అక్టోబరు 31

ఏదో ఉంది ముందు మలుపులో
ఏదో దాగుంది మసక వెలుగులో

ఏదో ఉంది ముందు మలుపులో
ఏదో దాగుంది మసక వెలుగులో



i)
చీకటి మూసిన ఉదయంలో
తిరిగి రాని ప్రయాణంలో
నీ కేకలెవరికీ వినిపించవు
అడుగు జాడ లెవరికీ కనిపించవు

ఏదో ఉంది ముందు మలుపులో – నీకనిపిస్తోందా?
ఏదో దాగుంది మసక వెలుగులో – కళ్ళకి కనిపిస్తోందా?

ii)
లేవాలనుందా? నిద్ర లేవాలనుందా?
లేవాలనుందా? లేచి రావాలనుందా?
తెరలు విడని నిశీధిలోంచి
ఆరడుగుల సమాధిలోంచి
తెరలు విడని నిశీధిలోంచి
మూతబడ్డ సమాధిలోంచి

లేవాలనుందా? లేచి రావాలనుందా?

iii)
తీతువు కూతల జోలపాటలో
మృత్యువు వొడిలో ఊయలాటలో
నీ కేకలెవరికీ వినిపించవు
నీ ఊపిరాగటం కనిపించదు

ఏదో ఉంది ముందు మలుపులో
ఏదో దాగుంది మసక వెలుగులో ...

d f j k d f j k

0-: Was that scary enough? :-0

మీకూ మీ చిరుతలకూ
ఎ హేపీ అండ్ సేఫ్ హేలొవీన్!
అండ్ లాట్సాఫ్ చాకొలెట్ కేండీ!!

తెలుగు భీభత్సం

ఇప్పుడే రానారె బ్లాగులో గీర్వాణి వాక్కులు చదివి బయటికొచ్చాను.

ఇంతలోనే అలాంటి దెబ్బ నాకూ తగుల్తుందని అనుకోలేదు.

ఇంత కంగాళీ అవకతవక తెలుగు వచనం నా జన్మలో చదవలేదు!

తెలుగులో మహాకవి, కవిరాజ బిరుదాంకితుడు, ఉద్దండ పండితుడు, ఆధునిక ఆలోచనాపరుడు, వెరసి ఒక గొప్ప తెలుగు వ్యక్తిని స్మరించుకుంటూ ఇటువంటి దారుణమైన భాష చదవాల్సి రావటం మరీ బాధాకరం.

కొన్ని మచ్చుతునకలు:

అకుంటిత దీక్షాపరులైన
గ్రామ మునిసిఫ్
సంస్కృతాంధ్రలో కొంత ప్రవేశమున్నది
ద్రాక్షాపకము
బ్రహ్మణలే
ఆంధ్రలోకము హర్ష పులికాంకితమైనది

పోనీ ఇవి అప్పుతచ్చులనుకుందాం .. ఐతే మరి ..
వీని భావమేమి తిరుమలేశ?

అంధ్ర (రామ రామ!) దేశములో గజారోహణ మహత్యము అనగా నోబుల్ బహుమతి నొందునన్నమాట
ఇనుముకు చెదలు పట్టినట్లు
ఆయన జీవితము నారికేళ పాకముగా తోచెడిది.
తెలుగుతల్లి ఒడిలో విరబూసిన కుసుమము

వార్తా "కదనాలు"
బహుమతి "ప్రధానాలు"
వాళ్ళ పిండాకూళ్ళు
మన ఖర్మలు!

ఎక్సాన్ వాల్డెజ్ అమర్ రహే!!!

1989 లో జరిగిన ఈ దుర్ఘటన గురించి 1999 లో వ్యంగ్యంగా ఈ గల్పిక రాసుకున్నాను. ఆ నాడు ఏదో సరదాగా రాసింది ఏదో భవిష్యవాణి చెప్పినట్టు ఈ రోజు ఇలా నిజంగా జరుగుతోంది.

గమనిక 1: సుప్రీం న్యాయమూర్తుల్లో ఒకరైన శామ్యూల్ ఎలీటొ గారికి సదరు కంపెనీలో ఒక లక్ష నించీ రెండున్నర లక్షల డాలర్ల మధ్యలో భాగస్వామ్యం ఉన్నందు వల్ల వారు ఈ వాదంలో పాలుపంచుకోరట - మంచిదే!

గమనిక 2: శిక్షా రుసుము తగ్గించాలన్న కేసు సుప్రీం వినడానికి ఒప్పుకున్నందుకే షేరు ధర ఒకటిన్నర డాలరు పెరిగింది. కేసు విన్నాక రేపు సుప్రీం శిక్షా రుసుముని అసలుకే రద్దు చేస్తే ?? ఆకాశాన్నంటుతుందేమో!

సత్యం వధ!
ధర్మం చెర!!
ఎక్సాన్ వాల్డెజ్ అమర్ రహే!!!

భద్రుడి కథ చర్చించడానికి ఆహ్వానం

"రాముడు కట్టిన వంతెన" అనే పేరుతో ప్రముఖ కవి, కథకుడు, విమర్శకుడు, వాడ్రేవు చినవీరభద్రుడు రాసిన కథని ఈ వారం ఆంధ్రజ్యోతి ఆదివారం అనుబంధంలో ప్రకిటించారు. ఈ లంకెని ఇప్పటికే జాన్ కనుమూరి గారు, రానారె తమ బ్లాగుల్లో ప్రస్తావించారు. కానీ వారి బ్లాగుల్లో గానీ, తమ తమ బ్లాగుల్లో గానీ ఈ కథ గురించి మన బ్లాగరులనించి ఏమీ చప్పుడు కావట్లేదు.

పేరు చూసి ఇదేదో రాజకీయ కథ అని తొలగి పోకండి. ఇటీవలి రామసేతు వివాదానికీ ఈ కథకీ ఏమీ సంబంధం లేదు.

ప్రస్తుత సమాజంలో భారీ ఎత్తున జరుగుతున్న వలస జీవితాలకీ, ఆ వలస జీవితాల్లో ముఖ్య భాగాలమైన మనందరికీ ప్రతీక ఈ కథ. మన చుట్టూ సమాజ వాతావరణం ఎంత మారినా, మనమే ఎంతో మారినా మనలో ఎప్పటికీ వాడిపోకుండా ఎప్పటికప్పుడు చిగురిస్తూ ఉండే ఒక ప్రాణ శకలానికి ప్రతీక ఈ రాముడు.

ఈ కథ గురించి మనందరం కొంచెం మాట్లాడుకుంటే బాగుంటుందని ఉంది. ఇదే ఆహ్వానం. మొదలు పెట్టండి మరి.

గమనిక 1: ఈ కథ మొదటి సారి చదివినప్పుడు "నా బాల్యం పోయిందో, ఎప్పటికీ దొరకదో" అని మొత్తుకునే మరో నాస్టాల్జియా కథ అని పొరబడే అవకాశం ఉంది.

గమనిక 2: ఈ కథ పైన ఇచ్చిన లింకులో ఈ శనివారం అర్ధరాత్రి (భారత సమయం) వరకూ, అటుపైన ఆర్కైవులో మరొక వారం మాత్రమే ఉంటుంది.

ప్రదర్శన నించి కొన్ని బొమ్మలు

ఆనంది కుటుంబ పరిచయం

నటరాజ స్తుతి

సృష్టి స్థితి లయకారకుడైన పరమశివుడు

(మా గురువు గారితో)

మలోరా భర్తగా

(వాల్జు కి ముందు)

మాతృ శక్తిని రూపిస్తూ

(మళ్ళీ మా గురువుగారితో)

మంగళాశాసనం

భక్తులు కొంచెం నిద్రావస్థలో ఉన్నట్టుగా ఉంది :-)

ప్రదర్శన కథా విశేషాలకై (అ)సాధారణ నాయికల్ని చూడండి!

పవమాన సుతుడు బట్టు .. .. :-)

(అ)సాధారణ నాయికలు

నాయికలు అనంగానే మనకి ప్రబంధాల్లో అష్టవిధ నాయికలు గుర్తొస్తారు. లేకపోతే .. సినిమా నాయికలు గుర్తొస్తారు. అంతేగాని నాయిక అంటే, నాయకుడికి స్త్రీలింగ రూపంగా, నాయకత్వ లక్షణాలు కనబరిచి తమ చుట్టూ ఉన్నవాళ్ళని ఉత్తేజపరిచి, కూడగట్టి ఘనకార్యాలు సాధించిన వాళ్ళుకూడా కావచ్చని మనకి గబుక్కున తట్టదు.

మన చరిత్రలో నాయకురాలు నాగమ్మ, రుద్రమదేవి, ఝాన్సీ లక్ష్మీబాయి వంటి వీరనారీమణులెందరో వాసికెక్కారు. కానీ నా దృష్టిలో నాయకత్వ లక్షణమంటే .. కత్తి పట్టుకుని సేనలని నడిపించటమే కాదు .. అన్యాయ భూయిష్టమైన ప్రస్తుత పరిస్థితి (status quo)ని ఎదిరించడం. బేనర్లు పట్టుకుని ఊరేగింపులు తీసి, విలేఖరుల సమావేశాలు పెట్టి బహిరంగ యుద్ధం ప్రకటించవచ్చు - ఇటువంటి ఒక వీరనారిని ఇదివరకు పరిచయం చేశాను. లేదా నిశ్శబ్దంగా తమ గృహ వాతావరణంతో మొదలుపెట్టి తమ చుట్టూ ఉన్న వారిని ప్రభావితం చేస్తూ, తాము నమ్మిన విశ్వాసాలను కోల్పోకుండా, ఎప్పటికప్పుడు తమ ఆలోచనా పరిధిని విస్తృతం చేసుకుంటూ, సాంప్రదాయాలను గౌరవిస్తూనే కొత్త ఆలోచనలకు తావిస్తూ .. తద్వారా తాము నిష్క్రమించేటప్పుడు ఈ భూమిని కొద్దిగా మెరుగు పరిచిన స్థితిలో వదిలి వేళ్ళేవారు .. (అ)సాధారణ నాయికలు.

ప్రసిద్ధ తమిళ రచయిత, స్వాతంత్ర సమరయోధుడు, సంఘసంస్కరణాభిలాషి ఐన కల్కి కృష్ణమూర్తిగారి ఏక పుత్రిక ఆనంది. సభ్యసమాజంలో నాట్యం అంటే ప్రబలి ఉన్న అసహ్యాన్ని తిరస్కరించి ఒక దేవదాసి వద్ద కూతురికి భరతనాట్యం నేర్పించారు కల్కి. పదహారవ ఏట ఎమ్మెస్ సుబ్బులక్ష్మిగారి దత్తపుత్రుడైన రామచంద్రన్‌తో వివాహం కాగానే ఆనంది నాట్య ప్రదర్శనలకు, కాలేజీ చదువుల ఆశలకు కళ్ళెం పడింది. ఇంతలో పిల్లలు. ప్రదర్శనలు ఇవ్వను అనే ఒప్పందం మీద రుక్మిణీదేవి అప్పుడే స్థాపించిన కళాక్షేత్రములో చేరి ఆనంది అప్పటికింకా మిగిలి ఉన్న గొప్ప నాట్యాచార్యుల వద్ద భరతశాస్త్రాన్ని అభ్యసించింది. విద్యార్జన ముగిసిన తరువాత అక్కడే నాట్యాచార్యులుగా స్థిరపడి సుమారు యాభై ఏళ్ళ పాటు ప్రపంచం నలుమూలలనించీ వచ్చిన విద్యార్ధులకు భరతనాట్యం నేర్పారు. ఆనంది రిటైరైనాక పలుమార్లు ప్రపంచ దేశాల్ని పర్యటించి, ప్రకృతి అందాలను ఆస్వాదిస్తూ, శిష్య ప్రశిష్యులకి ఉత్తమ శిక్షణ ఇచ్చి ప్రదర్శనలిప్పిస్తూ, వెళ్ళిన చోటనల్లా న్యాయాన్నీ ధర్మాన్నీ ప్రవచిస్తూ మనకి (అ)సాధారణ నాయిక అయ్యారు.

అమెరికాలో మిడ్‌వెస్ట్ అంటే కరుడు గట్టిన కన్సర్వేటిజం. ఆడపిల్ల అణిగిమణిగి ఉండాలి. తొందరగా పెళ్ళి చేసుకుని పిల్లల్ని కని ఇల్లు చూసుకోవాలి. బైబులునీ దేవుణ్ణీ దేవుడి పుత్రుడైన ఏసునీ నమ్మాలి. ఇదీ ఇక్కడి ఆలోచనా పద్ధతి ఇప్పటికీ. ఇంక 1930ల్లో ఎలా ఉండేదో ఆలోచించండి. అలాంటి కుటుంబంలో పుట్టిన బెట్టీ పెళ్ళిచేసుకుని పిల్లల్ని కని సెటిలైపోయింది. మొదటగా "మాక్రోబయాటిక్" ఆహారం ఆరోగ్యాన్ని ఎలా పెంపొందిస్తుందో తెలుసుకోవడంతో ఆమె అన్వేషణ మొదలైంది. చుట్టూ ప్రబలి ఉన్న ఆహారపు అలవాట్లని కాలదన్ని ఆమె తన ఇంట్లో మాక్రోబయాటిక్ దినుసుల వాడకం మొదలు పెట్టింది. ఈ ప్రయత్నంలో కుటుంబం నించీ సాంఘిక వర్గం నించీ ఎంతో ప్రతిఘటనని ఎదుర్కుంది. ఐనా తన నమ్మకాన్ని వదులుకోలేదు. అక్కణ్ణించి ఫెమినిస్టు ఉద్యమాన్ని అర్ధం చేసుకుని, ఊరికే పైపైన కాకుండా, స్త్రీ వ్యక్తిత్వపు లోలోతుల్నించి ఈ సాధికారత రావాలని బలంగా నమ్మి దానికోసం అన్వేషణ ప్రారంభించింది. ఈ ప్రయాణంలో ఆమె యోగ, ధ్యానము వంటి పద్ధతులు నేర్చుకుంది. ఆ తపస్సులో ఆమె "నేనే దేవత అవతారాన్ని" అనే సిద్ధి పొందింది, మనవాళ్ళు "అహం బ్రహ్మాస్మి" అనుకున్నట్టు. తనకి తాను "మలోరా" అని కొత్త పేరు పెట్టుకుంది. యాభై పైబడిన వయసులో యూనివర్సిటీకి వెళ్ళి సైకాలజీలో ఉన్నత విద్య నభ్యసించి గృహహింస పాలైన స్త్రీలకి థెరపిస్టుగా పని చేస్తూ తాను నమ్మి ఆచరించిన పద్ధతులని వారికి నేర్పి తాను తనలో మేల్కొల్పిన నిద్రాణమైన శక్తిని వారిలోనూ మేల్కొల్పుతూ గడిపింది. చివరి శ్వాస వరకూ తాను నమ్మిన దాన్నే ఆచరించి, తను ఆచరించినవి ఇతరులకి నేర్పి తన చిన్ని ప్రపంచంలో ఆత్మ విశ్వాసమూ, ప్రేమా నింపిన మలోరా ఇంకొక (అ)సాధారణ నాయిక.

గమనించాల్సిన ముఖ్యమైన మరో విషయం - ఈ ఇద్దరు (అ)సాధారణ నాయికలూ భార్యగా తల్లిగా తమ బాధ్యతల్ని నిర్వర్తిస్తూనే ఈ విజయాలు సాధించారు. ఇద్దరూ తమ భర్తలతో యాభయ్యేళ్ళ పైబడిన ఆనందమయ వైవాహిక జీవితాలు గడిపారు. ఆ విధంగా కూడా వీళ్ళు మనకి ఆదర్శప్రాయులైనారు.

ఈ (అ)సాధారణ నాయికల స్మృతికి మా "సాధన" నాట్యాలయం నాట్యాంజలిని సమర్పిస్తోంది.

మా నాట్యాచార్యులు "మాధవి మై" రూపకల్పన, నాట్యరచన చేయగా పదిమంది కళాకారులతో ప్రదర్శిస్తున్నాము. అక్కడక్కడా భారతీయ సాంప్రదాయ గాత్రం తప్పించి ప్రదర్శన పూర్తిగా ఆంగ్లంలో ఉంటుంది. కథనానికి ఉపయోగించిన పద్ధతుల్లో భరతనాట్యానికి పెద్దపీట వేసినా, కథ చెప్పటం (narration), మూకాభినయం (mime), ఆధునిక నాట్యం (modern dance) మొదలైన ప్రక్రియల్ని కూడా ఉపయోగించారు.

అక్టోబరు 20, సాయంత్రం ఎనిమిది గంటలకు.
ఏనార్బర్ నగరం మిషిగన్ విశ్వవిద్యాలయం ఉత్తర ప్రాంగణం వాల్‌గ్రీన్ ప్రదర్శనాస్థలిలో.
అందరికీ ఇదే ఆహ్వానము.

వనజ: కొన్ని హెచ్చరికలు

వనజ సినిమా గురించి ఏం రాయాలో తెలియకుండా ఉంది. అంతర్జాతీయ చలన చిత్రోత్సవాల్లో మరీ మారుమోగటం వల్లనో, ఎప్పుడొస్తుంది, అసలొస్తుందా రాదా అని ఆదుర్దాగా ఎదురు చూడడం వల్లనో, ఈ సినిమా మీద ఆశలు ఎక్కువగా పెట్టుకున్న మాట నిజమే. సరే ఆశలు తీరకపోవడం మాట అటుంచండి, కొన్ని కనీస కథా మర్యాదలు పాటించక పోవడం చూస్తే చిరాకే పుట్టింది. అలాగని పూర్తిగా తుడిచిపెట్టెయ్యాల్సినదీ కాదు .. చూడాల్సినవీ, చూసి మెచ్చుకోవలసినవీ పుష్కలంగానే ఉన్నయ్యి ఈ సినిమాలో.

అమెరికాలో వివిధ నగరాల్లో నియమిత విడుదలతో వెలువడుతోంది. కొన్ని వివరాలు ఇక్కడ చూడచ్చు. మీకు అందుబాటులో ఉంటే తప్పక చూడండి. పెద్దగా ఆశలు పెట్టుకోకుండా చూస్తే ఆనందిస్తారు.

ఎందుకు చూడాలి?

అమితాభ్‌కి నైజీరియాలోనూ, రజనీకి జపాన్‌లోనూ విసనకర్రలు విరివిగా ఉంటే ఉండొచ్చు కానీ అంతర్జాతీయ తెరమీద ఈ మధ్య కాలంలో భారతీయ చిత్రమేదీ మెరవలేదు.

మనవాడు మనభాషలో అంతర్జాతీయ దృష్టిని ఆకర్షించే సినిమా తీశాడు .. అందుకోసమైనా మనం చూడాలి.

మనం చూస్తే, తద్వారా సినిమాకి కొంత ఆర్ధిక బలం చేకూరితే, మన యువదర్శకులు ధైర్యం చేసి ఇంతకంటే మంచి సినిమాలు తీసే సాహసం చెయ్యచ్చు .. అందుకని కూడా చూడాలి.

చిర్రెత్తించే విషయాలు:

కథ బలహీనం. ఎవరు ఏ పని ఎందుకు చేస్తారో అర్ధం కాదు. పాత్రల ప్రవర్తనకి మనం అర్ధం చేసుకోగల కారణాలేవీ ఉండవు.

కథన పద్ధతి కొంత సేపు సమయమంతా తన దగ్గరే ఉన్నట్టు నింపాదిగా సాగుతుంది, ఉన్నట్టుండి ఏదో హడావుడిగా ఉరుకులు పరుగులు పెడుతుంది. కళ్ళు మూసి తెరిచే లోగా ఆరునెల్లు గడిచిపోతై. గడిచినయ్యని మనకి ఐదు నిమిషాల తరవాత కానీ అర్ధం కాదు.

కొన్ని చోట్ల ఎడిటింగ్ వదులుగా ఉంది.

ఈ కథ పలాన చోట జరుగుతోంది అని ఖచ్చితంగా ఎక్కడా చెప్పరు గానీ అన్ని సూచనలూ తెలంగాణానే సూచిస్తున్నై. భాష విని నేనైతే నల్లగొండ, మెదక్ ప్రాంతాలు అనుకున్నా. కాసేపయ్యేప్పటికి సముద్రపుటొడ్డు కనిపిస్తుంది, వనజ తండ్రి సముద్రంలో చేపలు పడుతుంటాడు. అతను చెర్లో చేపలు పట్టినా కథకొచ్చే నష్టమేం లేదు. ఎందుకు ఇట్లాంటి పిచ్చ పన్లు చెయ్యటం?

అన్నిటికంటే ఒళ్ళు మండించేది సినిమా తీసిన దృష్టి. తెలుగు వాళ్ళెవరికైనా ఈ సినిమాలోని అసహజత్వాలు కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తై. అవి ఏవైనా కళాత్మక ప్రయోజనం నెరవేరిస్తే పోనీ అనుకోవచ్చు. అదేవీ లేదు. ఇవన్నీ పాశ్చాత్య దృష్టికి ethnic గా exotic గా కనిపిస్తాయి. అంతే దర్శకుడికి కావలసింది, కథా పాత్రలూ ఏ తెలంగాణా సముద్రంలో కలిసినా అతనికి పట్టదు అనిపించి మండిపోయింది.

సినిమాలో మెచ్చదగిన విషయాలు:

సంగీతం .. అద్భుతం! వచ్చే ఏడు డీవీడీ, సౌండ్ ట్రాక్ విడుదల చేస్తారుట. నేను లైనులో ముందరే నిలుచుంటా.

ఛాయాగ్రహణం .. సున్నితంగా, అందంగా ఉంది. ఒక్కొక్క రంగం (scene) ని రూపొందించిన తీరు కళాత్మకంగా ఉంది. చాలా సున్నితమైన లైటింగ్ ఉపయోగించారు. ఔట్ డోర్ దృశ్యాలు కూడా ఎక్కడా కఠినత్వం లేకుండా తీశాడు.

నటులు .. ఈ సినిమాకున్న ముఖ్యమైన బలం నటులే. చాలా బాగా చేశారు. మన వృత్తి స్టార్లు వీళ్ళు చేసిన దాంట్లో పావు వొంతు చేసినా మన సినిమాలు ఇంత ఘోరంగా ఉండవు. ఇది బాల నటీమణుల యుగమల్లే ఉంది. ఈ మధ్యనే ఇవానా బాఖరో, శ్రియ శర్మల గురించి బ్లాగాను. ఆ మధ్య వచ్చిన హేరీ పాటర్ సినిమాలో కూడా ఎమ్మా వాట్సన్ బాన్నీ రైట్‌ల ద్వయం ఆకట్టుకుంది. వనజగా మమత, ఆమె సావాసగత్తె లచ్చిగా భవానీ మన మనసునాకట్టుకుంటారు. సహాయ పాత్రల్లో జమీందారిణిగా ఊర్మిళ, రాధమ్మగా క్రిష్ణమ్మ బాగా నప్పారు. మిగతా వాళ్ళు కూడ పరవాలేదు. జమీందారిణి కొడుకుగా కరణ్ సింగ్ విగ్రహపుష్టిగా బానే ఉన్నాడు గానీ ఈ అబ్బాయికి నటన అస్సలు చేతకాదు. అందులో ఊర్మిళ హుందాతనం ముందు, మమత కొంటె తెలివి తేటల ముందు ఇతను పూర్తిగా వెలవెల పోయాడు.

మొత్తమ్మీద సినిమాకి ఒక visual poetry లాంటి ఒక texture ఉంది. కనుల విందు వీనుల విందు జరుగుతుంది, అంత వరకూ గేరంటీ. కథ సహజంగా ఉండాలి, పాత్రలు సహజంగా ఉండాలి ఇట్లాంటి వెర్రి మొర్రి ఆశలు పెట్టుకోకపోతే బానే ఆనందించొచ్చు.

గాలిపటాల వేటగాడు

"నాకు ధైర్యం లేదు. చొరవా, తెగింపూ, సాహసమూ నాకు దూరం. నన్నెవరూ చికాకు పెట్టకుండా ఉంటే నా బతుకేదో నేను సంతోషంగా బతికేస్తాను" అనుకుంటాడొక అమాయకుడు. ఒక సాధారణ జీవి. కానీ అతనిక్కూడా ఏదో ఒక ఆమోదం కావాలి. ఎవరిస్తారు ఆ ఆమోదం? ఎవరూ ఇవ్వరు, ఆఖరికి కన్న తండ్రి కూడా. నా మానాన్న నన్నొదిలెయ్యండి అంటే ఈ దుష్ట ప్రపంచం ఊరుకోదు. నీకు అలవాటైన నీ జీవితాన్ని నీ రక్షణ వలయాన్ని అతలాకుతలం చేస్తుంది. నీ దేశాన్ని చిన్నాభిన్నం చేస్తుంది. నిన్ను ఖండాతరాలకి తరుముతుంది, నీ వాళ్ళని నరక హింసలు పెడుతుంది. అప్పటికీ నిన్నొదలదు. ఇంకా నా బతుకేదో నేను బతుకుతానంటావా? ఊరుకుంటావా?

తనలో తనకే నమ్మకం లేక, ఆమోదం కోసం ఎవరెవరి దగ్గరో వెతుక్కుని వెతుక్కుని, ఆ వెతుకులాటలో తనకి విలువైన వాటినెన్నిటినో వదులుకుని, తనకి నిజంగా అమూల్యమైనది తన మూలాల్లోనే ఉన్నదని గ్రహించి, దాన్ని కాపాడుకోవడానికి తనలోని ధైర్యసాహసాల్ని చివరికి గుర్తించి, ఫలితంగా తనని తాను ఆమోదించుకో గలిగిన ఒక (అ)సాధారణ వ్యక్తి కథ - ది కైట్ రన్నర్, రచయిత ఖాలెద్ హుసేని మొదటి నవల.

కాబూల్లో తన తండ్రితో పెరుగుతున్న పది పన్నెండేళ్ళ అమీర్ తన కథ చెబుతున్నాడు. తల్లి అతనికి జన్మనిస్తూ ప్రసవంలో చనిపోయింది. తండ్రి నిలువెత్తు మనిషి .. అచ్చమైన పఠాన్. సమర్ధుడైన వ్యాపారవేత్త. డబ్బుకి కొదవ లేదు. కాబూల్లోకెల్లా మిక్కిలి గౌరవప్రదమైన పేటలో, చక్కటి భవంతిలో ఉంటారు వాళ్ళు. ఇంటి పనులు చూసుకోవడానికి అలీ అనబడే ఒక అవిటి పనివాడు, అతని కొడుకు హసన్. హసన్ అమీర్ కంటే ఒకటి రెండేళ్ళు చిన్నవాడు. హసన్‌కి కూడా తల్లి లేదు - ఇతరుల వద్ద ముభావంగా ఉండే అమీర్‌కి హసన్ ఒక్కడే ప్రాణ స్నేహితుడు. ఇక హసన్‌కి అమీర్ అంటే అదేం ఆరాధనో చెప్పలేమన్న మాట. చలికాలంలో జరిగే గాలిపటాల పోటీల్లో గాలిపటాల యుద్ధం చెయ్యడం ఇద్దరికీ ఇష్టం. తెగిన గాలిపటాల్ని పట్టుకోవటంలో హసన్‌కి ఒక అతీంద్రియ శక్తిలాంటిదేదో ఉంటుంది. అదే నవల పేరుకి ఆధారం. తన తండ్రికి తనని చూస్తే తృప్తిగా లేదని అమీర్‌కి అనుమానం. ఎట్లాగైనా తండ్రి ప్రేమ సంపాయించాలని ఆత్రుత పడిపోతుంటాడు. ఒక గాలిపటాల పోటీలో అమీర్ గెలుస్తాడు. చీకటి పడుతున్న సమయంలో తనకి పోటీగా నిలిచిన చివరి గాలిపటాన్ని అతడు తెంపేశాక ఆ తెగిన పటాన్ని పట్టుకోడానికి హసన్ ఒంటరిగా పరిగెత్తుకెళతాడు. ఎంతకీ హసన్ రాకపోతే వెతుక్కుంటూ వెళ్ళిన అమీర్ కళ్ళముందే ఒక ఘాతుకం జరిగిపోతుంది. ఆ తరవాతి రోజుల్లో హసన్ మామూలుగానే ఉన్నట్టున్నా అమీర్ ఆ సంఘటన నించి కోలుకోలేక పోతాడు. ఇంట్లో హసన్ ఉనికి తన బలహీనతని ఎత్తి చూపుతున్నట్లుంటే అమీర్ జీవితం దుర్భరమైపోతుంది.

సోవియట్ ఆక్రమణ జరుగుతుండగా అమీర్ తండ్రితో సహా తప్పించుకుని అమెరికా వలస వచ్చేస్తాడు. అక్కడ కాందిశీకులైన తోటి ఆఫ్ఘనుల మధ్యన తన జీవితానికి ఒక కొత్త అర్ధం నిర్మించుకునే ప్రయత్నంలో రచయితగా ఎదుగుతాడు అమీర్. తండ్రి చని పోతాడు. ఇంకేంఉంది, నా జీవితం ఇలా నిశ్చలంగా సాగిపోతుంది అని అతను అనుకుంటుండగా పాకిస్తాన్నించి వచ్చిన ఒక ఉత్తరం అతని నిశ్చల జీవితాన్ని అతలాకుతలం చేస్తుంది. తన జీవితానికి నిజమైన అర్ధం తెలుసుకునే ప్రయాణం మొదలవుతుంది.

గత ముప్ఫయ్యేళ్ళ ఆఫ్ఘనిస్తాన్ చరిత్ర నేపథ్యంగా ఒక వ్యక్తి జీవన పయనాన్ని సమర్ధవంతంగా కథానాయకుడి నోటనే చెప్పించారు రచయిత. ఆఫ్ఘనిస్తాన్లో నిజంగా జరిగిన రాజకీయ సామాజిక పరిణామాలు నవలలో మనకి కనబడవు. వాటి మీద విశ్లేషణ, చర్చ అంతకంటే లేవు. ఎందుకంటే కథ చెప్పే అమీర్ కథ మొదలయ్యేప్పటికి (1975లో) పన్నెండేళ్ళ వాడు. అప్పుడు జరిగిన రాజకీయ తిరుగుబాటు పర్యవసానం అతనికి అర్ధమయ్యే వయసు కాదు. అటు రెండేళ్ళ తరవాత సోవియట్ ఆక్రమణ జరుగుతుండగా తండ్రితో సహా అమెరికాకి వలస వచ్చేస్తాడు. అంచేత అమీర్ దృష్టి ఒక ప్రవాసీ దృష్టి. సమకాలీన రాజకీయ పర్యవసానాల మీద వ్యాఖ్యానించాలనే దురదని బలంగా తొక్కి పట్టి, నవల ఆద్యంతమూ ఆ దృష్టి చెడకుండా కథనం సాగింది. అలా చూస్తే ఇదొక loss of innocence కథ, ఒక coming of age in an age of cruelty కథ, వెరసి ఒక discovering the self కథ.

రచయిత ఖాలెద్ హుసేని ఈ నవల ముఖ్యపాత్ర లాగానే ఒక ఉన్నత్ ఆఫ్ఘను వంశంలో పుట్టి చిన్న వయసులోనే తన కుటుంబంతో రాజకీయ రక్షణ కింద అమెరికాకి వలసవచ్చారు. వృత్తిరీత్యా వైద్యులు. ఈ నవల 38 దేశాల్లో వివిధ భాషల్లో ప్రచురితమైనదట! సినిమా కూడా తీశారు - ఈ సంవత్సరం చివర్లో వెలువడనుంది. వీరి రెండవ నవల ఈ మధ్యనే ప్రచురితమైంది.