విషయాన్ని గురించి ఎవరన్నా కొంచెం లోతైన ఆలోచన చెయ్యబూనుకున్నా, అత్యవసరంగా అప్పటికి ఆ టాపిక్కు గొప్ప కాంట్రవస్రీ అయి కూర్చుంటుంది. దానికి వచ్చే వ్యాఖ్యలు, వాదోపవాదాలు, అతిత్వరగా ఎకసెక్కాల్లోకి, ఎత్తిపొడుపుల్లోకి, ఆఖరికి మూతి విరుపుల్లోకి దిగజారిపోతాయి. వుట్టినా కబుర్లు చెప్పుకుందాం అని కాకుండా, ఏమన్నా కాస్త విషయం మాట్లాడదాం, చర్చిద్దాం అని బ్లాగుల్లోకి వచ్చేవారికి ఏం ఉత్సాహం మిగుల్తుంది ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో? ఆలోచించాల్సిన విషయమే.

మొన్న జరిగిన స్టార్నైట్లో సినీకవి జొన్నవిత్తుల రామలింగేశ్వర్రావుగారు తెలుగువాణ్ణుద్దేశించి మాతృభాషని పట్టించుకోనాయనా అని దండకం రూపంలో ఉద్బోధించారు. అద్భుతంగా ఉంది. నాకు పాడ్డం చేతగాదు గానీ దీని అచ్చుప్రతి సంపాయించి భట్టి వేసే ప్రయత్నం చేస్తాను. దీని ప్రతి ఎవరికన్నా అందుబాటులో ఉంటే దయచేసి నాకో మాట చెప్పండి. మావూరి బ్లాగరి, బహుముఖ ప్రజ్ఞాశాలి జేప్స్ ఒకటిరెండేళ్ల కిందట రూపొందించిన ఈ లఘుచిత్రం మొన్ననే నా దృష్టికి వచ్చింది. మీరూ ఓ లుక్కెయ్యండి.

సరికొత్త సర్వే .. మీ అమూల్యాభిప్రాయం తెలుపండి

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Fri, 13 Nov 2009 13:10:00 +0000

తమిళ నటుడు నాజర్ కొత్తపాళీకి ఏమవుతాడు?
అ) అన్న
ఆ) తమ్ముడు
ఇ) రెండువేళ్ళు విడిచిన మేనత్త మరిది భార్య తోటికోడలి అత్తగారికి అన్నయ్య
ఈ) ఏమీకాడు
ఉ) ఈ టపా రాసిన వాళ్ళకి పన్లేదు, ఈ సర్వేలో పాల్గొంటున్న వాళ్ళకి అంతకన్నా పన్లేదు.

మీ సమాధానాన్ని టైప్ చేసి, నాజర్ అని టైప్ చేసి స్పేస్ ఇచ్చి కొపా అని టైప్ చేసి 2045 కి ఎస్సెమ్మెస్ చెయ్యండి.

షరతులు:
అమూల్యాభిప్రాయాలు మాత్రమే పంపవలెను. ఉత్తుత్తి అభిప్రాయాలు స్వీకరించబడవు.
పై ఫొటోల్లో ఎవరెవరో తెలియని వారు ఈ సర్వేలో పాల్గొనేందుకు అనర్హులు.

రుచుల తారతమ్యం

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Thu, 12 Nov 2009 10:30:00 +0000

నేనెవరినన్నా ఇన్సల్టు చెయ్యాలంటే వాళ్ళ టేస్టుని యెద్దేవాచేస్తానని సెలవిచ్చాడు మా రాకేస్వరుడు ఈ మధ్యనే ఏదో బ్లాగులో కామెంటుతూ. యేమి సత్యాన్ని ఆవిష్కరించినావయా, నువ్వు రాకు! అనుకున్నాను.

మీరే చూడండి. యెవర్నన్నా కెలకాలన్నా, కోపం తెప్పించాలన్నా ఇంతకన్నా మంచిమార్గం మరోటి లేదు. తన ఫేవరెట్ హీరోనో, బాగా నచ్చిన పాటనో యెవరన్నా వెక్కిరిస్తే లావాలా ఉప్పొంగుతుంది కోపం మనిషికి, తనని యెలాంటి దుర్భాషలాడినా రానిది.

ఈ టేష్టు, రుచి, అభిరుచి అనేవున్నాయి చూశారూ, మహా ఇబ్బంది వీటితో. ఒహపక్కన విపులాచ పృథ్వీ, లోకో భిన్న రుచిః అని సంస్కృతంలోనూ, మరొపక్కన డిగుస్టిబస్ నానెస్ట్ డిస్పుటాండం అని లాటినులోనూ నొక్కి వక్కాణించారు గదా. దీన్నే అచ్చ తెలుగులో పుర్రెకో బుద్ధీ, జిహ్వకోరుచీ అని అనువదించి మరీ చెప్పారాయె, మనలాంటి మందమతులకి అర్ధం కాదేమోనని. ఐనా సరే, మనం హేప్పీగా బీపీ పెంచేస్కుని రెచ్చిపోతుంటాం, వాళ్ళ టేష్టంతేలే అని చేతులు దులుపుకుని పోవాల్సిన చోటకూడా.

ఒకరు యిప్పటికింకా నావయసు నిండా పదహారే అని మురుసుకుంటే మరొకరు ఓంకారనాదాను సంధానమౌగానమే అని పరవశులవుతుంటారు. ఒకరు మధుబాబు షాడో అడుగుల్లో అడుగులేస్తుంటే మరొకరు రావిశాస్త్రి వియత్నాం విమలతో భేటీ అవుతుంటారు. ఒకరికి డిస్కో మరొకరికి భామాకలాపం, ఒకరికి రాంగోపాల వర్మ మరొకరికి సత్యజిత్ రే, ఒకరికి విశ్వనాథ మరొకరికి శ్రీశ్రీ .. వీరిని చూసి వారు నొసలు చిట్లించడం, వారిని చూసి వీరు జాలిపడ్డం. ఒకరెక్కువా? మరొకరు తక్కువా? రుచుల్లో ఎక్కువ తక్కువలా? తర తమ భేదాలా? ముమైత్ ఖాన్ ఐటం పాట చూసి పదహారేళ్ళ కుర్రాడు పొందే ఆనందం, వాడి తాత కచేరీలో నేదునూరి గారు పాడుతున్న త్యాగరాజకృతి వింటు పొందే ఆనందం కంటే ఏవిధంగా భిన్నం? ఏవరిదెక్కువ స్థాయి ఆనందమో తూకమేసి చెప్పగలవారెవ్వరు?

పోనీ ఒకేకళారూపాన్ని ఆస్వాదించడంలోనూ .. ఒకచోట భాగవత కథాగానం జరుగుతోంది. యెవరో మంచి గొంతున్న పౌరాణికులు శ్రావ్యంగా రాగయుక్తంగా చదువుతున్నారు పోతన పద్యాల్ని. "మందార మకరంద మాధుర్యమున దేలు మధుపమ్ము వోవునే మదనములకు". ఓ బామ్మగారు ఆ గాత్ర మాధుర్యానికే పరవశురాలవుతున్నది. ఒక తాతగారు అందులోని భక్తిభావానికి పులకితులవుతున్నారు. ఒక యువకుడు పద్యంలోని శబ్దాలంకారాలకి సమ్మోహితుడవుతున్నాడు. ఒక పండితుడు రసాస్వాదనలో మైమరిచాడు. ఒక యోగి అందులోని మార్మిక తత్త్వజ్ఞానానికి దాసోహమంటున్నాడు. ఇందులో ఎవరిది హెచ్చు స్థాయి ఆనందం? రాగతాళాలు యేమీ తెలియకపోయినా, బాలమురళీ గొంతు వినబడితేనే పరవశించిపోయే వారున్నారు. ఆలాపన వినగానే రాగాన్ని పోల్చుకుని, ఆహా వోహో అని ఆనందించే వారున్నారు, అంటకంటే విశేషమేమీ వారికి అంతుపట్టక పోయినా. వారి చెవులకి బాలమురళి పాడినా నేదునూరి పాడినా మోహన రాగమంటే మోహన రాగమే. అలాక్కాదు, రాగాన్ని విశదీకరించడంలో, గాయకుడు ఎలాంటి గమకాలు వాడాడు, ఏ ప్రయోగం బాగా ఫలించింది, ఏ ప్రయోగం కొత్తగా ఉంది, అని తెలిసి అనుభవించే శ్రోత ఉన్నాడు. ముగ్గురూ అదే సంగీతాన్ని అనుభవించి ఆనందిస్తున్నారు. మరి ఆ స్థాయిలో తేడాలేదూ?

నేను నటన జంధ్యాల గౌరీనాథశాస్త్రి

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Tue, 10 Nov 2009 10:30:00 +0000

అప్పుడెప్పుడో నాగురించి నేను పువ్వు పుట్టగనే పరిమళించును అని చెప్పుకున్నా.
చాలా విషయాల్లో ఇది నిజమేకూడాను :)
కానీ నటన విషయంలో కాదు!
మన బ్లాగర్లలో చాలా మంది చిన్నప్పుడే చాలా కళలు తేరినవారున్నారు. పాఠశాల వార్షికోత్సవాలకి యేకపాత్రాభినయాలు చేసిన వారు, రేడీయో బాలానందంలో పాటలు పాడినవారు, బడులలో, కాలేజిలో, ఇతరత్రా, తమ ఆటపాటలతో అలరించినవారూ చాలా మందె వున్నారు.

కానీ నామట్టుకి నాకు యెంటెక్కుకి కాన్పూరుకెళ్ళేదాకా ఈ స్టేజి పురుగు కుట్టలేదు. కాన్పూరులోనైనా, చెట్లులేనిచోట ఆవదం చెట్టే మహావృక్షమనే సామెత మీకుగుర్తొస్తే మీతప్పేంలేదు. యేదేవైనా అక్కడున్న రెండేళ్ళూ అక్కడి తెలుగు సమితి వేదికని ఏకఛ్ఛత్రాధిపత్యంగా పరిపాలించినాక ఫిలడెల్ఫియా వచ్చిపడ్డాను.

యిక్కడొక చిన్న పిట్టకథ చెప్పుకోవాలి. ముందస్తుగా శిరాకదంబం వారందిస్తున్న ఈ దృశ్యకాన్ని తిలకించండి.
ఇది నాగయ్య నటించిన భక్త పోతన సినిమాలో ఒకదృశ్యం. కవిసార్వభౌముడు శ్రీనాథుని పాత్ర పోషించినది జంధ్యాల గౌరీనాథ శాస్త్రిగారని గొప్ప నటుడు. మా అమ్మమ్మ వేపునించి వీరితో యేదో బీరకాయపీచు చుట్టరికం కూడా ఉన్నట్టు మాఅమ్మ చెబుతుండేది. ఆయన స్వయంగా బాగా ఆస్తిపరుడు. డబ్బుకోసమని ఒకపని చెయ్యవలసిన అవసరం ఆయనకి లేదు. అందుకని, తన ప్రవృత్తి రీత్యా నాటకాలని సినిమాలని, అదీను తనకి నచ్చిన నప్పిన పాత్ర అయితేనే చేస్తూండేవారు. పెద్దమనుషులు సినిమాలో మ్యునిసిపల్ చెయిర్మన్ పాత్రని చాలా సమర్ధవంతంగా పోషించారు. నిలువెత్తు విగ్రహం, కొనదేరిన ముక్కు, తీర్చిదిద్దినట్టున్న ముఖం, పెద్దపెద్ద కళ్ళు, వొంటితీరులో ఒక సహజమైన రాజసం ఈయన సొత్తు.

మళ్ళీ అసలు కథకొద్దాం. ఫిలడెల్ఫియాలో మాకో పెద్దాయనున్నారు కోటపాటి సాంబశివరావుగారని. ఈయనకి మనతెలుగు గడ్డమీద, చింతామణి హరిశ్చంద్ర ఇత్యాది నాటకాల్లో నటించిన అనుభవముంది. పద్యాలు గుక్కతిప్పుకోకుండా పాడేవారు. ఇదిలాగుండగా, దగ్గర్లో న్యూయార్కునగరంలో తానా మహోత్సవం జరగబోతోందని వార్తలొచ్చాయి. మా వాళ్ళంతా సాంబశివరావుగార్ని .. హబ్బే మీ టేలెంటుకి మన చిన్నస్టేజి సరిపోద్సార్, తానా స్టేజిమీద చూపించాల్సిందే మీప్రతాపం అని యెగదోశారు. ఆయన పాపం నిజమే అనేసుకుని, నన్నూ, సీత అనే ఇంకో స్నేహితురాల్నీ కూడగట్టి, చింతామణి నాటకంలోని మొదటి దృశ్యం ప్రాక్టీసు చేయించారు. నాకు ఛస్తే పద్యం రాగయుక్తంగా పాడ్డం చేతగాదు. కానీ పాపం సాంబశివరావుగారు పనిగట్టుకుని నేనుండే ఎపార్టుమెంటుకొచ్చి మరీ నన్ను తోమి తోమి నాపాత్ర పాడాల్సిన ఒక్కపద్యం తర్ఫీదిచ్చారు.

నేను వేస్తున్న పాత్ర బిల్వమంగళుడి స్నేహితుడైన ఒక శ్రోత్రియ బ్రాహ్మణుడి వేషం (పాత్ర పేరు నాకిప్పుడు గుర్తులేదు). ఒకరోజు ఎందుకైనా మంచిదని పాత్రకి తగిన వేషం అంతా తయారుచేసుకుని అద్దంలో చూసుకుంటే మీసాల్తోనూ, తలకట్టు (క్రాపింగు)తోనూ ఆ రూపం ఆషాడభూతిలా ఉందిగానీ శ్రోత్రియ బ్రాహ్మణుడిలా లేదనిపించింది. అందుకని ప్రదర్శనకి మీసం తీసెయ్యడానికి నిశ్చయించాను. తలకి బోడిగుండులా కనబడే రబ్బరు తొడుగు సంపాయించి దానికి గోష్పాదమంత పిలకతోసహా తయారుగా ఉంచాను.

తీరా మా ప్రదర్శన శుభదినం రానే వచ్చింది. ఆ మహోత్సవాల్లో ఆఖరి రోజు. మా ప్రదర్శన ముఖ్యవేదిక మీద, సాయంత్రం ఎనిమిదింటికి .. అంటే ప్రైం టైమన్న మాట. మా సాంబశివరావుగారి ఉత్సాహానికి హద్దులేకుండా ఉంది. మేము సభాస్థలిని చేరుకుని, ఒక పచ్చగది (గ్రీన్రూము) వెతుక్కుని వేషధారణ మొదలు పెట్టాము. ఈ మహోత్సవాలకి ఇండియానించి దిగుమతయ్యి, తమగోడు ఎవరికీ పట్టక, కారిడార్లలో కాలుగాలిన పిల్లుల్లా తిరుగుతున్న ఒకబృందం మమ్మల్ని గమనించి, ఇక్కడేదో నాటకం తయారీ జరుగుతోందే అంటూ వచ్చి పలకరించారు. చింతామణి వేస్తున్ణామని తెలిసి మా సాంబశివరావుగారి ధైర్యాన్ని మెచ్చుకున్నారు. అంతే మా సాంబశివరావుగారు గాల్లో ఎగురుతున్నారు. వారిలో ఇద్దరు నా వేషధారణలో చాలా సాయం చేశారు. నా వేషం పూర్తయ్యాక వారిలో ఒక పెద్దాయన నన్ను కిందినించి పైదాకా తేరిపార చూసి, మీరు చాలా నాటకాలు వేశారా అనడిగారు. అబ్బే లేదండీ, నిజంగా నాటకం అంటూ వెయ్యడం ఇదే మొదలు అన్నాను. అలాగా, వేషం మాత్రం బ్రహ్మాండంగా కుదిరింది, పోతన సినిమాలో శ్రీనాథుడిలా ఉన్నారు అని ప్రశంసించారు. నేనూ మా సాంబశివరావుగారితో చేరి గాల్లో ఎగురుతున్నాను.

మా ప్రదర్శనకి టైమయిందని వేదిక వెనక్కి చేరుకున్నాం. మా ముందు జరుగుతున్న ప్రోగ్రాము యెంతకీ అవదు, వేచి వేచి, చూచి చూచి, కాళ్ళు పీకుతున్నాయి అనుకొనేంతలో స్టేజిమేనేజరొచ్చి, చింతామణి వాళ్ళెవరండీ అని కేకపెట్టాడు. మేమే అన్నాం. మీరే నెక్స్టు అన్నాడు. తెలుసు అన్నాం. మీ ప్రోగ్రామెంతసేపు అన్నాడు మాకేసి అనుమానంగా చూస్తూ. సాంబశివరావుగారు ఆల్రెడీ బిల్వమంగళుడిలో పరకాయ ప్రవేశం చేసేశారు - ఇలాంటి తుఛ్ఛమైన సంభాషణలు పట్టించుకునే స్థితిలో లేరు. ఆయన చెవుల్లో అప్పటికే ప్రేక్షకులు కొట్టే వన్స్ మోర్లు గింగురు మంటున్నాయి. అందుకని నేనే బాధ్యత తీసుకుని, ఆ యెంతసేపండీ, పదిహేన్నిమిషాలు అన్నా. ఐదునిమిషాల్లో ముగించండి అని చెప్పి ఆయన హడావుడిగా వెళ్ళిపోయాడు.

వెనక్కి తిరిగి చూసేప్పటికి స్టేజిమీద తెర తీసి వుంది. స్టేజి మధ్యలో కుర్చీల్లో సాంబశివరావుగారూ, సీతా కూర్చుని ఉన్నారు. సాంబశివరావుగారు మొదటి పద్యం అందుకున్నారు. నేను పక్కన వింగ్స్ లో నుంచుని చూస్తున్నా. ఎవరో నా భుజం గోకారు. స్టేజి మేనేజరు. ఇంకా ఎంతసేపండీ అన్నాడు అసహనంగా. అప్పటికి సరిగ్గా ఒక్క నిమిషం అయింది మావాళ్ళు స్టేజెక్కి. ఇదింకా మొదటి పద్యమేనండీ. ఇంకా నాలుగు పద్యాలున్నాయి అన్నా. ఇంతలో మా పెద్దాయన పద్యం ముగించి రాగాలాపన చేస్తున్నారు. నాపక్కన స్టెజి మేనేజరు బద్దలవడానికి సిద్ధంగా ఉన్న అగ్నిపర్వతంలాగున్నాడు. ఎలాగైతేనేం మొదటి పద్యం, రాగాలాపనతో సహా పూర్తయింది. సీత తన డయలాగు చెప్పబోతోంది. ఇంతలో ఆడియన్సులోంచి ఎవరో తుంటరి వన్స్ మోర్ అని అరవనే అరిచాడు. మా సాంబశివరావుగారు అలా కూచున్న కుర్చీ పాళంగా ఆరంగుళాలు గాల్లోకి లేవడం స్పష్టంగా కనబడింది. ఆయన సీత డయలాగుని మధ్యలో తుంచేసి అదే పద్యం మళ్ళీ ఎత్తుకున్నారు. స్టేజిమేనేజరుకి ఇది గోరుచుట్టుమీద రోకటిపోటులాగ తగిలింది. తెరలు లాగెయ్యండి అని ఆజ్ఞ ఇచ్చాడు. నేనేదో చెయ్యాలి గబుక్కుని. పద్యం మధ్యలో తెరపడిపోతే సాంబశివరావుగారు భరించలేరు .. నాకు తగిలించిన క్లిపాన్ మైకు ఆన్ చేసుకుని గాఠిగా నా పద్యం పాడుకుంటూ ఎంటరైపోయాను. ఆ కంగారులో అపశ్రుతిలో యెత్తుకున్నానని వేరే చెప్పక్కర్లేదు. సాంబశివరావుగారు బ్రూటస్ వెన్నుపోటు తిన్న జూలియస్సీజర్లా నిర్ఘాంతపోయి నాకేసి చూస్తున్నారు. సీత అంతకు మునుపే స్పృహతప్ఫే స్థితిలో ఉంది. అదే అదనుగా స్టేజిమేనేజరు తెరలాగేశాడు.

కథ కంచికి. మేం ఫిలడెల్ఫియాకి.

తనకళకి జరిగిన అవమానాన్నించి తేరుకోడానికి సాంబశివరావుగారికి చాలా కాలం పట్టింది. కానీ నా వేషం చూసి ఆ పెద్దాయనెవరో గౌరీనాథశాస్త్రిగారి లాగున్నావని మెచ్చినందుకు నేను మాత్రం ఇప్పటికీ మురుసుకుంటూనే వుంటా!

కబుర్లు నవంబరు 9

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Mon, 09 Nov 2009 10:30:00 +0000

హమ్మయ్య. హౌస్సభ్యులు ముక్కీ మూలిగీ మొత్తానికొక ఆరోగ్య వ్యవస్థ బిల్లుని గెలిపించారు. అనుకున్నట్టుగానే రిపబ్లికన్లందరూ (ఒకరు తప్ప) దీనికి వోటెయ్యలేదు, కొంతమంది డెమోక్రాట్లుకూడా. సుమారుగా యాభయ్యేళ్ళుగా జరుగుతున్న ఈ వ్యవస్థా ఉద్ధరణ ప్రయత్నంలో చేసిన తొలి యత్నంతోనే సంపూర్ణ విజయం సాధిస్తామని అనుకోవలసిన పనిలేదు. ఎందుకంటే ఏ సూత్రాల పరిణామాలు నిజంగా ఎలా తయారవుతాయో కూచున్న చోటునుండి వీళ్ళెవరూ పసిగట్టలేరు. సరైనదిశగా ఒక అడుగైనా వెయ్యడం ముందు ముఖ్యం. ఆ అడుగు నిన్న పడింది. అందుకు సంతోషం. ఇక సెనేటుతో బేరసారాలు యెలా జరుగుతాయో చూడాలి.

ఒబామా అధ్యక్ష పదవికి యెన్నికయ్యి ఏడాదయింది గతవారంలో, తాను పదవి పగ్గాలు చేబట్టింది జనవరిలో అయినా. పైగా మొన్న మంగళారం రాష్ట్ర గవర్నర్ల పదవులకి జరిగిన రెండు ఎన్నికల్లో రిపబ్లికన్లు గెలవడంతో ఒబామా హవా తగ్గిపోయిందనీ, అతని యెజెండాని ప్రజలు వ్యతిరేకిస్తున్నారనీ ప్రచారం మొదలైపోయింది. ఒబామా అతన ప్రచారంలో చేసిన వాగ్దానాల మీద అతను ఈ యేడాదిలో సాధించి చూపించినది యిప్పటికి తక్కువే అయినా, అన్నిరకాల అభిప్రాయ సేకరణలోనూ దేశవ్యాప్తంగా ప్రజాభిప్రాయం అతనికి అనుకూలంగానే ఉంది. కానీ ఈ సహనం ఇంకా యెక్కువసేపుండకపోవచ్చు. ముఖ్యంగా దేశ ఆర్ధిక పరిస్థితి విషయంలో. కంపెనీల బేలెన్సు షీట్లు బాగుపడుతున్నాయి, వాలువీధి నావరించుకున్న గాఢాంధకారం కరిగిపోతున్న సూచనలు కనిపిస్తున్నాయి కానీ ఉద్యోగాల పరిస్థితి మాత్రం ఎక్కడా మెరుగుపడిన సూచనలు లేవు. పైపెచ్చు, దేశావ్యాప్తంగా నిరుద్యోగపు శాతం పది దాటింది (అంటే 15 మిలియన్లకి మించిన అమెరికన్లు). సామాన్యులు అల్లాడుతున్నారు, ప్రభుత్వం ఆర్ధికోద్ధరణ దిశగా చేపట్టిన పనులు అదృశ్యమవుతున్న ఉద్యోగాల్ని నిలిపి ఉంచేదుకుగానీ, కొత్త ఉద్యోగాల్ని పుట్టించేందుకు గానీ ఉపయోగపడిన దాఖలాలు లేవు. ఏతన్మధ్య ప్రభుత్వపు బిలియన్లతో ఊపిరి తిప్పుకున్న బేంకులు మంచి లాభాల్ని ప్రకటిస్తున్నాయి. త్వరలో ఉద్యోగ పరిస్థితి మారకపోతే పౌరుల సహనం ఎక్కువకాలం నిలిచి ఉండదు.

ఈ సోమవారం ఈ కార్తీకమాసానికి చివరిది అనుకుంటా. (ఇది నిజం కాదు. వొచ్చే సోమవారం కూడా కార్తీక సోమవారమే. ఈ కార్తీకమాసంలో పౌర్ణమి, అమావాస్య రెండు సోమవారాల్లోనే వచ్చాయి) ఐతే ఏంటంటా? ఏంలేదు, శివపూజకు వేళాయెరా! .. అంతే!!

తెలుగుసినీ ఆకాశంలో చిరంజీవి మెగాష్టారుగా వెలుగు పుంజుకుంటున్న రోజుల్లోనే నేను ఆంధ్రదేశానికి దూరమవ్వడంతో అనేక చిత్రరాజాల్ని మిస్సయ్యాను నేను. ఈరోజు యూట్యూబు పుణ్యమాని, పూర్తి సినిమాలు కాకపోయినా అలనాటి సినిమాలనించి పాటలైనా చూస్తుంటాను అప్పుడప్పుడూ. అలా కంటబడిందీ ఈ చక్కటి ఆణిముత్యం. మన సినిమాల్లో తల్లిప్రేమని చూపించే పాటలూ ఘట్టాలూ చాలానే ఉంటాయి. కానీ తండ్రి ప్రేమని సున్నితంగా చెప్పే దృశ్యాలు చాలా అరుదుగా వుంటై. ఈ చిన్ని పాట దృశ్యాన్ని చాలా సున్నితంగా, అందంగా, మనసు చెమర్చేలా తీశారనిపించింది.

బాలగోపాల్ గారి అకాల నిష్క్రమణ సాధారణ పౌరుల జీవితాల్లో ఎటువంటి శూన్యాన్ని మిగులుస్తున్నదో స్వానుభవంగా వివరిస్తున్నారు మిత్రులు అక్కిరాజు. పేరుపొందిన మరొక రచయిత సరికొత్తగా బ్లాగు తెరిచారు. విశాఖనించి కథా రచయిత్రి మల్లీశ్వరిగారు జాజిమల్లి అంటూ తమ కబుర్లు చెబుతున్నారు. మీరూ ఓ లుక్కెయ్యండి.

కబుర్లు - నవంబరు 2

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Mon, 02 Nov 2009 11:02:00 +0000

మిత్రులందరికీ మరోసారి మనస్పూర్తిగా ధన్యవాదాలు.

కాలం గడిచిపోతోందోయ్ అని గుర్తించుకునేందుకూ, హెచ్చరించేందుకూ ఎన్నెన్ని సూచికలో! న్యూయియర్లు, పుట్టిన్రోజులు, వార్షికోత్సవాలు .. అమెరికాలో అయితే, వసంతంలో గడియారాన్ని ముందుకు తొయ్యడం, శిశిరంలో వెనక్కి లాగడం .. ఇదో తతంగం. ఈ సంవత్సరం మొన్నమొన్ననే మొదలయినట్లుంది, ఇంకా చెక్కుల మీద 2009 అని రాయడం పూర్తిగా అలవాటయినట్టే లేదు, అంతలోనే సంవత్సరం అయ్యేపోవస్తోంది. కాలేజిలో నా సహాధ్యాయి మిత్రుడొకడు మొన్న కాల్చేసి చెప్పాడు, మా బేచి స్నాతకులయ్యి వచ్చేయేడు రజతోత్సవంట. కాలం అలా పరిగెత్తుతూనే వుంటుంది. మన చేతిలో వున్నది ఈ క్షణమే దాని విలువ నెరిగి సద్వినియోగ పరుచుకోవడమే మనం చెయ్యగలిగిందల్లా. అందుకనే దీన్ని ఆంగ్లంలో ప్రెజెంట్ అన్నారు .. అది బహుమతే .. నిజంగా!!

అసలు బయటి ప్రపంచంలో ఏం జరుగుతోందో పట్టించుకునే తీరికలేనంత పని వత్తిడి. ఎప్పుడన్నా రెణ్ణిమిషాలు తీరిక దొరికితే నా అభిమాన బ్లాగుల్లో ఓ లుక్కేసి చదివింది నచ్చితే ఓ రెండు వాక్యాలు గిలకడం. యాహూన్యూసులో కూడా వార్తలు చదివేందుకు కుదరట్లేదు అంటే పరిస్థితి ఎంత తీవ్రంగా ఉందో గమనించగలరు. ఏతన్మధ్య, గత వారాంతంలో రెండు అద్భుతమైన కార్యక్రమాలు జరిగినై. ముందుగా శనివారం ఇక్కడ స్థానిక డిట్రాయిట్ తెలుగు సమితివారి దీపావళి వేడుకల్లో నరకాసురవధ నాటిక ప్రదర్శించాము. ఈ కార్యక్రమం మా వూళ్ళో పేరెన్నిక గన్న నాట్యాచార్యులు శ్రీమతి సాంధ్యశ్రీ ఆత్మకూరిగారి పర్యవేక్షణలో జరిగింది. అందులో నేను నరకాసురుడి పాత్ర ధరించాను. సంధ్యగారి వంటి మంచి సృజనాత్మక దృష్టికలిగిన సమర్ధులతో పని చెయ్యడం ఒక అదృష్టమైతే, కొన్ని పదులగంటలు టీనేజర్లైన పిల్లల సాంగత్యంలో గడుపుతూ వారి ఉత్సాహాన్ని ఆస్మాసిస్ ద్వారా వంటపట్టించుకోవడం కూడా చాలా సరదా అయిన అనుభవం. పిల్లలందరూ చాలా బాగా చేశారు .. ముఖ్యంగా సత్యభామగా చిరంజీవి అర్చిత అద్భుతంగా నటించింది. అన్నట్టు మన కాలాస్త్రి శ్రీ కూడా సూత్రధారునిగా తనవంతు పాత్ర సమర్ధవంతంగా పోషించారు.

ఇదయినాక, మరునాడు, ఆదివారంనాడు, మా వూరి నిలయవిద్వాంసులతో ఒక కర్నాటక సంగీత కచేరీ నిర్వహించాము కొందరు మిత్రులం కలిసి. కొంతకాలంగా మా వూళ్ళో అస్సలు కచేరీలనేవి జరక్కపోవడం ఒకటీ, అదికాక, వూళ్ళో ఎంతో ప్రతిభావంతులైన కళాకారులు ఉండి కూడా, వారి ప్రతిభకి సరైన వేదిక దొరక్కపోవడం ఒకటీ గమనించి, కొందరు మిత్రులం కలిసి ఈ కచేరీ ఏర్పాటు చేశాం. రెండు భాగాల కచేరీ. ముందుగా శశిధర్ గారి వీణావాదనం, మృదంగం మీద జయసింగం, ఒక గంటన్నరసేపు. భైరవి అటతాళ వర్ణంతో మొదలెట్టి , రాగాల ఎంపికలో చక్కటి వైవిధ్యం కనబరుస్తూ, పూర్వికళ్యాణిలో మీనాక్షిని సాక్షాత్కరించి, శంకరాభరణంలో ఎదుట నిలచితే నీ సొమ్మేమి పోవునని రాముణ్ణి నిలదీసి, ధనశ్రీ తిల్లానాతో ముగించారు. తదుపరి మల్లాజోస్యుల దంపతులు (శ్రీకాంత్, పావని) వయొలిన్ ద్వయం, రాజశేఖర్ ఆత్మకూరిగారి మృదంగవాద్య సహకారంతో. శ్రీరాగవర్ణంతో మొదలై లాల్గూడివారి కానడ తిల్లానాతో ముగిసిన వీరికచేరీలో శ్రీరంజని రాగం తానం పల్లవి తలమానికంగా నిలిచింది. వందమందికి పైగా శ్రోతలు హాజరవడం నాకు చాలా ఆనందం కలిగించింది.

వారాంతపు రెండ్రోజులూ ఇంత చక్కటి అనుభూతుల్ని మూటగట్టుకున్నాక, సోమవారంనాడు పనిలో తగిలిన ఎడాపెడా వాయింపులతో బుర్ర వాచిపోయి సాయంత్రానికల్లా ఒక విధమైన నిర్వేదం వచ్చేసింది .. ఆనందం కానీ తృప్తికానీ ఇంత క్షణికమా, ఇంత అశాశ్వతమా అని చాలా ఆశ్చర్యపోయాను. అఫ్కోర్సు, అది విధి నిర్వహణ కాబట్టి, ఎన్ని వాయింపులు తగిల్నా తట్టుకుని నిలబడ్డం, అదొక అనుభవంకింద జమ వేసుకుని ముందుకి సాగిపోవడం తప్ప వేరే గత్యంతరం లేదు కాబట్టి మళ్ళీ మర్నాటికల్లా నిలదొక్కుకున్నా ననుకోండి. అసలు, మాట వరసకి చెబుతున్నా, జీవితంలో ఈ వొడిదుడుకులు ఇలా ఎలా పక్కపక్కనే వస్తాయో అని.

ఆకులు రాలే పోయాయి వారాంతంలో వచ్చిన గాలివానకి. కానీ అక్టోబరు నెలంతా గొప్ప రంగుల్తో అలరించింది ప్రకృతి. ఎటుచూసినా రంగులు, రంగులు .. గుట్టలు గుట్టలుగా రాశులు రాశులుగా రంగులు. రెండేళ్ళ క్రితం ఈ ఆకురాలు కాలపు అనుభవాన్ని రాసుకున్న వైనం ఇక్కడ.

అమెరికా అంటే నాకిష్టం - స్వశక్తి

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Wed, 21 Oct 2009 10:30:00 +0000

నేను చూసినంతలో, ఈ దేశంలో నా వృత్తి సంబంధమైన జీవితంలోనూ, వ్యక్తిగత జీవితంలోనూ నాకు పరిచయమైన అమెరికన్లందరూ బాగా కష్టపడి పనిచేసే స్వభావం కలిగినవారు, స్వశక్తి మీద ఆధారపడి పైకి రావాలనే తపన కలిగినవారు.

ఈ నిర్ధారణలో వేరే దాగిఉన్న ఉద్దేశ్యాలేమీ లేవు. అమెరికన్లు కానివారు కష్టపడి పనిచెయ్యరని కాదు. దేశప్రజలందరూ కష్టపడి పనిచేసేస్తారనీ కాదు. ఇలాంటి నిర్ధారణని సర్వత్రా అన్వయించడం సాధ్యమయ్యే పని కాదు. నిర్ధారణకి వ్యతిరేకమైన ఉదాహరణలు కోకొల్లలుగా ఉంటాయి, సందేహం లేదు. నా అనుభవం పరిధి చాలా చిన్నది అని ఒప్పుకుంటూనే నాకెదురైనవీ, పబ్లిగ్గా వార్తల్లో తెలియ వచ్చినవీ కొన్ని ఉదాహరణలిస్తాను.

ముందుగా పబ్లిక్ వార్తల నించి.
హాలీవుడ్ నటుడు నికొలాస్ కేజ్ (Nicholas Cage) 1996 లో లీవింగ్ లాస్ వేగస్ అనే సినిమాకి ఆస్కార్ గెల్చుకున్నాడు, తదుపరి అనేక బ్లాక్ బస్టర్ సినిమాల్లో నటించి తారగా ఎదిగాడని చాలామందికి తెలిసిన విషయం. గొప్పదర్శకునిగా పేరుపొందిన ఫ్రేన్సిస్ ఫోర్డ్ కోపొలా (Francis Ford Coppola) సోదరుని కొడుకు అనే సత్యం చాలామందికి తెలియదు. కోపొలా కుటుంబ సభ్యులు చాలామంది అప్పటికే సినీరంగంలో పేరుమోసినవారున్నారు. కుటుంబం పేరువల్లనో, లేక చుట్టాల ప్రాపకంవల్లనో కాక తన స్వశక్తితోనే పైకి రావాలని పద్ధెనిమిదేళ్ళ వయసులోనే తన ఇంటిపేరు మార్చుకుని సినీరంగంలో ప్రవేశించాడు. ఎన్నో లోబడ్జెట్ చిత్రాల్లో చిన్నా చితకా పాత్రలు వేశాడు. ఇతను పెద్దతార కాకమునుపు నటించిన చిత్రాల్లో Guarding Tess (1994), Amos & Andrew (1993) మెచ్చదగినవి. ఇటీవల ఒక్క సినిమాకి ఇరవై మిలియన్ డాలర్లు పారితోషికం అందుకున్న నికొలాస్ తనకి ఆస్కార్ తెచ్చిపెట్టిన Leaving Las Vegas కి తీసుకున్న పారితోషికం అందులో వందోవంతు కూడా ఉండదు.

అమెరికాలో అత్యంత ధనవంతుల్లో ఒకరైన వారెన్ బఫెట్ (Warren Buffett) గారి కొడుకులు హోవర్డ్ మరియు పీటర్ బఫెట్. హోవర్డ్ తనంత తానుగా వాణిజ్య రంగంలో ఎదిగి, అనేక బాధ్యతాయుతమైన పదవులు నిర్వహించి ప్రస్తుతం వారి సొంత పొలాన్ని నిర్వహిస్తున్నారు. రెండో కొడుకు పీటర్ మొదటినించీ తనకిష్టమైన వ్యాపకమైన సంగీతంలో కృషిచేసి అనేక విజయాలు సాధించారు. Dances with the wolves అనే చిత్రానికి నేపథ్యసంగీతం అందించి ఆస్కార్ గెల్చుకున్నారు.

గొప్ప రాజకీయ నాయకుల సంతతి కూడా చాలామంది తమతమ రంగాల్లో స్వశక్తితోనే విజయాలు సాధించిన దృష్టాంతాలు చాలా ఉన్నాయి.

నా వ్యక్తిగత పరిచయాల్లో ఇటీవల తారసపడిన ఒక యువకుడి కథనం నన్ను చాలా అబ్బురపరిచింది. ఈ మధ్య కొత్తకారు కొనాలని కారుడీలర్లచుట్టూ తిరుగుతున్నా. ఒక డీలరు దగ్గర జేసన్ అనే సేల్స్‌మేన్ ఆ రోజు నాకు కార్లు చూపిస్తున్నాడు. సుమారు ఇరవయ్యెనిమిదేళ్ళుంటాయి. ఇద్దరం కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, నా వృత్తిరీత్యా కార్లకంపెనీలతో నాకున్న అనుబంధాన్ని గురించి చెబుతున్నా అతనితో. మా నాన్న కూడా జెనెరల్ మోటార్స్‌కి పని చేసేవారు - కొన్నేళ్ళ కిందట రిటైరయ్యారు అన్నాడు జేసన్. అలాగా, ఏ ప్లాంట్‌లో పనిచేసేవారు అన్నా. అబ్బే ప్లాంట్‌లో కాదు అన్నాడు. ఓహో, ఏదో ఇంజనీరో మేనేజరో అయుంటారు అని, ఏ డిపార్టుమెంట్లో అనడిగా. అతను చిన్నగా నవ్వి, ఏ డిపార్టుమెంటని చెప్పను? ఆయన కార్పొరేట్ వైస్ ప్రెసిడెంట్‌గా రిటైరయ్యారు అన్నాడు. నాకు చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. ఇదే సన్నివేశాన్ని భారద్దేశంలో ప్రతిబింబిస్తే, ఒక టాటా కంపెనీకో, రిలయన్స్‌కో వైస్ ప్రెసిడెంట్‌గా పనిచేసినాయన కొడుకుని ఒక కార్ డీలర్షిప్‌లో సేల్స్‌మేన్‌గా ఊహించగలమా?

ఈ విషయాలన్నీ నా అమెరికన్ సహోద్యోగితో చర్చిస్తుంటే అతనొక మాటన్నాడు. అమెరికాలో ఎస్టేట్ శిస్తులు (అంటే వంశపారంపర్యమైన ఆస్తి తరువాతి తరాలకి బదలీ అయేప్పుడు కట్టాల్సిన శిస్తు) చాలా ఎక్కువ వుంటాయి-ట. అందువల్ల, తండ్రి తాతలు ఎంతెంత ఆస్తులు సంపాయించినా, తరువాతి తరాల చేతులో మిగిలేది చాలా తక్కువే. అదీకాక, చాలా మంది గొప్ప ధనవంతులు తాము సంపాయించిన ఆస్తిలో సింహభాగాన్ని ఏదన్నా ఫౌండేషనుగానో ట్రస్టుగానో ఏర్పరిచి ప్రజోపయోగ కార్య్క్రమలకి ఉపయోగించడానికి ఇష్టపడుతుంటారు. ఇవన్నీ కాక, అమెరికను మనస్తత్వంలో అల్లుకుపోయి ఉన్న స్వేఛ్ఛాప్రియత్వం కూడా ఒక కారణం కావచ్చు.

ఏదేమైనా, ఇలా స్వశక్తితో కష్టపడి పైకిరావడమనే ఆదర్శం వల్ల, అమెరికను సమాజంలో కొత్తతరాలు ఎప్పటికప్పుడు నిత్యనూతనంగా, సృజనాత్మకంగా ముందడుగు వేస్తూ వస్తున్నాయని నాకనిపించింది.

Invitation to Carnatic Music concert in metro-Detroit

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Tue, 20 Oct 2009 15:43:00 +0000

We invite you to enjoy an afternoon of Carnatic Instrumental Music.

We are very happy to present very talented local musicians in concert.

Veena solo by

Sri Sasidhar Lakshminarayana

Accompanied on mrudangam by

Sri Jeyasingham

Followed by

Violin duet by

Smt. Pavani and Sri Srikanth Mallajosyula

Accompanied on mrudangam by

Sri Rajasekhar Athmakuri

Venue: Troy Community Center Room 304
3179 Livernois Rd
Troy, MI 48083-5029
(248) 524-3484

Date and Time: October 25, 2009 (Sunday); 3 - 6 PM

కబుర్లు - అక్టోబరు 12

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Mon, 12 Oct 2009 10:30:00 +0000

డా. కె. బాలగోపాల్ గారి అకాల ఆకస్మిక మరణం దిగ్భ్రాంతి కలిగించింది. వారితో నేరుగా పరిచయం లేకపోయినా, ఆయన సన్నిహితులు చాలా మందితో అనేక ప్రాజెక్టుల్లో పనిచెయ్యడం వల్ల ఆయన వ్యక్తిత్వం నాకు పరిచయమైనట్టే ఉంది. అదీ కాక, ఆయన రచనలు అనేక పత్రికల్లో చదువుతుండడం, ఒక విషయాన్ని నిశితంగా విశ్లేషీంచే ఆయన బుద్ధి పటిమ, తాను కనుగొన్న విషయాన్ని, ఎంత క్లిష్టమైనదైనా, విప్పి చెప్పగలిగే చక్కటి వాగ్ధార ఆయన రచనా లక్షణాలు. యాదృఛ్ఛికంగా మొన్న వయ్యెస్సార్ మృతి తరవాత, ఆయన చరిత్ర గురించి వెతుకుతుంటే, 2004 ఎన్నికల తరవాత వయ్యెస్సార్ రాజకీయ జీవితాన్నీ సీమ రాజకీయ నేపథ్యాన్నీ సమీక్షిస్తూ బాలగోపాల్ గారు రాసిన ఈ వ్యాసం నా కంట పడింది. బాలగోపాల్ వంటి వ్యక్తులు కనుమరుగైనప్పుడు, విధిని నిందించడం, కుటుంబానికి సానుభూతి తెలుపుకోడం, ఆత్మ శాంతికి ప్రార్ధించడం ఇవన్నీ అర్ధంలేని పన్లుగా కనిపిస్తాయి నాకు. మనం చెయ్యాల్సిందల్లా .. ఆ కనుమరుగైన మనిషి ఎటువంటి విలువల్ని నమ్మి ఆచరించారో ఆ విలువల్ని అప్పుడప్పుడూ అయినా గుర్తు చేసుకుంటూ, చాతనైతే మనం కూడా ఆ విలువల్ని మన జీవితాల్లో ఆచరిస్తూ ముందడుగు వెయ్యడమే.

కాబూల్లో భారతీయ దౌత్య కార్యాలయం వద్ద బాంబు పేలింది. ఇంకా తాజాగా రావల్పిండిలో ఏకంగా పాకిస్తాను సైన్య ముఖ్య కార్యాలయం మీదనే భీకరమైన దాడి చేశారు తాలిబాన్ దుండగులు. మన కేంద్ర ప్రభుత్వానికి చీమ కుట్టినట్టయినా నాకైతే ఎక్కడా కనబళ్ళేదు. పక్క వీధిలో ఇళ్ళు నిప్పంటుకున్నాయని తెలిసినప్పుడైనా మన చూరు మీదా నీళ్ళు చల్లుకోకుండా కూర్చుంటే ... ఇదిలా ఉండగా 40,000 సైన్యం అదనంగా కావాలని అడిగారుట ఆఫ్ఘనిస్తానులో నేటో సైన్యాధ్యక్షుడు. సాధారణ ప్రజలు ఎలా ఉంటున్నారో, ఏమి అల్లాడి పోతున్నారో .. ఇంతలో చలికాలం రానున్నది. ఎనిమిదేళ్ళయింది అమెరికా తొలి దాడులు జరిపి ..

తుంగభద్ర, కృష్ణ వరదల నేపథ్యంలో, జీమెయిలు చాట్లో ఎవరన్నా ఇండియా స్నేహితులు కనబడి చాట్లో చెబితే తెలిసిన వివరాలు తప్ప, ఆన్లైన్ పత్రికల్లో కానీ, పదే పదే ఎప్పటికప్పుడు యూట్యూబులో అప్లోడ్ అవుతూ ఉండిన టీవీ వార్తా ఛానెళ్ళ ప్రసారాలు కానీ ఒక్క పనికొచ్చే వార్త చెప్పలేదు. ఈ సందర్భంగా బ్లాగుల్లో టీవీ ఛానెళ్ళ తాండవాన్ని మన వాళ్ళు బాగానే విమర్శించారు. అదలా ఉండగా, వార్తా పత్రిక గానీ, వార్తా ఛానెల్ గానీ, ఒక పద్ధతి ప్రకారం కవరేజ్ ఇవ్వనక్కర్లేదా? ఉదాహరణకి, ఈనాడో, ఆంధ్ర జ్యోతో తెరిస్తే, కనీసం ఒక అరగంట వెతుక్కోవాలి, కృష్ణ వెంబడి పలాని వూర్లో పరిస్థితి ఎలాగుందో అని తెలుసుకోవడానికి. కృష్ణ ప్రవహించే మార్గం తెలిసినదే. దాన్ని ఒక మేప్ గా ఇచ్చి, దాన్నించి వివిధ ప్రాంతాల వివరాల్ని ఇవ్వచ్చు. ఇంకా చాలా రకాలుగా సమర్ధవంతంగా ఇవ్వచ్చు. ఈ సందర్భంగా వార్తా మాధ్యమాల పూర్తి ఫెయిలయ్యాయని భావిస్తున్నాన్నేను. సరే, వరద తగ్గు మొగం పట్టిందని చదివి, హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకుని పోనీ మన మేధావులేమని విశ్లేషిస్తున్నారో అని ఆంధ్రజ్యోతి సంపాదకీయం తీస్తే, ప్రధాన సంపాదకుడు కే. శ్రీనివాస్ గారు, ఏంటో తలా తోకా లేకుండా .. ఋగ్వేదం నించి కొటేషన్లు చెబుతూ .. ఆయన తెలివినంతా కుమ్మరించింది చదివేప్పటికి నాకు తిక్క నసాళం అంటుకుంది.

ఉట్టుడియంగా ఒబామాకి నోబెల్ శాంతి బహుమతి ఇచ్చారు. ఈ నార్వీజియన్లకి చదవేస్తే ఉన్నమతి పోతున్నట్టుంది :) నేను ఒబామా అభిమానినే గానీ, ఇది మాత్రం టుమ్మచ్ అనిపించింది. ఆయన సున్నితంగా తిరస్కరించే బావుణ్ణని కూడా అనుకున్నాను. కానీ హబ్బే మారీ బాగుండదేమో అని సిగ్గు పడుతూనే స్వీకరించేశాడు. బుష్షుగారు మిగతాప్రపంచం మీదంతా కత్తులు దూస్తూ వీరతాండవం చెయ్యనారంభించిన రోజునుంచీ, ఈ నార్వీజియన్లకి ఎట్లాగైనా అమెరికన్ల దిమ్మతిరిగేలా ఒక్క చెంపపెట్టు పెట్టాలని వాళ్ళకి చేతులు తిమ్మిరి తిమ్మిర్గా ఉన్నాయనీ, ఒబామాకి శాంతి నోబెలు నిచ్చేసి ఆ తిమ్మిరి తీర్చేసుకున్నారనీ నాకో గాట్ఠి అనుమానం. అసలే మనిషి అందర్నీ కలుపుకు పోవాలీ, ఎక్కడా మాట తొణక్కూడదూ అన్నట్టు ఆచి తూచి అడుగేస్తుంటాడు .. ఇహ ఇంత గౌరవం చేసేశాక, ఇంక మరీ జాగ్రత్త పరుడైపోతాడేమో అని నా భయం. ఎందుకంటే, రాజకీయం, జాతీయంగానైనా, అంతర్జాతీయంగానైనా ఏదన్నా ముఖ్యమైన విజయం సాధించాలంటే కొంచెం తెగింపు ఉండాలి. ఇతగాడు సాధించాల్సిన ఘనకార్యాలెన్నో ఉన్నాయి. ఈ బహుమతి ఏదో ఆయనకి గర్వంతో కళ్ళు నెత్తిమీదికి తెస్తుందనే భయం లేదు కాని, ఈయన జాగ్రత్త విపరీతం ఐపోతుందని మాత్రం నాకు భయంగా ఉంది. టైం పత్రిక విలేకరి జో లైన్ తనబ్లాగులో నా భావాల్ని సరిగ్గా పట్టుకున్నాడు.

షికాగో శివార్లలో మహారుద్రం - మరువలేని అనుభవం

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Tue, 06 Oct 2009 02:59:00 +0000

షికాగోనగర శివార్లలో విల్లోబ్రుక్ అనేచోట మహారుద్రాభిషేకం, హోమం నిర్వహించారు కంచి కామకోటి సేవా ఫౌండేషనువారు. స్థానిక చిన్మయామిషన్ వారి భవనంలో ఏర్పాటు చేశారు. మా వూర్నించి ఇంకో ఆరుగురితో కలిసి ఒక వేన్‌లో శుక్రవారం సాయంత్రం బయల్దేరి వెళ్ళాము. అంతకు ముందురోజునే అక్కడికి చేరుకున్న మరో ఆరుగురు మావూరివాళ్ళూ కలిశారు. చిన్మయామిషన్ కి దగ్గర్లోనే ఒకహోటల్లో బస.

శివరాత్రికీ, ఇంకా ఇంట్లో ఏదైనా ప్రత్యేకమైన సందర్భాల్లోనూ ఏకాదశ రుద్రాభిషేకం చెయ్యడం ఆనవాయితీ. అంటే రుద్రాన్ని (దీన్నే రుద్రప్రశ్నం, శతరుద్రీయం, నమకం అని వ్యవహరిస్తారు) పదకొండుసార్లు పఠించడం. ఆ చదివేది ఒక్కరు కాక, నూట ఇరవయ్యొక్క మంది చదివితే, దాన్ని మహారుద్రం అంటారు. ఈ వారాంతంలో నేను పాల్గొన్న ఈ మహారుద్రంలో పదహారుమంది పురోహితులు కాక నాలాగా చదవడానికి మొత్తం నూటముప్ఫైనాలుగు మంది వచ్చారు దేశం నలుమూలల్నించీ. టొరాంటో నించికూడా కొందరు వచ్చారుట.

శనివారం పొద్దుట ఐదున్నరకల్లా పూజాస్థలానికి చేరుకున్నాం. ఆరింటికి, చెప్పినట్టుగా కార్యక్రమం మొదలీంది. అసలు కాండకి ముందు జరగాల్సిన తయారీ వ్యవహారమంతా జరిగేందుకు రెండుగంటలు పట్టింది. ఎనిమిదింటికి మహాన్యాసం మొదలైంది. అదంతా ఒకగంట. మహాన్యాసం జరుగుతుండగానే నాకు వొళ్ళు గగుర్పొడిచింది. నూటయాభై కంఠాలు ఒక్క స్వరంతో ఒక్క గొంతులో సస్వరవేదమంత్రోఛ్ఛారణ చెయ్యడం .. ఒక నయాగరా జలపాతపు హోరు .. అదొక మహాప్రభంజనం .. కానీ తుపానులో ఉండే కల్లోలం మాత్రం లేదు .. ఉచ్ఛస్వరంలో పైకి లేస్తూ, మంద్రంతో కిందికి దిగుతూ .. అదొక ఆనంద డోలిక. అక్కడ ఆ నూట యాభై గొంతుల్లోంచి ఒక్క స్వరూపంగా ప్రత్యక్షమై మమ్మల్నందర్నీ ఆవరించిన ఆ శబ్దబ్రహ్మాన్ని అంతకంటే వర్ణించలేను.

ఇక అక్కణ్ణించి పదకొండు ఆవృత్తాలు సస్వర నమక పారాయణం. ప్రతీ ఆవృత్తం తరవాతా చమకంనించి ఒక అనువాకం. మధ్యలో పురోహితుల్లో ఒకరు, న్యూజెర్సీ నించి వచ్చిన నటరాజశ్రౌతిగారు, సామవేదరుద్రాన్ని గానం చేశారు. ఆవృత్తాలు పదకొండూ ముగిసి, ఇతరసూక్తాల పారాయణ జరుగుతుండగా అలంకారం, పిమ్మట అర్చన. మహానైవేద్యం పెట్టి హారతిచ్చేప్పటికి మధ్యాన్నం మూడు కొట్టింది.

నాకు ఉదయం పదింటినించే నడుంనెప్పి మొదలైంది బాసింపట్టులో కూర్చోవడం అలవాటు లేక. అక్కడ చాలామంది నాలాగే నలభయ్యో పడిలో ఉన్నవాళ్ళే. కొందరు స్థిమితంగా కదలకుండా కూర్చోగలిగారు కానీ, చాలామంది నాలాగా ఇబ్బంది పడుతున్నవాళ్ళే. ఇంక మరీ భరించ శక్యం కానప్పుడు, లేచి, ఒక ఐదు నిమిషాలు పక్కకి వొచ్చి నించోవడం, మళ్ళీ యథాస్థానంలో కూర్చోవడం .. గొంతులు మాత్రం పారాయణ ఆపింది లేదు. ఒక్కరంటే ఒక్కరైనా ఆ సభాస్థలిని వదిలి కదిల్తే వొట్టు. అక్కడ జరుగుతున్నది ఏదో మన వొంటి నెప్పులకీ, మన దైనందిన వ్యవహారాలకీ, సమస్యలకీ అతీతమైనది, గొప్ప శక్తివంతమైన మహాద్భుతం ఏదో అక్కడ జరుగుతోందన్న స్పృహ ప్రతి ఒక్కరిలోనూ వెలుగుతూ ఉంది.

సాయంత్రం ఆరింటికి రుద్రక్రమార్చన. నాకు అన్ని వివరాలూ తెలియవు కానీ క్రమ, ఘన, జట .. అనేవి వేద పనస వల్లించడానికి రకరకాల పద్ధతులున్నాయి, ఒకదానికంటే క్లిష్టమైనది మరోటి. వేదపండితుల్ని ఘనాపాఠీ అనీ, జటాంతస్వాధ్యాయి అనీ వ్యవహరించడం వింటూ ఉంటాం. ఒక మోతాదువడితో నమక పారాయణ ఒక ఆవృత్తం చదవడానికి సుమారు ఇరవై నిమిషాలు పడుతుంది. అదే క్రమపద్ధతిలో పారాయణకి గంటంబావు పట్టింది. నాకు చేతకాలేదుగానీ, అనుభవం ఉన్నవాళ్ళు చాలామంది పురోహితులతో గొంతు కలిపారు ఈ పారాయణలో కూడాను. తదుపరి షోడశోపచార పూజ. నాలుగు వేదాలనించీ ఒక్కొక్క పనస పారాయణ చేశారు ఒక్కొక్క పురోహితులు. ఒకరు నమకంనించి ఒక మంత్రాన్నీ, మరొకరు చమకంనించి ఒక మంత్రాన్నీ ఘనం వల్లించారు. ఒకాయన ద్రావిడవేద గానం చేశారు శ్రావ్యంగా. శివుడు నాట్యవేదానికి ఆద్యుడూ, నటరాజూ కదా .. నాట్యం అవధారయ అంటూ ఒక పది పన్నెండేళ్ళ బాలిక శివస్తుతి కీర్తనకి చక్కటి భరతనాట్యం చేసింది.

ఆదివారంనాడు హోమం. ఇది భవనంలో చెయ్యడానికి వీలులేక బయట లాన్లో టెంట్లు వేసి అక్కడ నిర్వహించారు. ఏర్పాట్లన్నీ బ్రహ్మాండంగా చేశారు. నలుచతురస్రంగా పెద్ద హోమగుండం. దాని చుట్టూతా పదహారు మంది పురోహితులు. ఒక పక్కగా ఒక టెంటులో మేము నూటముప్ఫై నాలుగు మందిమీనీ. ఎక్కడ చలి తగులుతుందోనని టెంటుకి అటుచివరా ఇటుచివరా వేడి పంకాలు అమర్చారు. ఎందుకంటే, మేవంతా కట్టుకున్నది నూలు పంచెలు. పైన చొక్కా ఉండడానికి వీల్లేదు. మొదట వచ్చి కూర్చున్నప్పుడు, కింద ఎన్ని పట్టాలు పరిచినా, మంచుగడ్డ మీద కూర్చున్నట్టుంది. కానీ ఆ రుద్రం వేడికి వానమబ్బులు కూడా ఆవిరైపోయి ఎనిమిదింటికల్లా సూర్యుడొచ్చి వెచ్చ చేశాడు. మొదటి ఆవృత్తం మాత్రం మామూలు వడితో చదివాము, రెండు నించీ పది దాకా వాయువేగ మనోవేగాలతో సాగింది పారాయణం. నాలిక అంత వేగంగా కదలగలదని నేనెప్పుడూ ఊహించనైనా లేదు. అంతటి వడిలోనూ ఎక్కడా స్వరం తప్పలేదు. ఆఖరి ఆవృత్తాన్ని మళ్ళీ మామూలుగతిలో చదివాక, చమక పారాయణతో వసర్ధార హోమం చేసి పూర్ణాహుతి ఇచ్చారు.

మా పారాయణ నించి మీకోసం రెండు శబ్దపు తునకలు.

తరవాత ఆచార్యులందరికీ సన్మానాలు, నిర్వహణలో తోడ్పడిన స్వచ్ఛంద సేవకులనీ, విశిష్టసేవలందించిన ప్రముఖుల్నీ, ఆఖరికీ నాలాగా గొంతెత్తి పారాయణ చేసిన ఋత్విక్కులందర్నీ కూడా శాలువాలు కప్పి సత్కరించారు. షడ్రసోపేతమైన భోజనం పెట్టి వీడ్కోలు చెప్పారు.

ఈ యాత్రలో నిరంతర నమక చమక పారాయణ వల్ల కలిగిన ఆధ్యాత్మికానందం ఒకయెత్తయితే, కార్యక్రమ నిర్వహణలో అక్కడివారు చూపిన శ్రద్ధ, సామర్ధ్యం చూసి కలిగిన విస్మయం ఇంకో యెత్తు. ఏర్పాట్లన్నీ ఎంత బ్రహ్మాండంగా ఉన్నాయంటే, ఎక్కడా వేలెత్తి చూపించడానికైనా ఒక్కతప్పు కనబడలేదు. నిర్వాహకులందరూ, ఎక్కడే ఆత్రుత గానీ చిరాకుగానీ లేకుండా, ఎవరి పని వారు చేసుకుంటూ, నావంటి పొరుగూరి అతిథులపట్ల ఎంతో ఆదరం కనబరిచారు. ఇక భోజనాల ఏర్పాట్లు చెప్పనే అక్కర్లేదు. వారింట పెళ్ళి భోజనం అన్నట్టు కొసరి కొసరి వడ్డించారు.

ఈ కార్యక్రమాన్ని గురించి మరికొంత సమాచారం.

బాసింపట్టు వేసుక్కూర్చోవడం అలవాటు లేక నడుం మహా నీలిగింది కానీ .. ఆ మాత్రం కష్టపడకుండా పరమాద్భుతమైన అనుభవాలు రమ్మంటే ఎలా వస్తాయి?

పరమాద్భుతమైన ఒక వారాంతం

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Mon, 05 Oct 2009 03:34:00 +0000

అసలు ఇట్లాంటి అనుభవం ఉంటుందా అని ఊహించని ఒక గొప్ప అనుభవాన్ని మూటగట్టుకుని ఇప్పుడే ఇల్లు చేరాను. అనుభవం మాగొప్పగానే ఉంది గానీ, బాసింపట్టుమీద కూచునీ కూచునీ నడుం నెప్పి. అదీ కాక పొద్దునెప్పుడో నాలుగింటికి లేచాను. ఇప్పుడు గంట పదకొండున్నరైంది.

అందుకని, వైవరాలు రేపు ...

నగరంపై నీడ - సౌభాగ్య

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Tue, 29 Sep 2009 11:34:00 +0000

My translation and recitation of contemporary Telugu poetry. These translations and audio were originally posted on Sulekha.com Coffeehouse under the title "Thursday Telugu Verse." The idea is to introduce contemporary Telugu poetry to non-Telugu readers.

Shadow Over the City

- Soubhagya

The Sun, with his throat slit, lay entombed in the hills in horrible bloody vomit.
Infant moon, still-born, floats up in the blackness of night, red and repulsive.
Stars stare too scared, stuttering in hiccups.
Only the darkness smiled, smugly blissful.
Like a time-bomb ticking hidden in a silencer-box,
The city’s pulse throbs in the womb of curfew.
Religion, the midwife, comes to assist in delivering deaths,
Ripping through the hearts with battle-axes.
Somewhere, the future breathes its last, murdered by the past.
Among the dark clouds like black devils,
Lightning pierces through like a broadsword.
On the unpopulated streets,
Street lamps converse with shuttered kiosks.
Even behind bolted doors, bodies tremble, hearts shudder.
Among the thatched huts, little lamp flames fluttering in the breeze
Metamorphose into machetes, severing throats – that’s the metaphysical truth.
Prison-barred windows; snake-like shadows.
The big hand of the clock, at 12 midnight,
Murdered the small hand in its death-grip.
The seconds hand, like a scorpion’s sting,
Continues to strike at the heart.

TTV_March14.wma

The Telugu poem in my voice
నే చదివిన తెలుగు పద్యం
A request: Please show this translation to your friends who do not know Telugu. What did they think? Does the translation read like a poem? Were they able to understand it? Did they think some further explanations were necessary to appreciate the poem better? Let me know.

కబుర్లు సెప్టెంబరు 28

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Fri, 25 Sep 2009 10:30:00 +0000

ఒబామా మంచి ఫారంలో ఉన్నట్టున్నాడు, స్పీచిలివ్వడంలో. ఐక్యరాజ్య సమితి జెనరల్ ఎసెంబ్లీనుద్దేశించి మరో మంచి ఉపన్యాసం ఇచ్చాడు ఈ వారం. ఒక పక్కని ఇరాన్ అధ్యక్షుడు అహ్మదినెజాద్ పేల్చే సీమటపాకాయలొక వింతకాగా ఇంకో పక్కని లిబ్యను నియంత గద్దాఫీ సపరివార సమేతంగా వేంచేసి, న్యూయార్కు శివార్లలో గుడారం వేసుకుని ఉంటానంటే, మొత్తానికి పోలీసులు, సెక్యూరిటీ అధికారులూ ఆయన్ని బుజ్జగించి ఆ ప్రయత్నాన్నించి విరమింప జేశారుట.

ఇక్కడ రేడియోలో నాకు అమితంగా నచ్చే కార్యక్రమాల్లో దిస్ అమెరికన్ లైఫ్ అనేది కూడా ఒకటి. పోయినేడు వాలువీధి బేంకులు కూలుతున్న విధ్వంస దృశ్యాల నేపథ్యంలో ఈ కార్యక్రమం రూపొందించిన ప్రసారానికి, ఇప్పుడు, ఏడాది గడిచిన పిమ్మట, ఆ ప్రసారంలో పాల్గొన్న వారందర్నీ మళ్ళీ వెతికి పట్టుకుని, ఈ ఏడాదిలోనూ వాళ్ళ జీవితాలు ఎలా మారినయ్యో మాట్లాడారు. ఈ ఆర్ధిక సంక్షోభాన్ని గురించి నేను చదివిన, విన్న, చూసిన రిపోర్టింగ్ అంతటిలోనూ ఈప్రసారం నాకు అమితంగా నచ్చింది. ఇక్కడ వినొచ్చు.

తెలుగు సాహిత్యకారుల శతజయంతి సభలు డిట్రాయిట్ తెలుగు సాహితీ సమితి వారు జరిపించారు ఈ వారంలో. నేను పనివత్తిడీ వలన శనివారం డుమ్మాకొట్టాను కానీ ఆదివారం వెళ్ళొచ్చాను. బయటి ఊళ్ళనించి వచ్చిన అతిథులు చాలామంది ఈ సంవత్సరం కూడా రావడం చాలా సంతోషం కలిగించింది. మా స్థానిక తెలుగు బ్లాగర్లుతప్ప బయటిఊళ్ళ బ్లాగర్లెవరూ హాజరవలేదు. తప్పు తప్పు .. నేను సినిమా బ్లాగరి శ్రీ వచ్చారు. అలాగ .. అక్కడ ఇద్దరు శ్రీలు, ఇద్దరు నారాయణస్వాములు ఉన్నాము! నేను సభలో కూర్చుని ఆ ఉపన్యాసాలు, చర్చలు విన్నదానికంటే, బయట భోజనాల హాలులో కూర్చుని కాఫీ చప్పరిస్తూ మిత్రులతో ముచ్చటించుకున్నదే ఎక్కువ. ఈమాట, నవతరంగంలో తరచు కనిపించే మిత్రులు విష్ణుభొట్ల లక్ష్మన్న గారితో తీరిగ్గా మాట్లాడాను. చిరకాల మిత్రులు, కవి, విన్నకోట రవిశంకర్, మన బ్లాగర్లు చాలా మందికి పరిచయమున్న పరుచూరి శ్రీనివాస్, రచ్చబండలో చురుకైన సభ్యులు కొడవళ్ళ హనుమగారు, .. ఇలా పలువురు మిత్రుల్ని కలుసుకున్నాను. పోయినేడాది సభల్లో పరిచయమైన పలువురు "మీబ్లాగు చదువుతుంటామండీ" అని చెప్పినప్పుడు చాలా సంతోషమైంది. సమితి వాళ్ళు ఎలాగూ అధికారిక నివేదిక ప్రచురిస్తారు. సభల్లో, చర్చల్లో ఏమి మాట్లాడారు అని .. అందులో చూసుకోవాల్సిందే.

అన్నట్టొక మంచి వార్త. 2009 తానా సావనీరు కావాలనుకున్న వాళ్ళు (ఇది అమెరికాలో ఉన్నవారికి మాత్రమే) 15 డాలర్లకి డా. జంపాల చౌదరి గారికి చెక్కు పంపితే, సావనీరు పంపిస్తారుట. వారిని ఈమెయిల్లో సంప్రదించొచ్చు. cjampala at gmail dot com. ఈ సదవకాశాన్ని ఉపయోగించుకోమని నా ఉచిత సలహా.

చిరుతనయుడి చిరుత చూశాను మొన్నీమధ్యనే మొదటిసారి. సినిమాలో రాంచరణ్ ని ఇంకా బాగా హైలైట్ చేస్తారేమో అనుకున్నా, ఆ సినిమా పబ్లిసిటీ చూసినప్పుడు. అలాంటిదేం లేదు. చాలా మంది ఇప్పటికే ఆ సినిమా గురించి చెప్పినట్టు అతను డేన్సులూ, ఫైట్లూ బాగా చేశాడు. అదేదో మ్యూజియం లాంటి దాంట్లో జరిగే ఫైట్ సీన్ బాగా తీశాడనిపించింది. మళ్ళి చివర్లో జంగిల్లో జరిగే క్లైమాక్స్ సీన్ కూడా బాగా తీశాడనిపించింది. అవి కాక, ఇంక పూర్తిగా మరిచిపోదగిన సినిమా. నేట్‌ఫ్లిక్సులో ది స్ట్రైట్ స్టోరీ అనే సినిమా చూశాను. దర్శకుడు డేవిడ్ లించ్ .. అంటేనే అర్ధమవుతుంది విచిత్రమైన సినిమా అని. పెద్ద గొప్పగా అనిపించలేదు గానీ వృద్ధ పాత్రల్ని ముఖ్య భూమికలుగా పెట్టి తీసే సినిమాల మీద నాకెప్పుడూ ప్రత్యేకమైన ఆసక్తి, అదే ఆసక్తితో చూశానీ సినిమా కూడా. మిస్టర్ స్మిత్ గోస్ టూ వాషింగ్టన్ అని బాగా ప్రసిద్ధిపొందిన పాత సినిమా చూశాను. పదవిలో ఉన్న సెనేటర్ చనిపోతే, ఆదర్శాలని నమ్ముతూ, అస్సలు రాజకీయానుభవం లేని ఒక యువకుణ్ణి నియామకం ద్వారా సెనేటరుగా పంపితే, అక్కడ జరిగే తమాషా - అదీ కథ. రాజకీయ కుతంత్రాన్ని, ఎంత పాతరోజుల్లో అయినా, ఇంత పల్చన చేసి చూపించడం నాకు చాలా ఆశ్చర్య మనిపించింది. కథలో ఏమాత్రం లోతు లేదు. పాత్ర చిత్రణలో కూడా లోతు లేకపోగా, బోలెడు లొసుగులున్నాయి. ఈ సినిమానూ, ఆయా నటులూ చాలా మందికి ఆ యేడాది ఆస్కారు నామినేషన్లు వచ్చాయంటేనూ చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. కానీ ఆ సినిమాలో చెప్పిన ఒక ముఖ్యమైన పాయింటు గమనించ దగినది - రాజకీయమంటేనే రాజీ పడడం అని ఆత్మవంచన చేసుకుంటూ మెల్లమెల్లగా అనేక స్వార్ధ శక్తుల చేతుల్లోకి ప్రజాపర్భుత్వ నిర్వహణ అంతా దిగజారిపోతున్నప్పుడల్లా .. మన దేశం ఎందరి త్యాగం వల్ల ప్రానం పోసుకుంది, ఎందరి త్యాగాల వల్ల ప్రస్తుత రూపంలో మనగల్గుతోంది, ఎటువంటి ఉత్కృష్టమైన ఆదర్శాలతో మన రాజ్యాంగం ఏర్పడింది అని మనల్ని మనం (పాలకులే కాదు, ప్రజలమూనూ) పరిశీలన చేసుకోవాలి. ఇది భారత దేశానికీ వర్తిస్తుంది, అలా తరచి చూసుకునే నిజాయితీ ఉండాలే గాని.

వియ్ షల్ ఓవర్‌కం పాటని ఈ బ్లాగులో ఇదివరకు చాలా సార్లు ప్రస్తావించాను. సుమారు నలభయ్యేళ్ళ క్రితం న్యూయార్కు రాష్ట్రంలో వుడ్‌స్టాక్ అనే చోట జరిగిన రాకన్రోలు సంగీతోత్సవంలో ఒక గాయిని పాడిన దృశ్యం యూట్యూబులో దొరికింది.

దేనికోసమో జాలంలో వెదుకుతుంటే కంప్యూటరు సైన్సుకి సంబంధించిన ఈసభ వివరాల గూడు తగిలింది. కుతూహలంగా చూస్తూపోతే, వార్నాయనో, ఎంతమంది ఇండియన్లో! అనిపించింది. మీరు కొంచెం పరిశీలనగా చూస్తే ఆ పేర్లలో మగధీర సినిమాకి సంబంధించిన పేరొకటి తగుల్తుంది. చూద్దాం ఎవరన్నా కనిపెట్తగలరేమో.

మొన్న బ్లాగ్లోక విహరణలో ఈ వింత ఫేంటసీ ధారావాహిక నా కంట పడింది. మీరూ ఓ లుక్కెయ్యండి.

మార్గదర్శి - కథ - శ్రీపాద సుబ్రహ్మణ్య శాస్త్రి

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Thu, 24 Sep 2009 23:26:00 +0000

మలి ప్రచురణ గమనిక: ఆడియో కవిలెల్ని mp3 కి మార్చి, ఇప్పుడు శ్రవణామాలికగా పెట్టాను, శ్రోతల సౌలభ్యం కోసం.

శ్రీపాద వారి అమోఘమైన రచన మార్గదర్శి కథ. రాజమండ్రిలో పేరుమోసిన బట్టల వర్తకుడు శంభుశాస్త్రిగారు. ఉద్యోగానికి సిఫార్సు చెయ్యమని వచ్చిన యువకుణ్ణి కూచోబెట్టి, తన సుదీర్ఘ జీవితానుభవాన్ని కాచి వడబోసి, జీవితాన్ని ఆనందమయం చేసుకోవాలంటే ఎటువంటి దీక్ష కావాలో, ఎట్లాంటి స్వస్వరూప జ్ఞానం కావాలో, ఇంకా ఎటువంటి ఆత్మ చైతన్యం కావాలో ఉపదేశించాడు. ఆ గీతోపదేశం చేసిన కృష్ణభగవానుడు స్వయానా సుబ్రహ్మణ్య శాస్త్రిగారే. అయిష్టంగానైనా అర్జునులమై ఆయన ప్రబోధం విని మనసుకి పట్టించుకోవలసింది మనమే! కథలో ఆయన బ్రాహ్మణ జాతి యువకులనుద్దేశించి ప్రసంగించినా, ఆ బోధన ఈనాడు మన ఆంధ్రజాతి కంతటికీ వర్తిస్తుందని నేను నమ్ముతున్నాను. దురదృష్టం ఏవిటంటే శాస్త్రిగారు ఈ కథ రాసి దాదాపు యెనభయ్యేళ్లవుతోంది. అప్పటినించి ఇప్పటికి ఈ కథలో స్పృశించిన విషయాల్లో తెలుగుజాతి ఎదగడం పోయి మరింత దిగజారిన స్థితిలో ఉంది.

ఆ మహానుభావుని కలంనించి జాలువారిన ఈ మహాశక్తివంతమైన మాటల్ని నాగొంతులో పలికించడానికి సాహసించాను.

సహృదయులు మెచ్చుతారని ఆశిస్తున్నాను.

చివరి మాట: మరి కొన్ని గొప్ప తెలుగు కథల్ని ఇలా ఆడియోగా అందించాలని సంకల్పం. ఇది తొలి అడుగు మాత్రమే. ఏవన్నా ఆచరణీయమైన మార్పులూ చేర్పులూ సూచనలూ ఉంటే, దయచేసి చెప్పండి.

తెలుగు బ్లాగుల గురించి మరి కొంచెం

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Thu, 24 Sep 2009 10:30:00 +0000

హైదరాబాదులోనూ, విజయవాడలోనూ పుస్తకోత్సవాల సందర్భంగా జరిపిన బ్లాగర్ల సంరభంలాంటిది అమెరికాలో చెయ్యడం కష్టం.

పెద్దసంఖ్యలో తెలుగువారు ఒకచోట కలుసుకునేది తానా, ఆటా, నాట్స్ ఉత్సవాల్లో. ఈఉత్సవాలకి వెళ్ళే వారిలో సాహిత్యమంటే (ఎటువంటి సాహిత్యమైనా) ఆసక్తి ఉన్నవాళ్ళు కనీసం ఒకశాతం కూడా ఉండరు. బంధుమిత్రుల్ని కలుసుకుని కులాసాగా గడపడం, సినిమావాళ్ళని దగ్గర్నించి చూడ్డం, రాజకీయుల్తోనూ, వ్యాపారవేత్తల్తోనూ బుజాలు రుద్దుకోడం, స్వామీజీల పాదసేవలు చేసుకోవడం, పిల్లలకి సంబంధాలు చూడ్డం - ఇవీ ఈ సభలకి వచ్చే వాళ్ళ ముఖ్య లక్ష్యాలు. రిజిస్ట్రేషనుతోపాటు ఇచ్చే సావనీరునే చాలా మంది ఇంటీకి తీసుకెళ్ళకుండా అక్కడే వొదిలేస్తుంటారు. ఇక బ్లాగుల గురించి మనం కరపత్రాలు పంచిపెడితే వాటిగతి ఏమిటో ఊహించుకోవచ్చు.

అక్కడికీ 2007 వాషింగ్టన్లో జరిగిన తానా ఉత్సవంలో బ్లాగుల ప్రచారం చెయ్యాలని విహారి నడుము కట్టారు. ఆయన ఒక్కరే అయిపోయి ఆప్రయత్నం విరమించుకోవలసి వచ్చింది. 2009 షికాగో ఉత్సవం సమయానికి అమెరికా తెలుగుబ్లాగర్లు చప్పబడ్డారు. నాకు తెలిసి ఒక్క రాధికగారు తప్ప ఎవరూ హాజరవలేదనుకుంటా. ఇప్పుడిప్పుడే మళ్ళీ అమెరికా తెలుగుబ్లాగర్లు రాశిలోనూ వాసిలోనూ పుంజుకుంటున్నారు. తానా ఆటా స్థాయిలో కాకపోయినా, అనేక నగరాల్లో ఉగాది, దీపావళి సందర్భంగా జరిగే తెలుగువారి ఉత్సవాల్లో కూడా, వచ్చేవారి ఉద్దేశాలు ఇలాంటివే .. తమ పిల్లల పాటలు డేన్సులు చూసుకోవడం, మిత్రులతో సరదాగా గడపటం .. స్టాలు పెడితే కంప్యూటరు చూసేందుకూ, కరపత్రం చదివేందుకూ తగిన మూడ్ ఉండదక్కడ .. ఆసక్తికూడ ఉండదు.

ఏమాటకామాట చెప్పుకోవాలి. మా వూళ్ళో తరచుగా సాహిత్యసభలు జరిపే డిట్రాయిట్ తెలుగు సాహితీ సమాఖ్య వాళ్ళు గతఏడాది జరుపుకున్న పదవపుట్టినరోజు ఉత్సవాల్లో తెలుగుబ్లాగులకి ఏకంగా ఒక సెషను కేటాయించారు. నా నిర్వాకంవల్ల అది సుమారుగా మాత్రమే జరిగింది. కరపత్రాలు పంచాము. తద్వారా ఎంతమంది కొత్త పాఠకులేర్పడ్డారో, కొత్త బ్లాగులు మొదలయ్యాయో మాత్రం నాకు తెలియదు. ఇంచుమించు ఇదే సమయంలో ఈమాట జాలపత్రికలో తెలుగుబ్లాగుల గురించి వెలువడిన సంపాదకీయం కూడా కొంచెం ఆసక్తి రగిలించిందనే అనుకుంటున్నాను.

వ్యాప్తికి సంబంధించి కొన్ని ఆలోచనలు:
1. అమెరికాలో కరపత్రాల వల్ల ప్రయోజనం లేదు. ఆకరపత్రాన్ని తీసుకున్న వ్యక్తి తనఇంటోనో, ఆఫీసులోనో కంప్యూటరు ఎదురుగా కూర్చునే సమయానికి ఆకరపత్రం కచ్చితంగా అందుబాటులో ఉండదు. యాదృఛ్ఛికంగా కరపత్రంలో చదివిన యూఆరెళ్ళు (కూడలి, జల్లెడ లాంటి సులభమైనవి కూడా) వాళ్ళకి గుర్తుండే అవకాశం చాలా తక్కువ.

2. మెయిల్లోనో, జాలంలోనో ఒక లంకె నొక్కితే బ్లాగు దొరికేంత సులువుగా ఉండాలి చేసే ప్రచారం ఏదైనా. చాలా మంది బ్లాగర్లు తమ బ్లాగులంకెని సిగ్నేచరుగా వాడుతుంటారు ఈమెయిల్లో. ఇది మంచి పద్ధతి. ఇట్లాగే, జాలవిహరణ చేసే తెలుగు వారు, తెలుగు చదివే ఆసక్తి ఉన్నవారు ఎక్కువగా చూసే సైట్లలో బ్లాగులకి సంబంధించిన లంకెలు ఉంచే ప్రయత్నం చెయ్యాలి. ఈ పద్ధతి ప్రపంచ వ్యాప్తంగా ఉపయోగిస్తుంది. జనాలు ఎక్కువ చూసేది వార్తా పత్రికలు, సినిమా సైట్లు - అవన్నీ కమర్షియల్ సైట్లు. వాళ్ళ ప్రకటనల రేట్లు కళ్ళు తిరిగేలా ఉన్నాయి. ఇంకేవైనా సైట్లలో ఖర్చు లేకుండా ఇలా లంకెలు ఉంచడం సాధ్యపడుతుందేమో అన్వేషించాలి.

3. ఇప్పుడిప్పుడు స్థానిక తెలుగుసంఘాలు కూడా చక్కటి వెబ్సైట్లు చేసుకుంటున్నారు. ఉదాహరణకి డిట్రాయిట్. అంతేకాక, వారి సంస్థ సమాచారాన్ని నెలకోసారో, మూణ్ణెల్లకోసారో ఈ-న్యూస్ లెటరుగా పంపుతున్నారు. ఈ స్థానికసంస్థల సైట్లలోనూ, ఈ-న్యూస్ లెటర్లలోనూ బ్లాగుల లంకెలు ఉండేట్టు ప్రయత్నం చెయ్యాలి. ఇది ఖర్చు లేకుండానో, కొద్ది పాటి ఖర్చుతోనో సాధించ గలిగిన పని. ఫలితం బాగుంటుందని నాకనిపిస్తోంది.

4. ఇప్పుడు అనేక నగరాల్లో తెలుగు సాహిత్య వేదికలు ఏర్పడుతున్నాయి. నాకు తెలిసి డిట్రాయిట్, షికాగో, టొరాంటో, అట్లాంటా, హ్యూస్టన్, డాల్లస్ నగరాల్లో ఇలాంటి వేదికలు తరచుగా జరుగుతున్నాయి. ఆయా నగరాల్లో ఉన్న బ్లాగర్లు ఈ సభలకి హాజరయి, ప్రతి సభలోనూ బ్లాగుల గురించి రెండు నిమిషాలు చెబుతూ ఉండాలి. ఈ సభలకి వచ్చే వాళ్ళ సంఖ్య తక్కువే అయినా, వీళ్ళు ఆల్రెడీ తెలుగు పఠనాసక్తి కలిగి ఉన్నవాళ్ళు, సొంతంగా రచన చేసే అలవాటున్నవాళ్ళు, అంచేత బ్లాగుల వేపు మొగ్గు చూపే అవకాశం ఎక్కువ.

5. మనపనికి సంబంధించిన బిజినెస్ కార్డు లాగానే, మన బ్లాగు ఎడ్రసు, కూడలి, జల్లెడ ఎడ్రసులతో ఒక విజిటింగ్ కార్డు తయారు చేసుకుని, మనం కలిసిన తెలుగువారందరికీ ఇస్తూ ఉండాలి. విస్టా ప్రింట్ వంటి సంస్థలు ఉచితంగా 200 కార్డులు ఇస్తాయి. ఒకవిధంగా ఇది కూడా కరపత్రం లాంటిదే, కానీ ఇది పుచ్చుకున్నవారి కంప్యూటరు డెస్కుని చేరే అవకాశం ఎక్కువ. ఈ పని నేను సంవత్సరం పైగా చేశాను. నాబ్లాగులో కొత్తటపాకి వచ్చే హిట్లలో కనీసం 25% డిట్రాయిట్ పరిసరప్రాంతాల నించి ఉండటం గమనించాను. వారిలో కొందరైనా ఇలా నాకార్డు చూసి నాబ్లాగుకి అలవాటైనవారని నా నమ్మకం.

6. గతటపా వ్యాఖ్యల్లో బోనగిరి గారన్నట్టు కూడలి జల్లెడలని ప్రచారం చెయ్యడంలో ఒక సుళువుంది. దానికి తోడుగా ఒక సమస్య కూడా ఉంది. అసలు బ్లాగులంటే తెలియని వ్యక్తి ఒక శుభముహూర్తాన ఏదో ఒకకారణంగా కూడలికి వస్తే, ఖర్మకాలి ఆ పూట అక్కడ కనిపించిన కొత్తటపాలన్నీ చెత్తగానో, లేక ఆమనిషికి ఏమీఆసక్తి లేని విషయంగానో ఉంటే .. ఇక అంతే .. ఆ మనిషి పనిగట్టుకుని మళ్ళీ కూడలికి వచ్చే అవకాశం తక్కువ. కూడలి జల్లెడ మొదటి పేజీలో పాథకులకి ఆసక్తికరమైన టపాలు కనిపించడమనేది యాదృఛ్ఛికమైన ఘటన.
అందుకని, కూడలి-జల్లెడలని ప్రచారం చెయ్యడం కంటే, మన దృష్టిలో consistentగా మంచి టపాలు వస్తాయి అనుకున్న ఒక అరడజను బ్లాగుల్ని ప్రచారం చెయ్యడం ఉత్తమం అని నా ఖచ్చితమైన అభిప్రాయం. అవి ఏవో ఎవరికి వారే నిర్ణయించుకుంటారు.

7. బ్లాగర్లు ఇతరత్రా జాలంలో వేరే పనులు చేస్తూ ఉండినా, ఫేస్ బుక్, ట్విటర్ వంటి ఇతర వేదికల మీద పాల్గొంటూ ఉండినా, అక్కడ తెలుగు బ్లాగుల ప్రస్తావన పెద్దగా తీసుకు రాము. బ్లాగరులందరూ తాము పాల్గొనే ఇతర సామాజిక జాల వేదికలన్నిటిలోనూ అతిగానో మితంగానో తమ శక్తి కొలదీ తెలుగు బ్లాగుల ప్రస్తావన చేస్తుండాలి. ఉదాహరణకి మీకు ఫేస్ బుక్ ఉంటే, అందులో మీబ్లాగు తాజా టపాలు కనబడేట్టు చెయ్యొచ్చు. చాలా కాలంగా జాలంలో తెలుగువారి కూడలిగా ఉన్న రచ్చబండ యాహూ గ్రూపులో వారానికోసారి నాకు నచ్చిన తెలుగు బ్లాగుల ప్రస్తావన చెయ్యడం మొదలు పెట్టాను.

మరి మీ ఆలోచనలూ పథకాలూ ఏంటో చెప్పండి. ఇక్కడ వ్యాఖ్య రాసినా సరే, మీ బ్లాగులో టపా రాసినా సరే. మీ బ్లాగులో రాస్తే, లంకె ఇస్తూ ఇక్కడ ఒక వ్యాఖ్య పడెయ్యడం మరిచిపోకండి.

2009 తానా సావనీరు - తరువాయి భాగం

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Fri, 18 Sep 2009 03:30:00 +0000

మొదటి భాగం ఇక్కడ.

మారుతున్న ఆంధ్రావని అనే శీర్షిక కింద పలువురు పాత్రికేయులు, ఇతర తెలుగు ప్రముఖులు రాసిన వ్యాసాలు పదమూడున్నాయి. ఎన్. వేణుగోపాల్ రాసిన తెలుగుసీమ రాజకీయార్ధిక జీవనం అన్న వ్యాసం ఏదో పీహెచ్‌డీ సిద్ధాంత వ్యాసం లెవెల్లో మొదలై, అనుకోళ్ల గురించీ, చదవాల్సిన చరిత్ర మూలాల గురించీ సుదీర్ఘమైన ఉపోద్ఘాతం తరవాత (ఏమాటకామాట .. ఆ ఉపోద్ఘాతం బహు గొప్పగా ఉంది, చారిత్రక రాజకీయార్ధిక పరిణామాల్ని పరిశోధించాలంటే ఎలాంటి విషయాల్ని పట్టించుకోవాలి, ఎలాంటివి పట్టించుకోకూడదు అని చక్కటి సమీక్ష) ఏవో ఒకటి రెండు గణాంకాల్ని పట్టుకుని గత దశాబ్దిలో ఆంధ్రరాష్ట్ర రాజకీయార్ధిక పరిణామాల్ని విశ్లేషించడానికి ప్రయత్నించి, కాస్త నిరుత్సాహాన్ని మిగిల్చింది. ప్రముఖ విద్యావేత్త చుక్కారామయ్యగారి కలంనించి వెలువడిన విద్యారంగంలో విప్లవాత్మక మార్పులు అనే వ్యాసంకూడా నిరుత్సాహాన్నే మిగ్లిచింది. పాత్రికేయులు రెంటాల జయదేవ గారు రాసిన తెలుగు సినిమా సాంకేతిక పరిణామం అనే వ్యాసం ఈ శీర్షిక అంతటికీ మకుటాయమానం. ఈ రచయితకి సినిమాలు, సినిమాల టెక్నాలజీ మీద ఉన్న ఆసక్తి, పట్టు నిజంగా అబ్బురం గొల్పినాయి. సాధారణ ప్రేక్షకుడికి సినిమాల గురించి ఊహకికూడ తోచని ఎన్నో సమకాలీన సాంకేతికాంశాల్ని, ఇటీవలి చిత్రాల్ని సోదాహరణంగా పేర్కొంటూ, విపులంగా విశదీకరించారు. దీనితరవాత మెచ్చుకోదగ్గ రచనలు - రైతు సమస్యలు, పరిష్కారాల గురించి ఆచార్య కె. ఆర్ చౌదరి గారి వ్యాసం, 108 ఆంబులెన్సు సర్వీసు గురించి నరసింహారావు గారి వ్యాసమూనూ.

ప్రముఖ పాత్రికేయులు, పేరెన్నికగన్న సంపాదకులు, కె. రామచంద్రమూర్తి, టంకశాల అశోక్ గార్ల వ్యాసాలు పసలేకుండ ఉన్నాయి. హైఅదరాబాదు తెలుగు పబ్లిక్ స్కూల్లో సంస్కృత తెలుగు భాషా సాహిత్యాల ఉపాధ్యాయులైన డా. ఎ.కె. ప్రభాకర్ గారు సమకాలీన తెలుగు సాహిత్యాన్ని సమీక్షుంచుకుంటూ రాసిన వ్యాసం కొంతవరకూ ఈనాటి సాహిత్యంలోని ఉద్యమధోరణుల్ని ఒక చోట సమకూర్చుకునే ప్రయత్నం. తెలుగు సాహిత్యంతో సన్నిహిత పరిచయం ఉన్నవారికి ఈ వ్యాసం కొత్తగా చెప్పేదేమి లేదుకానీ, ఇప్పుడిప్పుడే తెలుగు సాహిత్యాన్ని రుచి చూస్తున్న, లేక చూద్దామనుకుంటున్న పాఠకులకి .. మనం ఏం చదవాలి .. అని మంచి సూచికలాగా పని చేస్తుంది.

ఇహ చివరి విభాగం "మన మాటల్లో.." అనే పేరుతో అమెరికా తెలుగు రచయితలు రాసిన కథలూ కవితలూ. No need for profusion అనే ఆంగ్ల కవిత ప్రచురించిన చిన్నారి రోహన్ పావులూరికి అభినందనలు. రెండోతరం తెలుగు అమెరికన్లు ఆంగ్లంలో అయినా ఇలా తెలుగు సావనీరులో పాలు పంచుకోవడం ముదావహం. ఇహ .. ఒక పాఠకుడిగా, కథలన్నీ విభిన్న స్థాయిల్లో నన్ను నిరాశ పరిచాయి, నా కథతో సహా. ఉన్నంతలో నిర్మలాదిత్య గార్రాసిన ట్వీట్ ట్వీట్ (ఇప్పుడు జనాల్ని ఉర్రూతలూపేస్తున్న ట్వీటర్ వినియోగం నేపథ్యంగా) నాకు నచ్చింది. మాచిరాజు సావిత్రి గారి రచన పెట్టె బయట (అవుటాఫ్ది బాక్సన్నమాట) కూడా, కొంచెం ఆలోచన రేకెత్తిస్తూ, బానే ఉందనిపించింది. ఒక్కగానొక్క కొడుకు, తలిదండ్రుల ఖర్మకాలి గే (అదే, స్వలింగ సంపర్కి) అయితే ఏంటి అనే కథా వస్తువుతో రాసిన వేపపువ్వు అనే కథ నాకు పిచ్చినిరాశనీ కోపాన్నీ మిగిల్చింది. ఆ సమస్య గురించి కనీసమైన అవగాహన లేకుండా .. కభీఖుషీ కభీఘం టైపులో అర్జంటుగా కథ రాసెయ్యడమెందుకో నాకు బొత్తిగా అర్ధం కాలేదు. అన్నట్టు మర్చి పోయానండోయ్ .. ఇజ్జాడ రాఘవేంద్ర, మాజేటి సూర్యకళ జమిలిగా రాసిన "కొత్త కంపెనీ పెట్టు గురూ" అన్న కథబ కాని కథ ఈ విభాగానికంతటికీ మకుటాయమానం. ఇద్దరు ఔత్సాహికులు, కేవలం ఒక బ్రిల్యంటైడియా బలమ్మీద నమ్మకంతో ఒక కంపెనీ పెట్టి నెగ్గుకొచ్చిన వైనాన్ని కొంచెం హాస్యంగా, కొంచెం చురుగ్గా క్లుప్తంగా భలే చెప్పారు - ఈ కథనం వారి నిజానుభవాన్నించి పుట్టిందట .. అందుకే అంత పదునూ, రుచీనూ.

కవితలు ఒక మోస్తరుగా బానే ఉన్నాయనిపించాయి. వైదేహి గారి కచేరీ ఇంకొంచెం శ్రుతి పెంచి ఉండొచ్చు. కవిత్వ రహస్యం తెలిసిన కవులు చంద్ర కన్నెగంటి, విన్నకోట రవిశంకర్, నారాయణస్వాముల పద్యాలు హృద్యంగా ఉన్నాయి. మావూరి కవయిత్రి కొత్త ఝాన్సిలక్ష్మిగారి "బాల్యం" కవిత చదివితే ఆవిడెవరో (మహాదేవి వర్మ అనుకుంటా) హిందీలో రాసిన ప్రముఖ పద్యం మేరా నయా బచపన్ గుర్తొచ్చింది నాకు. మొత్తానికి ఈ సృజనాత్మక రచనల విభాగంలో పద్యాలే ఎక్కువ మార్కులు కొట్టేశాయి, నా ఇవేల్యువేషన్లో.

చివరి మాట:
మొత్తంగా చూసుకుంటే, సాధారణంగా సావనీర్లలో ఉండే గందరగోళం (అటు విషయంలోనూ, ఇటు అమరికలోనూ) లేకుండా, ఈ సావనీర్ని రూపొందించడంలో సంపాదక వర్గం ముందస్తుగా చాలా ఆలోచన పెట్టారనీ, తరవాత చాలా కృషి చేశారనీ సులభంగా అర్ధమవుతుంది. అందుకని ఈ బృందాన్ని ఎంతైనా అభినందించొచ్చు. మనం తల పెట్టిన పని గొప్ప స్థాయిలో ఉండాలని ఆశించడమే కాదు, దానికి అవసర్మైన హోంవర్కు చేసి, బాధ్యతలని పంచి, నిర్వహించి సమర్ధవంతంగా పూర్తి చెయ్యడం సామాన్యమైన విషయం కాదు.

సావనీరుకి సంపాదకత్వ బాధ్యత వహించడమంటే కాళ్ళూ చేతులూ కట్టేసి కొవ్వూరునించి రాజమండ్రికి గోదారి ఈదమన్నట్టే. నేనూ రెండు మూడు సార్లు చేశాను కాబట్టి నాకు తెల్సు ఆ యాతనేవిటో. ఆయా రచనల క్వాలిటీ బాగున్నా బాలేకపోయినా .. అది ఆయా రచయితల నిర్వాకమే. కానీ, మొత్తం ప్రాజెక్టుకి బాధ్యత వహిస్తున్నది సంపాదక వర్గం కనక, రచయితల ఎంపికలోనే కాక, గొప్ప పేరున్న రచయిత అయినా, రచనలో వాసి లేకపోతే నిర్భయంగా తిరస్కరించగల నిర్మొగమాటం కూడా సంపాదకవర్గం అలవరచుకోగలగాలి. ఆ లెక్కన, 2005 డిట్రాయిట్ తానా సావనీరు సంపాదకవర్గం పాటించిన పద్ధతి మంచిది. రచనల క్వాలిటీ కూడా ఆ మేరకు మెరుగైనది. మొహమాటాల వల్ల ప్రముఖుల రచనలు వన్నె లేకున్నా వేసుకున్ణారని నా అనుమానం.

ఈ ఆరోపణ అలా ఉండగా, ముందస్తు ఆలోచనకీ, విభాగాల విభజనకీ, రూప కల్పనకీ నూటికి నూరు మార్కులు ఈ సావనీరుకి.

ఇహ వర్ణ చిత్రాల సంగతి ఇప్పటికి ఒకటికి రెండు సార్లు చెప్పాను. ఐనా మళ్ళి చెబుతున్నాను. మీకు ఎక్కడ వీలున్నా ఈ సావనీరు కాపీ సంపాయించుకోండి .. కేవలం గొప్ప గొప్ప తెలుగు చిత్రకారులు సృష్టించిన కొన్ని అద్భుతమైన వర్ణచిత్రాల ప్రింట్ల కోసమైనా. మీ దగ్గర ఆల్రెడీ కాపీ ఉంటే, భద్రంగా దాచుకోండి, అప్పుడప్పుడూ తెరిచి ఆ చిత్రాల్ని మళ్ళీ మళ్ళీ చూసుకోండి, మీ పిల్లలకీ చూపించండి .. చూడు కన్నా మన తెలుగు వాళ్ళూ ఉన్నారు .. ఒక మైఖెలాంజిలో .. ఒక క్లాడ్ మొనే .. ఒక జాక్సన్ పోలాక్!

మహర్షి జటాజూటంలో నెమలి కన్ను

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Thu, 17 Sep 2009 14:12:00 +0000

దృశ్యం ఒకటి - పచ్చనాకు

ఆకుల రామక్కంటే మా వూళ్ళో అందరికీ హడల్. నోరు గల ఆడది. మాట్లాడిందంటే అరిచినట్టే. అరిస్తే రాములోరి గుడి మైకు కూడా జడవాల్సిందే. నుదుటి మీద ఎర్రబొట్టు, మెడలో పూసల దండ్, చెవులకి మాటీలు, కాళ్ళకు వెండి కడియాలతో నెత్తిమీద ఆకుల గంపతో రామక్క నడుస్తుంటే ఆ ఠీవి చూడాల్సిందే.

ఒకరోజు తాడిపత్రికి వెళ్ళిన రామక్క ఉత్తచేతులతో రాలేదు. ఆకుల గంపలో ఒక పసికందుతో వచ్చింది. వసుదేవుడు శ్రీకృష్ణుణ్ణి తెచ్చినట్టు ఆ పసిగుడ్డుని వూళ్ళోకి తెచ్చింది. వూరంతా విరగబడి చూసింది.

తాడిపత్రి ఆస్పత్రి దగ్గర పారేశారయ్యా. వాడిపోయిన తమలపాకునే పారెయ్యాలంటే మనసురాదు, బిడ్డని ఎట్టాపారేశారో - అంటూ రామక్క కళ్ళు తుడుచుకుంది.

రామక్క లోకం మారి పోయింది. బిడ్డే లోకం. పాలచుక్కల కోసం ఇల్లిల్లూ తిరిగింది. పసిపిల్లని అరిచేతుల మీద నడిపించింది. అవ్వా అవ్వా అని పిలిపించుకుని మురిసిపోయింది. అక్షరాలు నేర్పించింది. రామక్క ఆకుల గంపతో నడుస్తుంటే "తమలపాకులూ" అని దీర్ఘం తీసేదా పిల్ల. ఆ పిల్ల పెళ్ళి జరిగినప్పుడు వూరంతా తలో చెయ్యి వేసింది. ఎనభయ్యేళ్ళ వయసులో పండుటాకులా రాలిపోయింది రామక్క. శవణ్ నుంచి ఆ పిల్లని విడదియ్యడం ఎవరి వల్లా కాలేదు. శవాంతోపాటు తమలపాకుల్ని కూడా వేసి మట్టి కప్పారు. బతికినంత కాలమూ పచ్చనాకు లాగే బతికింది రామక్క.

దృశ్యం 2 - ప్రేమ పిపాసి

టెంత్ ఎగ్జాంస్ ఎడాపెడా రాసి పారేసి ఆ సాయంత్రమే మూకుమ్మడిగా ఒక డొక్కు సినిమా చూసి వూపిరి పీల్చుకున్నాం. ఈ లోగా మొదలైంది లవ్వర్ బాబు గొడవ.

మేమింకా ఆడపిల్లల్తో కోతికొమ్మచ్చి ఆడుకునే అపరిపక్వ దశలో ఉండగానే వాడికి ప్రేమదంతం మొలిచింది. ఎయిత్ క్లాసులోనే ఒకమంఆయికి రంగురంగుల ఇంకులతో పూలు చిలక బొమ్మలేసి లవ్‌లెటర్ రాసి పడేశాడు. వీడి రాత అర్ధం కాక ఆ అమ్మాయి జుట్టు పీక్కుని ఆ లెటర్‌ని హీరాలాల్ సార్‌కి ఇచ్చింది. హీరాలాల్ అయ్యవారు ఎప్పుడూ అగ్నిగుండంలా మండేవాడు. కారణం లేకుండానే వుతికి పడేసేవాడు. లవ్‌లెటర్‌ని చూసేసరికి ఇన్నాళ్ళకి ఓ కారణం దొరికింది అనుకుంటూ లవ్వర్ బాబు తాట వలిచాడు. పాపం వాడిని కొడుతూ వుంటే ఆ అమ్మాయి కూడా బాధ పడింది. ఆ అమ్మాయిని అందరూ కోప్పడ్డారు. "ఇన్ని సినిమాలు చూస్తావు గదా, ఆ మాత్రం జెనరల్ నాలెడ్జి లేదా!" అంటూ నిలదీసారు.

దెబ్బలు తిన్నందుకు బాబు ఏ మాత్రం బాధపడలేదు. ప్రేమలో ఈ మాత్రం ఎదురు దెబ్బలు మామూలే అని లైట్ గా తీసుకున్నాడు. ఈ సారి ఆ అమ్మాయి మనవాణ్ణి ప్రేమించడానికే ప్రయత్నించింది గానీ వీడే ఆ ఛాన్స్ ఇవ్వకుండా ఇంకో అమ్మాయిని ప్రేమించ సాగాడు.

దృశ్యం మూడు - మంత్రిగారి అ ఆ ఇ ఈ

"వర్ణమాలతో పని లేదు, సువర్ణమాలే నడిచొస్తుంది" అన్నాడు పీయే వీర్రాజు.
"సువరణమాలంటే ఎవర్రా?" ఉత్సాహంగా అడిగాడు మంత్రి.
"ఏదో సామెతకి అన్నానండి. అమ్మాయి పేరు వింటే చాలు శృంగారం చుట్టు ముడుతుంది" విసుక్కున్నాడు వీర్రాజు.
"తరవాత ఏమొస్తుందండి" వినయంగా అడిగాడు కాంట్రాక్టర్ గున్నారావు.
"తరవాతది మ. మ అంటే మద్యం. జనం మద్యం మానితే రాజకీయ నాయకులంతా సత్రాల్లో చేరి పద్యాలు పాడుకోవాల్సిందే. మన ప్రజాస్వామ్య నాడీవ్యవస్థ మొత్తం మద్యంలోనే వుంది. జనం నరాల్లోకి మత్తు ఎక్కితేనే మనం కుర్చీ ఎక్కేది" జ్ఞానబోధ చేసాడు వీర్రాజు.
"వాటే ఎనాలిసిస్" అన్నాడు గున్నారావు.
"మ తరవాత ఉ వస్తుంది. ఉ అంటే ఉపన్యాసం. జనం చెవుల్లో తుప్పు వదిలేలా ఉపన్యాసాలివ్వాలి. ఊ అంటే ఊకదంపుడు. ఎన్నిగంటలు మాట్లాడినా అక్షరం ముక్క అవతలివాడీకి అర్ధం కాకూడదు. ఇక ఎ అంటే ఎన్నికలు."
"గొప్పగా చెప్పారు సార్!" అన్నాడు గున్నారావు.
"ఇంకా విను. క అంటే కత్తి. ఎవణ్ణో ఒకణ్ణి పొడవకుండా తొందరగా పైకి రాము. గ అంటే గన్ను గన్ను షాటో వెన్ను పోటో లేకుండా పాలిటిక్స్ ఉండదు ...."
ఇలా రాజకీయ వర్ణమాల గీతోపదేశం సాగిపోయింది.
***************
ఈ దృశ్యాలన్నీ ప్రముఖ పాత్రికేయుడు జి.ఆర్. మహర్షి రాసిన పుస్తకం నెమలికన్నులో మీకు సాక్షాత్కరిస్తాయి. అట్టమీద 116 చిన్న కథలు అని ప్రకటించినా, అవి వొట్టి కథలు కావు. చిన్నప్పటి పల్లెటూరి మనుషుల జ్ఞాపకాలు కొంచెం .. బడి వయసు అనుభవాల నాస్టాల్జియా మరికొంచం .. సమకాలీన జీవితంలోని వెర్రిపోకడల మీద సెటైరు ఆ పైన కొసరు.

ఏ కథా రెండు పేజీలకి మించి లేదు. అరకప్పు టీ తాగేంతలో చదివెయ్యొచ్చు.

రెండొందల యాభై పేజీల పుస్తకం. ధర నూట యాభై రూపాయలు కొద్దిగా ఎక్కువే అనిపిస్తుంది కానీ, కొని పక్కన పెట్టుకుంటే, ఆరఆరగా చదివి చాలాకాలం ఆస్వాదించ దగ్గది. 2008 లో ప్రచురించారు. నవోదయ, విశాలాంధ్ర, ప్రజాశక్తి ఇత్యాది పుస్తకాల అంగళ్ళలో దొరుకుతుంది.

చూపు - వసీరా

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Wed, 16 Sep 2009 10:30:00 +0000

A Look
- Vaseera
I heard that someone painted
Indira Gandhi on a grain of rice.
On the very same grain, I too can depict
The famine deaths of Mahaboob Nagar and Kalahandi.
The metal-winged aircraft, and the food packets they dropped
And the magic of the food morsels turning into bullets -
All these I can show - On the very same grain.
Self-governance of the steely gods .. on just a salt crystal ..
On a mere speck of coal, the hot blood of innocent infants, still wet ..
These too I can show.
In a can of milk powder, an infant's corpse ..
Decorated marriage pandals in kerosene drops ..
In a particle of pesticide, the great city in death throes..
These I can show.
I heard that someone painted Indira Gandhi on a grain of rice.
Keep the very same grain near your ear ..
I'll make it ring with the ankle-bell sounds of Mother Godavari ..
I'll make it resonate the heartbeat of the Godavari valley.
The red blood stains on the tender face of a rice morsel,
The gun powder in the throat of a grain of wheat,
And in the chlorophyll of beedi leaves,
The arrow notched in a taut bow - I can show.

TTV_March07.wma

బ్లాగులూ బ్లాగరులూ

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Tue, 15 Sep 2009 10:34:00 +0000

బ్లాగడం మొదలెట్టినప్పుడు ఎందుకు బ్లాగుతున్నామో, ఏమిరాయాలో అర్ధం కాని అయోమయంలో ఉంటాము చాలా మందిమి. ఎవరో ఒక్కొక్కరు మాత్రం ఉంటారు, ఏమి రాయాలో ఎందుకు రాయాలో అని కృతనిశ్చయులైన వాళ్ళు.

కొన్నాళ్ళ పాటు ఏకధాటిగా బ్లాగిన తరవాత, ఓ ఆర్నెల్లో ఏడాదో గడిచిపోయింతర్వాత, సాటి బ్లాగరుల్లో మన పేరుకో బుల్లి గుర్తింపూ, మన టపాల్ని క్రమంతప్పకూండా చదివే కొద్దిపాటి ఆడియెన్సూ ఏర్పణ్ణాక .. హమ్మయ్య, పర్లేదు అనిపిస్తుంది. ఆ తృప్తి వెనకనే ఒక చిన్న సందేహం కూడా బుర్రని తొలచడం మొదలు పెడుతుంది. ఇంతేనా బ్లాగడమంటే .. ఏదో బుద్ధి పుట్టినప్పుడు నాలుగు లైన్లు గిలకడం. ఆ గిలికినప్పుడు ఓ నాలుగు పూటలు ఓ పది మంది వచ్చి చూస్తారు. నచ్చితే మెచ్చుతారు, నచ్చకుంటే నాలుగక్షింతలేస్తారు. మళ్ళి ఒక వారంరోజుల్లో నా బ్లాగు ఎవరికీ గుర్తుండదు. అసల్నేను పని గట్టుకుని ఒక నెల్రోలపాటు కొత్త టపా ఏదీ రాయకుండా ఉండిపోతే వీళ్ళెవరన్నా నన్ను మిస్సవుతారా? .. ఇలాంటి తిక్క తిక్క ఆలోచన పురుగులు బుర్రలో లుకలుక మంటుంటాయి.

2007 లో తెలుగు బ్లాగులు ఒక్క పెట్టున విస్తరించాయి. అనేక ప్రముఖ పేపర్లలో, కొన్ని చోట్ల టీవీలోనూ తెలుగు బ్లాగుల పేరు మారుమోగింది. అప్పటిదాకా పదుల్లో ఉన్న బ్లాగర్ల సంఖ్య ఒక్కసారిగా వందల్లో కెళ్ళింది. కానీ ఇప్పటికీ బ్లాగులకి పాఠకులు సాటి బ్లాగరులే. అప్పటికీ ఇప్పటికీ ఈ పరిస్థితి పెద్దగా మారలేదు. బ్లాగులకి పాఠకులు గణనీయమైన సంఖ్యలో పెరగలేదు.

బ్లాగుల పరిధి ఇప్పుడున్న దానికంటే ఒక వందరెట్లయినా విస్తరించాలి. దైనిక ప్రాతిపదికన జాల విహరణ (browsing the net on a daily basis) చేసే తెలుగు వారి సంఖ్యలో కనీసం 10 శాతం బ్లాగు పాఠకులు కావాలని నా కోరిక.

ఎలా?

కబుర్లు - సెప్టెంబరు 14

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Mon, 14 Sep 2009 02:36:00 +0000

అనుకున్నట్టుగానే ఒబామా హెల్త్ కేర్ స్పీచి దుమ్ము రేగ్గొట్టాడు .. మళ్ళీ అలనాటి ఎన్నికల ప్రచారపు ఒబామాలోని స్పార్కు కనబడింది, వినబడింది. కానీ రాజకీయ వ్యూహాల మోహరింపులో పట్లు అప్పుడే బిగుసుకున్నట్టు ఉన్నాయి. బిగువులు సడలకనో, లేదా ఏదో ఒక బిల్లుని ఆమోదించాలనో హడావుడిలోనో, ఎవరికీ పనికిరాని చెత్త బిల్లుని పాస్ చేసేసి చేతులు దులుపుకుంటారేమోనని కించిత్ భయం లేకపోలేదు. ఏతన్మధ్య జో విల్సన్ గారి కేకలు రామాయణంలో పిడకలవేట.

బాస్కెట్‌బాల్ ఆటగాడు మైకెల్ జోర్డన్ని నిన్న హాలాఫ్ఫేంలోకి ఆహ్వానిస్తున్న సందర్భంగా ఏర్పాటు చేసిన మహాసభలో, కార్యక్రమ నిర్వాహకులు అతను చిన్నప్పటినించీ సాధిస్తూ వచ్చిన క్రీడా విజయాల్ని సముచితంగా శ్లాఘిస్తూ చక్కని కార్యక్రమం ఏర్పాటు చెయ్యగా, వచ్చిన మిగతా అతిథులు, పూర్వం అతని సహ ఆటగాళ్ళు, ప్రత్యర్ధులూ, అందరూ సమయోచితంగా అతన్ని ప్రశంసించగా, అసలు పెద్ద మనిషి మాత్రం తానెంత అల్పుడో నిరూపించుకున్నాడు తన స్పీచిలో. ఎప్పుడీ హైస్కూలు దగ్గర్నించీ ఎవరెవరు తనని ఎలా వెనక్కి నెట్టే, తొక్కిపెట్టే ప్రయత్నం చేశారో, వాళ్ళందర్నీ పేరుపేరునా గుర్తు చేసుకుని వెక్కిరించి యెద్దేవా చేశాడు. మైకెల్ .. బాస్కెట్‌బాల్ కోర్టు మీద నువ్వు తిరుగులేని ఆటగాడివి అయుండొచ్చు, కానీ మిత్రమా, వెళ్ళి ఏదన్నా మంచీ మర్యాదా నేర్పించే ట్రయినింగులో చేరమని మా సలహా .. కాస్త హుందాతనం నేర్చుకో!

వొంటి బరువు గురించి మితిమీరిన ఆసక్తి ఉన్న వాళ్ళు ఇక దాన్ని గురించి తప్ప వేరే ఆలోచించరు. రోజుకి పది సార్లు బరువు చూసుకుంటూ ఉంటారు. ఇంతా చేసి నిజంగా బరువు తగ్ఘేందుకు పనికొచ్చే దీర్ఘకాలిక ప్రణాళికలేవన్నా అమలు చేస్తున్నారా అంటే అది మాత్రం ఊండదు. ఎకానమీని గురించి అమెరికను మీడియా హడావుడి సరిగ్గా అలాగే ఉంది. ప్రతీ వార్తా ప్రసారంలోనూ ఏదో ఒక కొత్త ఇండెక్సు పట్టుకొస్తారు. ఒక పాయింటు పెరిగిందనో, పావు పాయింటు తగ్గిందనో చెప్పి, ఇంక ఒక నలుగురు "నిపుణుల్ని" తెచ్చి ఎడతెగని కుస్తీ పడుతూ ఉంటారు. ఎట్లాగైనా ఆ నిపుణుల నోటినించి .. ఇంకేముంది, ఎకానమీ పైకి వచ్చేస్తోండి, ఇహ గాల్లో ఎగరడమే తరువాయి అన్నట్టు ఉంటుంది వీళ్ళ హడవుడి. ఆ నిపుణులు ఎవరన్నా కాస్త బుద్ధి జ్ఞానం ఉన్నవాళ్ళైతే, నాయనా, ఇట్లాంటి రిసెషన్ నించి కోలుకోవడానికి చాలా సమయం పడుతుంది అని చెబుతారు, ఈ వార్తాలంగర్లు వాళ్ళ మాట వినపడనిస్తేగా. ఈ హంగామా అంతా కాదు గానీ, మొత్తానికి ఎకానమీ ఇంకా దారుణమైన లోతుల్లో పడికొట్టుకుంటున్న సూచనలే కనిపిస్తున్నాయి. ఇన్నేసి వందల బిలియన్ల డాలర్లు స్టిములసించారు .. అదేమి స్టిములుతున్నదో మాట్లాడే నాధుడు మాత్రం కనబడ్డు.

స్పానిష్ దర్శకుడు, పెద్రో ఆల్మొడవార్ తీసిన వోల్వెర్ సినిమా చూశాను వారాంతంలో. ఇదివరలో నే చూసిన ఇతని సినిమాలంత గొప్పగా లేదు, కానీ మంచి సినిమానే. మూడు తరాల స్త్రీల మధ్య ఉండే అనుబంధం .. అదీ స్త్రీలకి మాత్రమే సాధ్యమయ్యే అనుబంధం. స్త్రీ పాత్రల పట్ల తన పక్షపాతాన్ని ఆల్మొడవార్ ఈ సినిమాలో ఇంకో మెట్టు పైకి తీసుకెళ్ళాడు - కనిపించే ఒకే ఒక్క మగ పాత్ర రెండు దృశ్యాల్లో మాత్రమే కనిపిస్తాడు .. మిగతా సినిమా అంతా ఆడావాళ్ళ గురించే. ఇతని సినిమాల్లో సాధారణంగా కనిపించే సైకడెలిక్ దృశ్య పరంపర గానీ, కథలో సస్పెన్సు గానీ, ఒక ఆతృతూ హడావుడి గానీ ఇందులో లేవు. సినిమా మొదలవడమే చాలా నింపాదిగా మొదలవుతుంది. కథలో ఆవిష్కరించబడే మలుపులు కూడా, మనల్ని పెద్దగా ఆశ్చర్య పరచక పోగా, ఇలా జరుగుతుందని నాకనిపిస్తూనే ఉంది అన్నట్టుంటాయి. అంతర్జాతీయంగా ఖ్యాతి నార్జించిన స్పానిష్ తార పీనలొపె క్రుజ్ తన నటనలో గొప్ప పరిణతిని కనబరిచింది. పొర్లిపోతున్న పాలకుండలాంటి సెక్సపీల్ వొలకబోస్తూనే, తన మనసునావరించుకుని ఉన్న ఒంటరితనాన్ని, విహ్వలతనీ సూచించడంలో కృతకృత్యురాలయింది. మిగతా నటీమణులు కూడా తగినట్టుగా నటించారు. ఆల్మొడవార్ సినిమా కాబట్టి పనిగట్టుకు చూశాను కానీ కాకపోయుంటే నా దృష్టిని బహుశా ఆకర్షించి ఉండేది కాదు., పెద్దగా మిస్సయేవాణ్ణి కూడా కాదు.

కర్ణాటక సంగీతంలో నాకు బాగా ఇష్టమయిన పాటల్లో ఇదొకటి .. స్వాతితిరునాళ్ గా పేరుపొందిన కులశేఖర మహారాజు రచన. కురంజి రాగం. యూట్యూబులో విహరిస్తుంటే ఈ చక్కటి గానం నన్నాకట్టుకుంది. మీరూ చెవొగ్గండి.

వింత అనుభవాల ఒక వేసవి అపరాహ్నం

noreply@blogger.com (కొత్త పాళీ) — Thu, 10 Sep 2009 10:30:00 +0000

మా వూరికి సుమారు అరవై మైళ్ళ ఉత్తరంగా ఫ్లింట్ అనే ఊరుంది. అక్కడ దక్షిణాది పద్ధతిలో ఒక చక్కటి శివాలయం కట్టారు. ఈ క్షేత్రాన్ని పశ్చిమ కాశీ అని పిలుస్తారు. ఆధ్వర్యమూ నిర్వహణా అంతా కన్నడం వారిది. ఒక వేసవి శనివారం ఏదో ప్రత్యేక హోమం అభిషేకం జరుగుతున్నాయని తెలిసి వెళ్ళాను.

సాధారణంగా ఆలయానికి వెళ్ళేప్పుడు ఉండే వేషధారణే .. పట్టు లాల్చీ, అత్తాకోడలంచు జరీ పంచ, పైన మేచింగ్ ఉత్తరీయం .. వెళ్ళేది శివాలయానికి కాబట్టి నుదురంత వెడల్పున వీబూధి పట్టీలు, నొసట కుంకుమ బొట్టు.

ఆలయానికి అనుబంధంగా ఉన్న చిన్న హోమశాలలో అప్పటికే హోమం జరుగుతోంది. ఆలయ పూజారులు శ్రీరుద్ర మంత్రాలు పఠిస్తుండగా, కమిటీ అధ్యక్షులు, వారి సతీమణి యజమాని హోదాలో కూర్చుని హోమం చేస్తున్నారు. నేను హోమశాలలో ప్రవేశించగానే ఆ పెద్దమనిషి గబుక్కుని లేవబోయి, మళ్ళీ అంతలోనే తన పరిస్థితి గుర్తొచ్చి, కూర్చునే నా వేపు గౌరవ పురస్సరంగా చూశి, దయచెయ్యెండి అన్నట్టు మౌనంగానే తలపంకించారు. వార్నీ, మన గెటప్ కి ఏకంగా కమిటీ అధ్యక్షుల వారు కూడా ఇంప్రసై పోయారే అని ఆశ్చర్యపడుతూ నేనూ హోమగుండానికి ఒక పక్కగా కూర్చుని, అర్చకస్వాములతో కలిసి నాకు చాతనైన నమకం చమకం యథా శక్తి చదవడం సాగించాను. ఒక గంటలో హోమం ముగిసింది. అందరం ప్రసాదం తీసుకుని లేచాము. అధ్యక్షుల వారు గబగబా నా దగ్గరికి వచ్చి, రెండు చేతులూ జోడించి నమస్కారం చేస్తూ రండి రండి దయచెయ్యండి, మీరు ఇవ్వాళ్ళ రావడం చాలా సంతోషం అన్నారు మొహమంతా నవ్వుతో. ఆహా, ఆలయానికొచ్చే భక్తులంటే ఈయనకి ఎంత భక్తి అనుకుని, అబ్బే దాందేముందండీ, రాగలగడం నిజంగా నా అదృష్టం అన్నా. ఆయన నా మాట వినిపించుకోకుండా .. ఇలా దయచేయండి, అక్కడ కాళ్ళూ చేతులూ కడుక్కోవచ్చు. ఇటుపైన అభిషేకం, ఆ తరవాత పూజా ఇక్కడ గర్భ గుళ్ళొ జరుగుతాయి, ఇటు దయచెయ్యండి అంటూ ఏవిటో హడావుడి పడిపోతున్నారు. నా బుర్రలో ఒక చిరువిత్తనం లాంటి అనుమానం నాటుకుని మొలకెత్తి అతివేగంగా మొక్కై సాగింది. ఇంతలో ఆయన తన ధోరణిలో సాగిపోతూ .. ఇంతకీ డాల్లస్ నించి మీ ప్రయాణం హాయిగా జరిగిందా? నిన్న రాత్రే డాల్లస్ ఆలయ నిర్వాహుకులతో మాట్లాడినప్పుడూ మీరు బహుశా ఇవ్వాళ్ళ రాలేరేమో అన్నారు. పొద్దున మళ్ళీ వాళ్ళతో మాట్లాడ్డం కుదర్లేదు .. అని చెప్పుకు పోతున్నారు. నేను ఆయన రెండు చేతులు పట్టుకుని ఊపి, ఆయన దృష్టి నా వేపు మరల్చి .. అయ్యా, మీరు నన్ను చూసి ఎవర్నో అనుకుంటున్నారు. నా పేరు ఫలానా. నేను డాల్లస్ నించి రాలేదు, ఇక్కడే ఒక అరవై మైళ్ళ దూరం నించి వచ్చాను.. అని సాధ్యమైనంత మృదువుగా చెప్పాను. ఆయన తొలి ఉత్సాహం చూసి, నేనా డాల్లస్ మనిషి కాదని తెలిస్తే ఆయన ఏమైపోతారో అని భయపడ్డాను. ఆ పరమేశ్వరుడి దయవల్ల ఏమీ కాలేదు. ఆయన కొద్దిగా మాత్రం హతాశుడయ్యారు.

ఇంకో గంట గడిచాక డాల్లస్ నించి రావలసినాయన రానే వచ్చారు. ఆయనొక స్వాములవారు. బారెడు గడ్డం పెంచుకున్న కాషాయాంబర ధారి!
నన్ను చూసి స్వాములవా రనుకున్నందుకు నాకు నవ్వాలో ఏడవాలో అర్ధం కాలేదు.

మొత్తానికి అభిషేకం, అలంకారం, పూజ అన్నీ ముగించుకుని, వాళ్ళు పెట్టిన రుచికరమైన ప్రసాదం సుష్టుగా సేవించి ఇంటికి బయల్దేరాను. మధ్యాహ్నం మూడుగంటల ప్రాంతం. సూర్యుడు నిప్పులు చెరుగుతున్నాడు. మా వూరింకా ఇరవై మైళ్ల దూరంలో ఉండగా .. పొద్దుణ్ణించీ పూజల్లో పాల్గొన్న అలసట, ప్రసాదంతో పొట్తనిండిన భుక్తాయాసం, ఎండ వేడి, అన్నీ కలిసి కళ్ళు నిద్ర కూరుకుపోతున్నై. ఈ పరిస్థితిలో కారు తోలితే మనం చేరేది ఇంటీకి కాదు, తిన్నగా కైలాసానికే అని చెప్పి, కాస్త కాఫీ గొంతులో పడితే తప్ప మెలకువగా ఉండదని, హైవే దిగి ఒక పక్క రోడ్డులోకి మళ్ళించాను. దగ్గర్లో ఉన్న గేస్టేషను (పెట్రోలు బంకు)లో ఆగి, ఒక కప్పు కాఫీ కొనుక్కున్నా. మళ్ళీ హైవే ఎక్కనక్కర్లేకుండా నేనున్న సైడు రోడ్డే మా వూరికి చేరుస్తుంది, కాకపోతే కొంచెం సమయం ఎక్కువ తీసుకుంటుంది, ఇరవై నిమిషాలు పట్టేది అరగంట పడుతుంది. ఇంటికెళ్ళి చేసేది ఏముంది లెమ్మని ఈ సైడు రోడ్డెమ్మటే బయల్దేరాను.

రోడ్డెక్కి డ్రైవు చేస్తున్నా. రోడ్డెమ్మడి ఉండే సైడ్ వాక్ మీద, నా ముందు ఒక వంద గజాల దూరంలో ఒక స్త్రీ ఆకారం నడిచి వెళ్తోంది ఆ ఎండలో. అంత ఎండలోనూ ఫుల్ చేతుల షర్టూ, జీన్సూ ధరించి ఉండడమూ, మూరెడు పొడుగున్న జడా చూసి ఈమెవరో మనదేశపు మనిషిలా ఉందే అనుకున్నా అంత దూరన్నించీ. మామూలుగా అయితే నా దారిన నేను పోయేవాణ్ణి. ఆ క్షణానికి అలా ఎందుకు బుద్ధి పుట్టిందో ఇప్పటికీ చెప్పలేను. కానీ నా కారు ఆమెని చేరుకునే ఆ క్షణంలోనే తోచింది, ఆమె వేరే విధిలేక ఆ ఎండలో నడుస్తోందని. ఆమె పక్కగా కారు ఆపి, అవతలి కిటికీ అద్దం దించాను. ఆమె కూడా ఆగింది, ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ. నేనూహించినట్టు ఇండియనమ్మాయే. సుమారు పాతికేళ్ళుంటాయి. మర్యాదైన ఆంగ్లంలో కారెక్కమని ఆహ్వానించాను. నా వేషధారణా గట్రా చూసి ఆమె బిత్తరపోయిందని నా అనుమానం. చాలా మొహమాటంగా ఏం పరవాలేదు, మా ఇల్లిక్కడే, దగ్గర్లోనే అంది. నడిచేస్తాను అని ధైర్యంగా చెప్పింది. సరే కానిమ్మని కారు కోంచెం ముందుకు పోనిచ్చా. కానీ వెళ్ళబుద్ధి కాలే. బహుశా ఆ కొద్ది సేపట్లోనే ఆ అమ్మాయి మొహంలో చూసిన అలసట కావచ్చు. బయట నిప్పులు చెరుగుతున్న ఎండ కావచ్చు. మళ్ళీ ఆగి, ఈ సారి తలుపు కూడా నేనే తెరిచి, ఇల్లు దగ్గరయినా పరవాలేదు, నేను దింపుతాను, ఎక్కండి అన్నా .. కొంచెం మేష్టారిలా ధ్వనిస్తూ. మొత్తానికి ఏమనుకుందో ఏమో, ఎక్కి కూర్చుంది. బయల్దేరాం.

ఈమె కొత్త పెళ్ళికూతురు. కన్నడ దేశస్తురాలు. ఈ దేశానికొచ్చి రెణ్ణెల్లయింది. కారు డ్రైవింగ్ నేర్చుకోవాలని డ్రైవింగ్ స్కూలు వాడి కారులో బయల్దేరింది. మామూలుగా ఈ స్కూళ్ళ వాళ్ళు మనింటిదగ్గర పికప్ చేసుకుని, పాఠం పూర్తయాక మనకెక్కడ కావాలంటే అక్కడ దింపేస్తారు. మరి ఈమె ఇంటి దగ్గర దిగకుండా ఆ పెట్రోలు బంకు దగ్గర ఎందుకు దిగిందో ఆమె చెప్పిన కథ నాకర్ధం కాలేదు. మొగుడు ఇంట్లోనే ఉన్నాడు గానీ కాల్ చెయ్యడానికి చేతులో పైసా లేదు. కలెక్ట్ కాల్ చెయ్యొచ్చని ఆమెకి తోచినట్టు లేదు.

ఆమె చెప్పిన సూచనలని బట్టి వాళ్ళ అపార్టుమెంట్ల బ్లాకు చేరుకున్నాము. అక్కడికింకా నయం, తన ఇల్లెక్కడుందో తెలుసామెకి, దారి బాగానే చెప్పింది.
కానీ అసలు తమాషా ఇది - నేనామెని కారెక్కించుకున్న దగ్గర్నించి వాళ్ళింటికి ఆరు మైళ్ళు!

అసలు ఏ ధైర్యంతో ఆమె ఆ యెండలో, ఆరుమైళ్ల దూరం నడవగలను అనుకుందో? ఎన్ని యాదృఛ్ఛిక సంఘటనల పరంపర పర్యవసానంగా ఆమెని నా కారెక్కుంచుకోవడం జరిగింది? నేను గుడికి వెళ్ళాలని ముందుగా అనుకోలేదు. తిరిగి వచ్చేప్పుడయినా, ఆ రోడ్డు నేను సాధారణంగా వచ్చే రోడ్డు కాదు. కాఫీకోసం ఆ పెట్రోలు బంకులో ఆగి ఉండకపోతే ఆమెని గమనించి ఉండేవాణ్ణి కాదు. తీరా ఆమెని కారెక్కమన్నాక, ఆమె నిరాకరిస్తే వదిలి వెళ్ళేందుకు సన్నద్ధమైన వాణ్ణి మళ్ళీ ఆగి, కారెక్కమని దృఢంగా ఎందుకు చెప్పానో?

ఈ విచిత్రం ఇలా ఉండగా, నా వేషధారణ చూసి ఆమె ఏమనుకుని ఉంటుందో అనేది కూడా నాకో తీరని సందేహం. నా మొహం చూస్తేనే నేను భారతీయుణ్ణని తెలుస్తూనే ఉండి ఉండాలి. పైగా మొహమ్మీద విబూధి కుంకుమలూ, ఇతర వేషధారణా .. మరి కొంచెం గౌరవ భావాన్నే కలిగించి ఉండాలి కదా! లేకపోతే, ఆడపిల్లల్ని ఎత్తుకు పోయి ఏ క్షుద్ర దేవతలకో బలిచ్చేవాడిలాగా కనిపించి ఉంటానా? అట్లాంటి వేషధారి అమెరికాలో ఒక సబర్బను రోడ్డుమీద కార్లో అకస్మాత్తుగా ప్రత్యక్షమవడం ఆమెని ఏదోరకమైన దిగ్భ్రాంతికి గురి చేసి ఉండాలి మొత్తానికి.

ఇదంతా జరిగి ఐదారేళ్ళవుతోంది. ఆమె మళ్ళీ నాకెక్కడా తారసపళ్ళేదు. బహుశా తారసపడినా నే గుర్తు పట్టలేనేమో! ఆలయ కమిటీ అధ్యక్షులు మాత్రం గుడికెళ్ళినప్పుడల్లా కనిపిస్తూనే ఉంటారు, కానీ ఆయన నన్ను గుర్తు పట్టినా గుర్తు పట్టనట్టు నటిస్తారని నాకింకో అనుమానం!!